วารสารสุขภาพและการศึกษาพยาบาล

องค์ประกอบของทักษะผู้ประกอบธุรกิจสุขภาพสำหรับนักศึกษาพยาบาล คณะพยาบาลศาสตร์ สถาบันพระบรมราชชนก

2026-05-01T12:56:21+07:00

การเปลี่ยนแปลงของระบบสุขภาพในศตวรรษที่ 21 ส่งผลให้พยาบาลเผชิญความท้าทายทั้งภาระงานที่เพิ่มขึ้นและแนวโน้มการลาออกที่สูง การเป็นผู้ประกอบธุรกิจสุขภาพจึงเป็นทางเลือกสำคัญ แต่ยังขาดการศึกษาองค์ประกอบทักษะที่ชัดเจนสำหรับนักศึกษาพยาบาลในบริบทไทย การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาองค์ประกอบและตรวจสอบความสอดคล้องของโมเดลทักษะผู้ประกอบธุรกิจสุขภาพสำหรับนักศึกษาพยาบาล คณะพยาบาลศาสตร์ สถาบันพระบรมราชชนก กับข้อมูลเชิงประจักษ์ ใช้การวิจัยแบบผสมผสาน (Mixed Methods Research) 3 ขั้นตอน ได้แก่ ขั้นตอนที่ 1 สังเคราะห์วรรณกรรมและสัมภาษณ์เชิงลึกผู้เชี่ยวชาญ 9 คน ขั้นตอนที่ 2 ศึกษาแนวปฏิบัติที่ดีจากผู้ประกอบธุรกิจสุขภาพ 3 กลุ่ม และขั้นตอนที่ 3 วิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยัน (CFA) เพื่อยืนยันโมเดลที่พัฒนาจากทฤษฎีความสามารถของผู้ประกอบการ กลุ่มตัวอย่างคือนักศึกษาพยาบาลชั้นปีที่ 3 จำนวน 365 คน เครื่องมือเป็นแบบสำรวจทักษะผู้ประกอบธุรกิจสุขภาพ มีค่าดัชนีความสอดคล้องระหว่างข้อคำถามกับวัตถุประสงค์ (Item-Objective Congruence: IOC) อยู่ระหว่าง .67-1.00 และค่าสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาคเท่ากับ .98 ผลการวิจัยพบว่าองค์ประกอบทักษะผู้ประกอบธุรกิจสุขภาพประกอบด้วย 9 ด้าน ได้แก่ (1) การบริหารจัดการองค์กร (2) บริหารผลตอบแทนทางธุรกิจ (3) การสื่อสารและประชาสัมพันธ์ (4) วิชาชีพพยาบาล (5) ภาวะผู้นำ (6) ความมุมานะ (7) ความฉลาดทางอารมณ์ (8) ดิจิทัลและสารสนเทศสุขภาพ และ (9) การคิดสร้างสรรค์และนวัตกรรม โมเดลมีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ (χ² = 1495.50, df = 895, p = .082, χ²/df = 1.67, GFI = .96, AGFI = .93, CFI = .97, RMSEA = .04, SRMR = .03) ผ่านเกณฑ์ทุกดัชนี ผลการวิจัยสามารถนำไปใช้เป็นกรอบพัฒนาหลักสูตรเสริมสร้างทักษะผู้ประกอบธุรกิจสุขภาพสำหรับนักศึกษาพยาบาลได้

การประเมินผลการเรียนรายวิชาการผดุงครรภ์ทางออนไลน์แบบเปิดสำหรับมหาชนในนักศึกษาพยาบาลศาสตร์ของสถาบันเครือข่าย

