อัตราการรอดชีพและปัจจัยที่มีผลต่อการรอดชีพของผู้ป่วยโรคมะเร็งลำไส้ใหญ่และลำไส้ตรงที่ได้รับการผ่าตัดในโรงพยาบาลเทพรัตน์นครราชสีมา - บุญธรรม, สุธาสินี (วารสารการแพทย์โรงพยาบาลศรีสะเกษ สุรินทร์ บุรีรัมย์, 2025)
หลักการและเหตุผล: มะเร็งลำไส้ใหญ่และไส้ตรงเป็นสาเหตุการเสียชีวิตสำคัญ แม้การผ่าตัดช่วยเพิ่มโอกาสรอดชีวิต แต่อัตราการรอดยังแตกต่างตามปัจจัยที่เกี่ยวข้อง วัตถุประสงค์: เพื่อศึกษาอัตรารอดชีพและปัจจัยที่มีผลต่อการรอดชีพในผู้ป่วยมะเร็งลำไส้ใหญ่และไส้ตรงที่ได้รับการผ่าตัดที่โรงพยาบาลเทพรัตน์นครราชสีมา โดยติดตามผลในระยะ 1, 3 และ 5 ปี วิธีการศึกษา: เป็นการศึกษาเชิงพรรณนาแบบ retrospective cohort ในผู้ป่วยมะเร็งลำไส้ใหญ่และไส้ตรงที่ได้รับการผ่าตัดและมีผลพยาธิวิทยายืนยัน จำนวน 200 ราย ใช้แบบบันทึกข้อมูลจากเวชระเบียน ประกอบด้วยข้อมูลทั่วไป ผลแล็บ และข้อมูลการรักษา วิเคราะห์ด้วยสถิติเชิงพรรณนา และ Cox regression รายงานค่า HR, Adjusted HR, 95%CI กำหนดนัยสำคัญที่ p < 0.05 ผลการศึกษา: จากการศึกษาผู้ป่วยโรคมะเร็งลำไส้ใหญ่และลำไส้ตรง ที่ได้รับการผ่าตัดในโรงพยาบาลเทพรัตน์นครราชสีมา พบว่า ในปีที่ 1, 2, 3, 4 และ 5 มีอัตราการรอดชีพ ร้อยละ 83.5, 69.0, 60.5, 56.2 และ 53.9 ตามลำดับส่วนใหญ่เป็นการรักษาหรือการผ่าตัดที่วางแผนล่วงหน้า (Elective) 139 ราย (ร้อยละ 69.5) ปัจจัยพยากรณ์การเสียชีวิตในผู้ป่วยอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ได้แก่ ระดับอัลบูมิน ที่สูงมีผลในการลดความเสี่ยงต่อการเสียชีวิต (Adjusted HR = 0.64; 95% CI: 0.45–0.90, p = 0.001), การผ่าตัดเพื่อตัดเนื้องอกออก ช่วยลดความเสี่ยงการเสียชีวิต (Adjusted HR = 0.12; 95% CI: 0.04 – 0.39, p = 0.001), การประเมินเนื้อเยื่อมะเร็ง ระดับ Grading 3 มีความเสี่ยงเสียชีวิตเพิ่มขึ้น (Adjusted HR = 4.19; 95% CI: 1.47–11.88, p = 0.007) และระดับ ASA class 3–4 มีความสัมพันธ์กับความเสี่ยงการเสียชีวิตที่เพิ่มขึ้น (Adjusted HR = 2.78;95% CI: 1.58–4.89, p < 0.01) สรุป: อัตรารอดชีพ 1 3 และ 5 ปี คือร้อยละ 83.5 60.5 และ 53.9 ตามลำดับ ปัจจัยที่ส่งผลต่อการรอดชีพ ได้แก่ ระดับอัลบูมิน การผ่าตัดเนื้องอก และการประเมินเนื้อเยื่อมะเร็งระดับ Grading 3 ASA class 3–4