การพัฒนาบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอนเรื่องการดูแลตนเอง สำหรับชาวไทยมุสลิมที่เป็นโรคความดันโลหิตสูง - เจะดอเลาะ สุชาดา; กวีวิวิธชัย จุฬารักษ์; เปียซื่อ นพวรรณ; นีละไพจิตร นรีมาลย์ (Journal of Thailand Nursing and Midwifery Council, 2016)
บทคัดย่อ: วัตถุประสงค์ของการวิจัย: เพื่อพัฒนาบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน เรื่องการดูแลตนเอง สำหรับชาวไทยมุสลิมที่เป็นโรคความดันโลหิตสูง และศึกษาผลของบทเรียน คอมพิวเตอร์ช่วยสอนต่อความรู้และความพึงพอใจของชาวไทยมุสลิมที่เป็นโรคความดันโลหิตสูง การออกแบบงานวิจัย: การวิจัยกึ่งทดลอง ชนิดศึกษาหนึ่งกลุ่ม วัดความรู้ก่อนและ หลังการทดลอง การดำเนินการวิจัย: การวิจัยครั้งนี้แบ่งออกเป็น 2 ระยะ คือ ระยะที่ 1 การผลิตสื่อ บทเรียน คอมพิวเตอร์ช่วยสอน และระยะที่ 2 การทดสอบผลของบทเรียน กลุ่มตัวอย่างเป็น ชาวไทยมุสลิมที่เป็นโรคความดันโลหิตสูง เลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเฉพาะเจาะจงจำนวน 36 ราย เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้เครื่องมือ 4 ชนิด ได้แก่ แบบประเมินคุณภาพสื่อบทเรียนคอมพิวเตอร์ ช่วยสอน แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล แบบสอบถามความพึงพอใจต่อการ ใช้บทเรียน คอมพิวเตอร์ช่วยสอน และแบบทดสอบความรู้ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติบรรยาย และ Paired t-test ผลการวิจัย: ผลการศึกษา พบว่า บทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอนมีคุณภาพอยู่ในระดับ ดีถึงดีมากทุกด้าน คะแนนความรู้เฉลี่ยหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนด้วยบทเรียนคอมพิวเตอร์ ช่วยสอนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < .001) กลุ่มตัวอย่างมีความพึงพอใจต่อการใช้ บทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอนในระดับมากทุกด้าน แสดงให้เห็นว่าบทเรียนคอมพิวเตอร์ ช่วยสอนเรื่องการดูแลตนเองสำหรับชาวไทยมุสลิมที่เป็นโรคความดันโลหิตสูง มีผลทำให้ ชาวไทยมุสลิมที่เป็นโรคความดันโลหิตสูงมีความรู้เพิ่มขึ้น ข้อเสนอแนะ: ควรใช้บทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอนเรื่องการดูแลตนเองสำหรับชาวไทย มุสลิมที่เป็นโรคความดันโลหิตสูง ในการให้ความรู้แก่ชาวไทยมุสลิมที่เป็นโรคความดันโลหิตสูง Abstract: Objective: To develop a computer-assisted self-care programme for Thai Muslims with high blood pressure and to evaluate their knowledge of and satisfaction with the programme. Design: Two-group experimental research with a pre-test and a post-test. Implementation: This study was conducted in 2 stages: programme development stage and programme outcome evaluation stage. The subjects, obtained by means of purposive sampling, consisted of 36 Thai Muslims with hypertension. Four instruments were used for data collection: (1) a quality evaluation form for the computer-assisted programme; (2) a personal information form; (3) a satisfaction rating form; and (4) a knowledge evaluation form. The data were analysed using descriptive statistics and paired t-test. Results: Every aspect of the computer-assisted self-care programme was rated between ‘good’ and ‘very good’. The subjects’ average post-test score was significantly higher than their pre-test score (p < .001). The subjects also displayed a high level of satisfaction with every aspect of the programme. All these findings confirmed the effectiveness of this computer-assisted self-care programme in giving the subjects a better understanding of hypertension. Recommendations: It is recommended that the computer-assisted self-care programme be applied to and tested on other groups of hypertension patients whose eating habits differ significantly from Muslims’.