ปัจจัยทำนายพฤติกรรมข่มเหงรังแกผู้อื่นในเด็กวัยเรียนตอนปลาย - สุวรรณรงค์, กิติรัตน์; พงศ์จตุรวิทย์, ยุนี; ไชยมงคล, นุจรี (วารสารคณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา, 2022)
ปัญหาพฤติกรรมข่มเหงรังแกกันพบมากในเด็กวัยเรียนตอนปลาย ส่งผลกระทบต่อผู้ที่ข่มเหงรังแกผู้อื่นและผู้ที่ตกเป็นเหยื่อทั้งทางร่างกาย จิตใจ และสังคม การวิจัยครั้งนี้เป็นแบบหาความสัมพันธ์เชิงทำนาย มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยทำนายพฤติกรรมข่มเหงรังแกผู้อื่นในเด็กวัยเรียนตอนปลาย กลุ่มตัวอย่างเป็นเด็กนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5-6 ในโรงเรียนขนาดใหญ่พิเศษ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาชลบุรี เขต 1 จำนวน 170 ราย ได้มาโดยวิธีการสุ่มตัวอย่างแบบแบ่งชั้น เครื่องมือวิจัยที่ใช้ ได้แก่ แบบสอบถามข้อมูลทั่วไป แบบสอบถามความรู้สึกมีคุณค่าในตนเอง แบบสอบถามการใช้สื่อที่มีความรุนแรง แบบสอบถามรูปแบบการอบรมเลี้ยงดู แบบสอบถามอิทธิพลจากเพื่อนที่มีพฤติกรรมข่มเหงรังแก และแบบสอบถามพฤติกรรมข่มเหงรังแกผู้อื่น มีค่าความเชื่อมั่นของแอลฟาครอนบาค เท่ากับ .84, .70, .86, .77 และ .93 ตามลำดับ เก็บรวบรวมข้อมูลในเดือนพฤศจิกายน ถึงเดือนธันวาคม พ.ศ. 2564 วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติพรรณนา และสถิติสมการถดถอยพหุคูณแบบขั้นตอน ผลการวิจัยพบว่า ปัจจัยที่สามารถร่วมทำนายพฤติกรรมข่มเหงรังแกผู้อื่น ได้แก่ รูปแบบการอบรมเลี้ยงดู (b = -.273, p < .001) รองลงมาคือ การใช้สื่อที่มีความรุนแรง (b = .225, p < .01) อิทธิพลจากเพื่อนที่มีพฤติกรรมข่มเหงรังแก (b = .200, p < .01) และความรู้สึกมีคุณค่าในตนเอง (b = -.179, p < .05) ตามลำดับ โดยสามารถร่วมกันทำนายได้ร้อยละ 33.4 (R2= .334, p < .001) จากผลการวิจัยมีข้อเสนอแนะว่า พยาบาล บุคลากรด้านสุขภาพ และบุคลากรในโรงเรียน ควรนำผลการวิจัยไปใช้เป็นข้อมูลพื้นฐานในการวางแผนพัฒนารูปแบบหรือจัดโปรแกรม/กิจกรรม เพื่อช่วยเหลือและป้องกันพฤติกรรมข่มเหงรังแกผู้อื่นในเด็กวัยเรียนตอนปลาย