2026-04-09T16:04:56+07:00

การศึกษาครั้งนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลองแบบวัดผลก่อนและหลังในกลุ่มตัวอย่างเดียว มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการจัดการเรียนรู้รายวิชาการผดุงครรภ์ผ่านระบบ ThaiMOOCs ต่อความรู้ ความพึงพอใจ และพฤติกรรมการเรียนรู้ของนักศึกษาพยาบาลศาสตร์ กลุ่มตัวอย่างเป็นนักศึกษาพยาบาลศาสตร์ชั้นปีที่ 3 จากคณะพยาบาลศาสตร์ 3 สถาบัน ที่ผ่านการเรียนรายวิชาการผดุงครรภ์แล้ว จำนวน 135 คน สุ่มเลือกแบบชั้นภูมิ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล แบบทดสอบความรู้ แบบสอบถามพฤติกรรมการเรียนรู้ และแบบสอบถามความพึงพอใจ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา และสถิติ Wilcoxon signed ranks test ผลการวิจัย พบว่า กลุ่มตัวอย่างมีความรู้หลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนรายวิชาการผดุงครรภ์ผ่านระบบ ThaiMOOCs อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (Z = -9.268, p < .001) มีพฤติกรรมการเรียนรู้ผ่านระบบออนไลน์บ่อยครั้ง (M=4.19, SD=0.60) และมีความพึงพอใจต่อการเรียนผ่านระบบออนไลน์ระดับมากที่สุด (M=4.50, SD=0.54) จากผลการวิจัยครั้งนี้มีข้อเสนอแนะว่า ควรมีการพัฒนาและสนับสนุนรูปแบบการจัดการเรียนการสอนรายวิชาการผดุงครรภ์ในรูปแบบออนไลน์เพิ่มเติม เพื่อส่งเสริมให้นักศึกษาสามารถเรียนรู้ด้วยตนเองได้อย่างอิสระและมีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น

การพัฒนารูปแบบการสัมภาษณ์เพื่อสร้างแรงจูงใจในการปรับเปลี่ยนพฤติกรรมสุขภาพและเสริมสร้างความรอบรู้ด้านสุขภาพเพื่อป้องกันโรคหลอดเลือดสมอง ของกลุ่มเสี่ยงในหน่วยบริการปฐมภูมิ

2026-05-14T11:06:12+07:00

โรคหลอดเลือดสมองเป็นปัญหาสาธารณสุขที่สำคัญโดยเฉพาะในกลุ่มที่มีปัจจัยเสี่ยงโรคไม่ติดต่อเรื้อรัง ซึ่งมักขาดความรู้และแรงจูงใจในการปรับเปลี่ยนพฤติกรรมสุขภาพ ส่งผลให้เกิดภาวะพิการหรือเสียชีวิตก่อนวัยอันควร การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยและพัฒนานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพปัจจุบันและปัญหาในการดำเนินงานป้องกันโรคหลอดเลือดสมองของกลุ่มเสี่ยงในหน่วยบริการปฐมภูมิ 2) พัฒนารูปแบบการสัมภาษณ์เพื่อสร้างแรงจูงใจในการปรับเปลี่ยนพฤติกรรมสุขภาพและเสริมสร้างความรอบรู้ด้านสุขภาพเพื่อป้องกันโรคหลอดเลือดสมองของกลุ่มเสี่ยงสูง และ 3) ประเมินประสิทธิผลของรูปแบบที่พัฒนาขึ้น กลุ่มตัวอย่างประกอบด้วย ผู้บริหาร ผู้ปฏิบัติงาน และภาคีเครือข่ายจำนวน 32 คน และกลุ่มเสี่ยงจำนวน 30 คน การวิจัยดำเนินการ 3 ระยะ โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพและเชิงปริมาณ ระยะที่ 1 ใช้การสัมภาษณ์เชิงลึก ผู้บริหาร ผู้ปฏิบัติงาน และภาคีเครือข่าย เพื่อวิเคราะห์สภาพปัจจุบันและปัญหา ระยะที่ 2 พัฒนารูปแบบการสัมภาษณ์เพื่อเสริมสร้างแรงจูงใจในการปรับเปลี่ยนพฤติกรรม การพัฒนาความรอบรู้ด้านสุขภาพ การติดตามให้คำปรึกษาและประเมินผล ระยะที่ 3 ประเมินประสิทธิผลของรูปแบบที่พัฒนาขึ้น โดยทดลองใช้รูปแบบฯ ภายใน 12 สัปดาห์ ใช้แบบแผนการวิจัยแบบกลุ่มเดียววัดก่อนและหลัง การวิเคราะห์ข้อมูลใช้การวิเคราะห์เนื้อหาและสถิติการทดสอบค่าทีแบบจับคู่ ผลการวิจัยพบว่า ความรอบรู้ด้านสุขภาพและพฤติกรรมสุขภาพของกลุ่มเสี่ยงหลังทดลองสูงกว่าก่อนทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 (t = 21.963, t = 8.712 ตามลำดับ, p <.001) แสดงให้เห็นถึงประสิทธิผลของรูปแบบที่พัฒนาขึ้นในการส่งเสริมการป้องกันโรคหลอดเลือดสมองในการดูแลสุขภาพระดับปฐมภูมิ

