โรคซนสมาธิสั้นในเด็กและวัยรุ่น - มาศเกษม กิตติพงศ์ (วารสารโรงพยาบาลเจริญกรุงประชารักษ์, 2020)
บทนำ: โรคซนสมาธิสั้นเป็นโรคทางพัฒนาการระบบประสาทที่พบได้บ่อยโรคหนึ่งในเด็กและวัยรุ่น อาการของโรคส่งผลต่อคุณภาพชีวิตของเด็กและคนรอบข้างอีกทั้งส่งผลระยะยาวเมื่อเด็กเติบโตเป็นผู้ใหญ่ การดูแลรักษาเด็กกลุ่มนี้จึงมีความสำคัญและมีความจำเพาะ ความรู้ความเข้าใจในโรคและการดูแลเด็กกลุ่มนี้อย่างมีประสิทธิภาพจึงมีความสำคัญต่อทีมสหสาขาวิชาชีพที่ดูแลเด็ก เช่น กุมารแพทย์ จิตแพทย์เด็กและวัยรุ่น พยาบาล ครู วัตถุประสงค์: เพื่อทบทวนความรู้ที่มีการพัฒนาแนวทางอย่างต่อเนื่องในปัจจุบันเกี่ยวกับโรคซนสมาธิสั้นในด้านระบาดวิทยา สาเหตุการเกิดโรค การดูแลรักษา เพื่อเป็นแนวทางในการดูแลเด็กกลุ่มนี้ให้มีคุณภาพชีวิตที่ดีเต็มตามศักยภาพ วิธีการดำเนินการศึกษา: ทบทวนวรรณกรรม ผลการศึกษา: โรคซนสมาธิสั้นเป็นโรคที่มีความสัมพันธ์กับระบบประสาทที่เกิดจากการมีปฏิสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยทางพันธุกรรมและสิ่งแวดล้อม ทำให้มีข้อจำกัดในด้านการควบคุมความยับยั้งชั่งใจและความจำในการใช้งาน พบความชุกทั่วโลก 5.29- 7.2% เกณฑ์การวินิจฉัยในปัจจุบันอ้างอิงตาม DSM-5 โดยอาศัยข้อมูลจากประวัติ และการสังเกตอาการทางคลินิกเป็นหลัก ซึ่งได้จากผู้ที่มีส่วนร่วมในการดูแลเด็ก เช่น บิดา มารดา ครู และแพทย์ การดำเนินโรคช่วงวัยเด็กมักมีอาการซนไม่นิ่งเป็นหลักและลดลงเมื่อโตขึ้นแต่อาการไม่มีสมาธิจะเด่นชัดขึ้น และโรคซนสมาธิสั้นมักจะพบภาวะผิดปรกติร่วมด้วยได้ ดังนั้นการดูแลรักษาจึงต้องคำนึงถึงปัจจัยในแง่อายุของเด็ก ความผิดปรกติที่พบร่วม รวมถึงความสามารถและความต้องการของเด็กและครอบครัวด้วยเสมอ สรุป: หลักการรักษาโดยทั่วไปของโรคซนสมาธิสั้นจะประกอบด้วยการรักษาด้วยการใช้ยา และไม่ใช้ยา เช่น การปรับพฤติกรรม การจัดสิ่งแวดล้อมที่เหมาะสม ร่วมกับมีการดูแลติดตามอย่างเหมาะสม อย่างไรก็ดีเนื่องจากเด็กแต่ละรายมีความต้องการเฉพาะที่แตกต่างกัน การดูแลรักษาโรคซนสมาธิสั้นจึงยังมีความจำเพาะรายบุคคลเพื่อให้ประสิทธิผลในการรักษาเต็มตามศักยภาพเด็ก คำสำคัญ โรคซนสมาธิสั้น complex ADHD ภาวะผิดปรกติที่พบร่วม