การพัฒนาและประสิทธิผลสื่อวิดีทัศน์ป้องกันการพลัดตกหกล้มด้วยการยืดเหยียดกล้ามเนื้อ ผ่านกระบวนการเรียนรู้กลุ่มแอปพลิเคชันไลน์ในผู้สูงอายุ ตำบลหมื่นไวย อำเภอเมือง จังหวัดนครราชสีมา

2026-04-22T12:05:17+07:00

วิจัยนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาสื่อวิดีทัศน์ป้องกันการหกล้มด้วยท่ายืดเหยียดสำหรับผู้สูงอายุ ผ่านกระบวนการเรียนรู้แบบกลุ่มด้วยแอปพลิเคชันไลน์ ประเมินประสิทธิผลของสื่อ เปรียบเทียบผลก่อนและหลังการใช้งาน และศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างความเสี่ยงต่อการพลัดตกหกล้ม (Thai-FRAT) กับความแข็งแรงของกล้ามเนื้อ (SFT) กลุ่มตัวอย่างคือผู้สูงอายุ 52 คน ได้จากการสุ่มตัวอย่างอย่างง่าย โดยคำนวณขนาดกลุ่มตัวอย่างด้วยโปรแกรม G*Power เครื่องมือวิจัย ได้แก่ แบบประเมินประสิทธิผลสื่อ แบบประเมิน Thai-FRAT และ SFTการวิเคราะห์ข้อมูลใช้สถิติเชิงพรรณนาและสถิติเชิงอนุมาน ได้แก่ Paired t-test, Pearson’s และ Spearman’s correlation ผลการวิจัยพบว่า สื่อวิดีทัศน์ที่พัฒนาตามกระบวนการ ADDIE ประกอบด้วยท่ายืดเหยียด 12 ท่า ได้รับการประเมินว่ามีความเหมาะสม (M =4.43, SD= 1.12) และความเป็นไปได้ในระดับมาก (M= 4.07, SD = 0.52) หลังการใช้สื่อคะแนนความแข็งแรงกล้ามเนื้อ 6 ด้านเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p< .001) และพบความสัมพันธ์ระดับปานกลางอย่างมีนัยสำคัญระหว่าง Thai-FRAT กับแบบทดสอบเดินย่ำก้าว 2 นาที (r= 0.450, p < 0.001) แสดงว่าสื่อวิดีทัศน์นี้ส่งผลดีต่อการเสริมสมรรถภาพและลดความเสี่ยงต่อการหกล้มในผู้สูงอายุได้อย่างมีประสิทธิผล ดังนั้นโรงเรียนผู้สูงอายุในตำบลหมื่นไวยและพื้นที่ที่สนใจสามารถนำไปใช้ฝึกปฏิบัติอย่างต่อเนื่องเพื่อป้องกันการพลัดตกหกล้มได้ สำหรับข้อเสนอแนะในการพัฒนาต่อไป คือ การนำไปประยุกต์ใช้กับกลุ่มเป้าหมายในพื้นอื่นๆ รวมทั้ง การศึกษาเพื่อพัฒนานวัตกรรมการสื่อสารผ่านสื่อดิจิทัลในรูปแบบอื่นๆให้เกิดการขยายผลมากขึ้น

ประสิทธิผลของโปรแกรมผู้ว่าพานับคาร์บร่วมกับการเสริมแรงทางบวกที่มีต่อความรู้ ทัศนคติ และการปฏิบัติตัว ด้านการบริโภคอาหารด้วยวิธีการนับคาร์โบไฮเดรต ของประชาชนวัยแรงงานที่มีภาวะน้ำหนักเกินของตำบลหนึ่งในอำเภอปราสาท จังหวัดสุรินทร์

2026-05-12T09:12:35+07:00

การวิจัยกึ่งทดลองแบบสองกลุ่ม วัดผลก่อนและหลังการทดลองครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาประสิทธิผลของโปรแกรมผู้ว่าพานับคาร์บร่วมกับการเสริมแรงทางบวกที่มีต่อความรู้ ทัศนคติ และการปฏิบัติตัวด้านการบริโภคอาหารด้วยวิธีการนับคาร์โบไฮเดรตของประชาชนวัยแรงงานที่มีภาวะน้ำหนัก กลุ่มตัวอย่างคือประชาชนวัยแรงงานที่มีค่าดัชนีมวลกายเกิน 23 กก.ม² ของตำบลหนึ่งในอำเภอปราสาท จังหวัดสุรินทร์ ใช้วิธีการสุ่มแบบหลายขั้นตอน จำนวน 72 คน แบ่งเป็นกลุ่มทดลอง และกลุ่มควบคุม กลุ่มละ 36 คน เครื่องมือวิจัยได้แก่ โปรแกรมผู้ว่าพานับคาร์บร่วมกับการเสริมแรงทางบวก (CVI) เท่ากับ 1.00 และแบบสอบถามประเมินความรู้ 15 ข้อ (KR-20=.71) ทัศนคติ 10 ข้อ (Cronbach's alpha=.86) และพฤติกรรมด้านการบริโภคอาหารด้วยวิธีการนับคาร์โบไฮเดรต 10 ข้อ (Cronbach's alpha=.78) เก็บข้อมูลก่อนและหลังการทดลอง ระยะเวลา 4 สัปดาห์ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติ Paired t-test และ Independent t-test ผลการศึกษา พบว่ากลุ่มทดลองมีคะแนนเฉลี่ยความรู้เพิ่มขึ้นจาก 7.50 เป็น 9.78 คะแนน (p<.001) ทัศนคติเพิ่มขึ้นจาก 33.75 เป็น 38.72 คะแนน (p<.001) และการปฏิบัติตัวเพิ่มขึ้นจาก 27.17 เป็น 34.39 คะแนน (p<.001) ในขณะที่กลุ่มควบคุมไม่มีการเปลี่ยนแปลงที่มีนัยสำคัญ การเปรียบเทียบระหว่างกลุ่มหลังการทดลอง พบว่ากลุ่มทดลองมีความรู้ ทัศนคติ และการปฏิบัติตัวดีกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<.05) สรุปได้ว่า โปรแกรมผู้ว่าพานับคาร์บร่วมกับการเสริมแรงทางบวกมีประสิทธิผลในการเพิ่มความรู้ ปรับปรุงทัศนคติ และส่งเสริมการปฏิบัติตัวด้านการบริโภคอาหารด้วยวิธีการนับคาร์โบไฮเดรตของประชาชนวัยแรงงานที่มีภาวะน้ำหนักเกิน

ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมชะลอไตเสื่อมของผู้ป่วยโรคเรื้อรัง ที่มีการทำงานของไตลดลงอย่างรวดเร็ว

2026-05-14T11:07:21+07:00

การศึกษานี้เป็นการวิจัยเชิงพรรณนา มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระดับภาพสะท้อนทางความคิดต่อการเจ็บป่วยและพฤติกรรมชะลอไตเสื่อม และศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยส่วนบุคคล ปัจจัยด้านสุขภาพ ภาพสะท้อนทางความคิดต่อการเจ็บป่วยกับพฤติกรรมการชะลอไตเสื่อมของผู้ป่วยโรคเบาหวานและ/หรือโรคความดันโลหิตสูงที่มีอัตราการกรองของไตลดลงอย่างรวดเร็ว จำนวน 185 คน เก็บข้อมูลด้วยแบบสอบถามภาพสะท้อนทางความคิดต่อการเจ็บป่วยและแบบสอบถามพฤติกรรมชะลอไตเสื่อม มีค่าความตรงตามเนื้อหา 0.98, 0.96 และค่าความเชื่อมั่น 0.88, 0.90 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลด้วย Chi-square test , Fisher’s exact test และ Pearson’s correlation coefficient ผลการศึกษา พบว่าระดับภาพสะท้อนทางความคิดต่อการเจ็บป่วยอยู่ในระดับปานกลาง (M = 130.23, SD = 39.88) และมีพฤติกรรมการชะลอไตเสื่อมอยู่ในระดับต่ำ (M = 89.37, SD = 25.46) การวิเคราะห์ความสัมพันธ์พบว่า ระดับการศึกษาและภาพสะท้อนทางความคิดต่อการเจ็บป่วยมีความสัมพันธ์ทางบวกกับพฤติกรรมชะลอไตเสื่อมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (r=0.42 และ r = 0.63, p < .01) ส่วนอายุ รายได้ และปัจจัยด้านสุขภาพไม่พบความสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ผลการศึกษาครั้งนี้สามารถใช้เป็นข้อมูลพื้นฐานในการพัฒนาโปรแกรมส่งเสริมพฤติกรรมชะลอไตเสื่อม โดยมุ่งเน้นการเสริมสร้างภาพสะท้อนทางความคิดต่อการเจ็บป่วยโรคไตเรื้อรังให้เหมาะสม สอดคล้องกับระดับการศึกษาและบริบทของผู้ป่วย

ผลของโปรแกรมการพัฒนาความรอบรู้ด้านสุขภาพและพฤติกรรมสุขภาพในการป้องกันโรคไม่ติดต่อเรื้อรังของบุคลากรกลุ่มเสี่ยง โรงพยาบาลโป่งน้ำร้อน จังหวัดจันทบุรี

2026-07-15T14:11:38+07:00

การวิจัยกึ่งทดลองแบบกลุ่มเดียว วัดผลซ้ำ 3 ครั้ง เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมการพัฒนาความรอบรู้ด้านสุขภาพและพฤติกรรมสุขภาพในการป้องกันโรคไม่ติดต่อเรื้อรัง กลุ่มตัวอย่างเป็นบุคลากรกลุ่มเสี่ยงจากการประเมินค่าดัชนีมวลกาย > 25 kg/m² หรือไขมันคอเลสเตอรอล > 200 mg/dl หรือค่าน้ำตาลในเลือดในช่วง 100-125 mg/dl โรงพยาบาลโป่งน้ำร้อน จังหวัดจันทบุรี จำนวน 43 คน เครื่องมือการวิจัยประกอบด้วย โปรแกรมการพัฒนาความรอบรู้ด้านสุขภาพและพฤติกรรมสุขภาพในการป้องกันโรคไม่ติดต่อเรื้อรัง แบบสอบถามความรอบรู้ด้านสุขภาพมีค่าความเชื่อมั่น .96 แบบสอบถามพฤติกรรมสุขภาพ มีค่าความเชื่อมั่น .81 และแบบบันทึกน้ำหนัก ระดับน้ำตาล ระดับไขมันในเลือด วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และ one-way repeated measure ANOVA (ทดสอบความแตกต่างรายคู่ด้วยวิธี Bonferroni) ผลการวิจัยพบว่า 1) คะแนนเฉลี่ยความรอบรู้ด้านสุขภาพและพฤติกรรมสุขภาพ ในระยะหลังได้รับโปรแกรม 3 เดือน และระยะหลังได้รับโปรแกรม 6 เดือน สูงกว่าระยะก่อนได้รับโปรแกรม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<.001) 2) ค่าคะแนนเฉลี่ยดัชนีมวลกาย ระดับไขมันในเลือด และระดับน้ำตาลในเลือด หลังได้รับโปรแกรม 3 เดือน และหลังได้รับโปรแกรม 6 เดือน ต่ำกว่าก่อนได้รับโปรแกรม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<.001) จากการวิจัยครั้งนี้มีข้อเสนอแนะว่า บุคลากรสุขภาพควรนำโปรแกรมการพัฒนาความรอบรู้ด้านสุขภาพและพฤติกรรมสุขภาพในการป้องกันโรคไม่ติดต่อเรื้อรังนี้ ไปประยุกต์ใช้กับประชาชนวัยผู้ใหญ่กลุ่มอื่น ที่มีภาวะเสี่ยงต่อการเกิดโรคไม่ติดต่อเรื้อรัง เพื่อลดอัตราการเกิดโรคไม่ติดต่อเรื้อรังรายใหม่

ผลของชุดความรู้เรื่อง การละเล่นไทยต่อการรับรู้ความสามารถของตนเองในผู้ดูแล ในการส่งเสริมพัฒนาการเด็กปฐมวัย

2026-08-06T16:30:24+07:00

ปัญหาพัฒนาการล่าช้าของเด็กปฐมวัยในสังคมยุคดิจิทัลอาจสัมพันธ์กับการที่ผู้ดูแลขาดความรู้และความเชื่อมั่นในการส่งเสริมพัฒนาการ การพัฒนาชุดความรู้ที่ประยุกต์ใช้การละเล่นไทยให้สอดคล้องกับบริบททางวัฒนธรรม จึงเป็นแนวทางหนึ่งในการเสริมสร้างการรับรู้ความสามารถของตนเองของผู้ดูแล การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบการรับรู้ความสามารถของตนเองของผู้ดูแลในการส่งเสริมพัฒนาการเด็กปฐมวัยก่อนและหลังได้รับชุดความรู้เรื่องการละเล่นไทย และศึกษาความพึงพอใจของผู้ดูแลต่อชุดความรู้ดังกล่าว โดยประยุกต์ใช้ทฤษฎีการรับรู้ความสามารถของตนเองของ Bandura การวิจัยเป็นแบบกึ่งทดลองชนิดกลุ่มเดียววัดก่อนและหลัง กลุ่มตัวอย่างคือผู้ดูแลเด็กปฐมวัย จำนวน 30 คน เครื่องมือวิจัยประกอบด้วยชุดความรู้เรื่องการละเล่นไทย แบบสอบถามการรับรู้ความสามารถของตนเอง และแบบประเมินความพึงพอใจ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนาและสถิติทดสอบทีสำหรับกลุ่มตัวอย่างที่สัมพันธ์กัน ผลการวิจัยพบว่า ค่าเฉลี่ยคะแนนการรับรู้ความสามารถของตนเองของผู้ดูแลหลังได้รับชุดความรู้สูงกว่าก่อนได้รับชุดความรู้ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (t = 5.27, df = 29, p < .05) และผู้ดูแลมีความพึงพอใจต่อชุดความรู้โดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด (M = 4.69, SD = 0.47) ผลการวิจัยชี้ให้เห็นว่า ชุดความรู้ที่ใช้การละเล่นไทยเป็นฐานสามารถเสริมสร้างการรับรู้ความสามารถของผู้ดูแลในการส่งเสริมพัฒนาการเด็กปฐมวัยได้อย่างมีประสิทธิภาพ เนื่องจากเป็นกิจกรรมที่สอดคล้องกับบริบททางวัฒนธรรม สามารถประยุกต์ใช้ได้อย่างยืดหยุ่น และส่งเสริมการเรียนรู้ร่วมกันระหว่างเด็กและผู้ดูแล นอกจากนี้ ยังมีส่วนช่วยสืบสานและอนุรักษ์ภูมิปัญญาการละเล่นไทยให้คงอยู่และถ่ายทอดสู่คนรุ่นต่อไป

ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับความรอบรู้ด้านอาหาร ในผู้ป่วยความดันโลหิตสูงในชุมชนชนบทจังหวัดพะเยา

2026-08-13T10:41:21+07:00

การวิจัยครั้งนี้เป็นวิจัยเชิงพรรณนาหาความสัมพันธ์ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระดับความรอบรู้ด้านอาหาร และศึกษาปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับความรอบรู้ด้านอาหารในผู้ป่วยความดันโลหิตสูง โดยสุ่มกลุ่มตัวอย่างแบบหลายขั้นตอนเพื่อคัดเลือกกลุ่มผู้ป่วยความดันโลหิตสูง จำนวน 190 ราย ที่มารับการรักษาที่โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลในเขตชนบทจังหวัดพะเยา เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วย แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล และ แบบสอบถามความรอบรู้ด้านอาหาร ได้รับการตรวจสอบคุณภาพจากผู้เชี่ยวชาญจำนวน 3 ท่าน โดยค่าดัชนีความตรงตามเนื้อหา (I-CVI) ทุกข้อมีค่ามากกว่า 0.60 และค่าความเที่ยงของแบบสอบถามความรอบรู้ด้านอาหาร ได้เท่ากับ 0.95 วิเคราะห์ข้อมูลทั่วไปด้วยสถิติพรรณนา สถิติไคสแควร์ และ สถิติสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน วิเคราะห์หาความสัมพันธ์ของปัจจัยความรอบรู้ด้านอาหาร ผลการศึกษาพบว่า กลุ่มตัวอย่างมีความรอบรู้ด้านอาหารอยู่ในระดับปานกลาง (M = 82.43, SD = 18.09) เมื่อพิจารณารายด้านพบว่าทั้ง 6 ด้านอยู่ในระดับปานกลางทั้งหมด พบ 6 ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับความรอบรู้ด้านอาหารในผู้ป่วยความดันโลหิตสูงในชุมชน ได้แก่ อายุมีความสัมพันธ์ทางลบในระดับต่ำ (r(188) = -.383, p <.001), รายได้มีความสัมพันธ์ทางบวกในระดับต่ำ (r(188) = .311, p <.001), ค่าดัชนีมวลกายมีความสัมพันธ์ทางลบในระดับต่ำ (r(188) = -.162, p = .025), ระดับการศึกษา (χ²(4) = 15.35, p = .004), อาชีพ (χ²(2) = 25.03, p <.001 ), และ บุคคลที่ประกอบอาหารให้รับประทาน (χ²(2) = 7.73, p = .021) ดังนั้นบุคลากรทางสาธารณสุขควรส่งเสริมกิจกรรมที่สร้างความรอบรู้ด้านสุขภาพกับผู้ป่วยโรคความดันโลหิตสูง เพื่อส่งเสริมให้ผู้ป่วยโรคความดันโลหิตสูงมีความรอบรู้ในการบริโภคอาหารเพิ่มขึ้น นำสู่พฤติกรรมการบริโภคอาหารที่เหมาะสมกับโรคของตนเอง

ทักษะและคุณลักษณะความเป็นผู้ประกอบการของนักศึกษาพยาบาล: การวิเคราะห์พหุคูณของลักษณะส่วนบุคคล

2026-08-11T15:39:04+07:00

ความเป็นผู้ประกอบการเป็นสมรรถนะสำคัญที่ส่งเสริมการคิดเชิงนวัตกรรมและการพัฒนาคุณภาพบริการ การวิจัยเชิงพรรณนานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) ระดับทักษะความเป็นผู้ประกอบการ 2) ระดับคุณลักษณะความเป็นผู้ประกอบการ 3) เปรียบเทียบทักษะความเป็นผู้ประกอบการ และคุณลักษณะความเป็นผู้ประกอบการของนักศึกษาพยาบาลที่มีปัจจัยส่วนบุคคลแตกต่างกัน กลุ่มตัวอย่างคือนักศึกษาพยาบาลชั้นปีที่ 1–4 จำนวน 186 คน เครื่องมือวิจัยประกอบด้วย แบบสอบถามปัจจัยส่วนบุคคลเชิงผู้ประกอบการ แบบประเมินทักษะ และ แบบประเมินคุณลักษณะความเป็นผู้ประกอบการ (โดยแบบประเมินทักษะและคุณลักษณะฯ ใช้ค่าความเชื่อมั่นจากการศึกษาก่อนหน้า) มีค่าดัชนีความตรงเชิงเนื้อหา (S-CVI) เท่ากับ 0.90, 1.00 และ 0.98 และมีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.98, 0.71 และ 0.83 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนาและการวิเคราะห์ความแปรปรวนพหุคูณ ผลการวิจัยพบว่า นักศึกษาพยาบาลมีทักษะความเป็นผู้ประกอบการโดยรวมอยู่ในระดับมาก (M = 3.36) และคุณลักษณะความเป็นผู้ประกอบการอยู่ในระดับมาก (M = 4.17) โดยนักศึกษาชั้นปีที่ 4 มีค่าเฉลี่ยสูงสุดในทั้งสองด้าน ลักษณะส่วนบุคคลเชิงผู้ประกอบการด้านการเรียนรู้มีค่าเฉลี่ยสูงสุด รองลงมาคือความสามารถในตนเองและทัศนคติต่อความเป็นผู้ประกอบการ ผลการวิเคราะห์ MANOVA พบว่า นักศึกษาที่มีระดับทัศนคติ ความสามารถในตนเอง และการเรียนรู้แตกต่างกัน มีคะแนนความเป็นผู้ประกอบการแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ขณะที่ชั้นปีและเกรดเฉลี่ยสะสมไม่ส่งผลต่อคะแนนความเป็นผู้ประกอบการโดยรวม ผลการศึกษาชี้ให้เห็นว่า การจัดการเรียนรู้เชิงรุกควรมุ่งสร้างทัศนคติ ความสามารถในตนเอง และการเรียนรู้ เพื่อพัฒนาสมรรถนะผู้ประกอบการและเป็นแนวทางพัฒนาหลักสูตรและการจัดการเรียนการสอนในระบบสุขภาพยุคดิจิทัล

ปัจจัยที่สัมพันธ์กับภาวะหายใจล้มเหลวที่ต้องใส่ท่อช่วยหายใจในผู้ป่วยภาวะหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน

2026-07-12T10:40:46+07:00

การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยแบบการศึกษาย้อนหลัง (Retrospective study) เพื่อศึกษาปัจจัยที่สัมพันธ์กับภาวะหายใจล้มเหลวที่ต้องใส่ท่อช่วยหายใจในผู้ป่วยภาวะหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน โดยการทบทวนเวชระเบียนของผู้ป่วยที่ได้รับการวินิจฉัยภาวะหัวใจล้มเหลวที่มีภาวะหัวใจล้มเหลวเข้ารับบริการในโรงพยาบาลด้วยอาการกำเริบเฉียบพลัน ที่โรงพยาบาลภูมิพลอดุลยเดช กรมแพทย์ทหารอากาศ ช่วงวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2566 ถึงวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2567 จำนวนทั้งสิ้น 300 ฉบับ ศึกษาปัจจัยที่เกี่ยวข้อง ได้แก่ ปัจจัยส่วนบุคคล และปัจจัยด้านภาวะสุขภาพและการเจ็บป่วย วิเคราะห์ปัจจัยที่สัมพันธ์กับภาวะหายใจล้มเหลวที่ต้องใส่ท่อช่วยหายใจในผู้ป่วยภาวะหัวใจล้มเหลวเฉียบพลันโดยใช้สถิติถดถอยโลจิสติกผลการวิจัย พบว่า ปัจจัยที่สามารถร่วมกันทำนายภาวะหายใจล้มเหลวที่ต้องใส่ท่อช่วยหายใจในผู้ป่วยภาวะหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน ที่ระดับนัยสำคัญทางสถิติที่ .05 ได้แก่ ดัชนีมวลกาย ระดับ 25.0 – 29.9 (OR 25.17, 95%CI 1.17-543.60) และระดับ 30.0 – 39.9 (OR 37.49, 95%CI 1.57-894.69) ภาวะการติดเชื้อในระบบทางเดินหายใจ (OR .03, 95%CI .01-.18) และระดับความรุนแรงของภาวะหัวใจล้มเหลว NYHA class IV (OR .02, 95%CI 1.03-2.50) ดังนั้น เพื่อลดอัตราการเกิดภาวะหายใจล้มเหลวที่ต้องใส่ท่อช่วยหายใจในผู้ป่วยภาวะหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน บุคลากรทางสุขภาพควรคำนึงถึงการลดดัชนีมวลกาย การให้ความสำคัญกับการประเมินความรุนแรงของโรค และการคัดกรองภาวะติดเชื้อในระบบทางเดินหายใจ

การพัฒนารูปแบบการดูแลผู้ป่วยไตวายเฉียบพลันที่บำบัดทดแทนไตต่อเนื่อง หอผู้ป่วยหนักอายุรกรรมและศัลยกรรม โรงพยาบาลมหาราชนครราชสีมา

2026-08-15T13:28:37+07:00

ภาวะไตวายเฉียบพลัน (Acute Kidney Injury: AKI) ในผู้ป่วยวิกฤตที่ต้องได้รับการบำบัดทดแทนไตต่อเนื่อง (CRRT) มีความซับซ้อนและเสี่ยงต่อภาวะแทรกซ้อนสูง อีกทั้งอัตราการอุดตันของตัวกรองสูงถึงร้อยละ 89.96 และมีอัตราเสียชีวิตร้อยละ 46.67 ประกอบกับพยาบาลบางส่วนยังขาดแนวปฏิบัติที่ชัดเจน การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์ (1) เพื่อพัฒนารูปแบบการดูแลผู้ป่วยไตวายเฉียบพลันที่บำบัดทดแทนไตต่อเนื่อง และ (2) เพื่อศึกษาผลลัพธ์ของการใช้รูปแบบการดูแลดังกล่าว วิธีการดำเนินการวิจัยเป็นการวิจัยและพัฒนา (Research and Development) โดยประยุกต์ใช้กรอบแนวคิดหลักฐานเชิงประจักษ์ของ Soukup (2000) แบ่งเป็น 4 ขั้นตอน คือ การวิเคราะห์ปัญหา การพัฒนารูปแบบจากหลักฐานเชิงประจักษ์ การนำรูปแบบไปปฏิบัติ และการประเมินผล กลุ่มตัวอย่างคือผู้ป่วย AKI ที่ทำ CRRT จำนวน 60 ราย แบ่งเป็นกลุ่มทดลอง และกลุ่มควบคุม กลุ่มละ 30 ราย และพยาบาลวิชาชีพ 129 ราย เครื่องมือที่ใช้คือแบบประเมินสมรรถนะพยาบาล และแบบบันทึกข้อมูลการปฏิบัติตามแนวแนวปฏิบัติการพยาบาล (CNPG) วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา Chi-squared test, Fisher's exact test และ Mann-Whitney U Test ผลการวิจัยพบว่า พยาบาลปฏิบัติตามแนวปฏิบัติ ร้อยละ 100 กลุ่มทดลองมีผลลัพธ์ที่ดีกว่ากลุ่มควบคุม ทั้งอัตราการเสียชีวิตที่ลดลง ร้อยละ 26.67 ต่อ 43.33 (p=.176) การย้ายกลับเข้าหอผู้ป่วยหนักซ้ำใน 72 ชั่วโมง ร้อยละ 0 ต่อ 6.67 (p =.492) และค่ามัธยฐานวันนอนในโรงพยาบาล 5.5 วัน ต่อ 7.0 วัน (p=.294) แม้ผลลัพธ์จะไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ (p>.05) แต่ทิศทางที่ดีขึ้นสะท้อนถึงศักยภาพในการพัฒนาเป็นแนวปฏิบัติมาตรฐาน โดยควรศึกษากลุ่มตัวอย่างขนาดใหญ่ขึ้นเพื่อยืนยันผลต่อไป