แรงจูงใจในการเดินทางท่องเที่ยวตามลำพังของผู้หญิงชาวไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
วัตถุประสงค์ การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาแรงจูงใจของผู้หญิงชาวไทยในการเดินทางท่องเที่ยวตามลำพัง และเพื่อเปรียบเทียบแรงจูงใจในการเดินทางท่องเที่ยวตามลำพังของผู้หญิงชาวไทยตามตัวแปรลักษณะทางประชากรศาสตร์ ได้แก่ อายุ สถานภาพระดับการศึกษา อาชีพ และรายได้
วิธีดำเนินการวิจัย เป็นการวิจัยแบบสำรวจเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย คือ ผู้หญิงชาวไทยในประเทศไทย จำนวน 400 คน ที่มีอายุ 20 ปีขึ้นไป เคยหรือมีความสนใจในการเดินทางท่องเที่ยวตามลำพังไปยังประเทศอื่นที่ไม่ใช่ประเทศไทย มีการวางแผนการเดินทางด้วยตนเองรวมถึงการเดินทางท่องเที่ยวระหว่างทำธุรกิจ แต่ไม่รวมการเดินทางไปศึกษาต่อ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถาม มีค่าดัชนีความสอดคล้องระหว่างคำถามกับวัตถุประสงค์ (IOC) เท่ากับ 0.89 และค่าสัมประสิทธิ์ความเชื่อมั่น α เท่ากับ 0.90 เก็บรวบรวมข้อมูลนำมาวิเคราะห์หาค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ใช้สถิติทดสอบสมมติฐานด้วยการวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบจำแนกทางเดียว เมื่อพบว่า มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 ได้ใช้วิธี LSD ทดสอบความแตกต่างรายคู่
ผลการวิจัย ผลการทดสอบสมมติฐาน พบว่า แรงจูงใจโดยรวมในการเดินทางท่องเที่ยวตามลำพังของผู้หญิงชาวไทยอยู่ในระดับมาก (x = 4.00) แรงจูงใจรายด้านอยู่ในระดับมากที่สุด คือ ด้านกายภาพ (x = 4.42) และแรงจูงใจรายด้านที่อยู่ในระดับมาก คือ ด้านการพัฒนาตนเอง (x = 4.18) ด้านวัฒนธรรม (x = 4.02) ด้านอารมณ์ความรู้สึก (x = 3.99) ด้านสถานภาพชื่อเสียง (x = 3.78) และด้านบุคคล (x = 3.64) ตามลำดับ ผลการเปรียบเทียบแรงจูงใจในการเดินทางท่องเที่ยวตามลำพังของผู้หญิงชาวไทย พบว่าตัวแปรลักษณะทางประชากรศาสตร์ด้านอายุ สถานภาพ ระดับการศึกษา อาชีพ และรายได้ที่แตกต่างกัน มีแรงจูงใจในการเดินทางท่องเที่ยวตามลำพัง แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05
สรุปผลการวิจัย แรงจูงใจในการเดินทางท่องเที่ยวตามลำพังของผู้หญิงชาวไทย โดยรวมอยู่ในระดับมาก แรงจูงใจรายด้าน คือ ด้านกายภาพอยู่ในระดับมากที่สุด และแรงจูงใจรายด้านอื่นๆ อยู่ในระดับมาก โดยที่ลักษณะประชากรศาสตร์ด้านอายุ สถานภาพ ระดับการศึกษา อาชีพ และรายได้ที่แตกต่างกัน จะมีแรงจูงใจในการเดินทางท่องเที่ยวตามลำพังแตกต่างกัน
Article Details
เอกสารอ้างอิง
Akaranggoon, S. (2009). Tourists’ Behavior. Khonkaen: Klangnanawittaya.
Bakan, D. (1966). The Duality of Human Existence. Chicago: Rand McNally.
Buhalis, D. (2000). Marketing the Competitive Destination of the Future. Tourism Management, 21,97-116.
Charmuangkul, P. (2014). Thai Tourists’ Opinions of Traveling to Oversea by unused Travel Agency. Master’s Thesis, Faculty of Sports Science, Chulalongkorn University. Bangkok.
Digital Economy Promotion Agency. (2016). Digital Tourism for SME’s. (online). Retrieved January, 2018, from https://www.depa.or.th/en/article/sme-digitaltourismforsme/
Jang, S., And Cai, L. (2002). Travel motivationsand destination choice: A study of Britishoutbound market. Travel and TourismMarketing, 13(3), 111-133.
Jaturongkakul, A. (2000). Consumer Behavior. Bangkok: Thammasat University.
Kanjanakij, S. (2014). Recreation and Tourism. Bangkok: Chulalongkorn University.
Mahasaranon, R. (2003). Tourists’ Need Analysis. Bangkok: Dhonburi Rajabhat University.
Matsangou, E. (2018). The Rising Popularity of Solo Travel. (Online). Retrieved September 29, 2018, from: https://www.businessdestinations.com/featured/the-risingpopularity-of-solo-travel-and-the-womenenefitting-from-the-trend/
Obenour, W. L. (2005). The Journeys of Independence for Female Backpackers. Tourism Review International, 9(2), 213-227.
Parasakul, L. (2012). Tourist’s Behavior. Bangkok: Chulalongkorn University. Pongpanarat, K. (2017). Development Situations and Travel Trends of World, Asian, and Thai.(online). Retrieved June 20, 2018, from https://www.citu.tu.ac.th>public>upload>pdf
Poomjamnean, K. (2012). Impact Factors of Tourists in Bangkok Metropolitan Region Self-travel to Oversea. Bangkok: Thammasat University Research and Consultancy Institute.
Prasertsri, R. (2005). Organizations’ Behavior. Bangkok: Thammasarn.
Sereerat, S. (2007). Consumer Behavior. Bangkok: Theera Film and Cytex
Swarbrooke, J., and Horner, S. (2007). Consumer Behavior in Tourism (2nd ed.). Oxford: Butterworth Heinemann.
Tantivanij, V. (2003). Principles of Marketing. Bangkok: Pearson Education Indo-China.
Tourism Authority of Thailand. (2014). Behavior Trend in 2014. (online). Retrieved May 24, 2018, from: https://www.etatjournal.com/web/menu-read-web-etatjournal/menu-2014/menu-2014-0ct-dec/619-42557-trend-2014
Tourism Authority of Thailand. (2016). TAT review 2(4) October-December 2559. (online). Retrieved June 29, 2018: https://www.etatjournal.files.wordpress.com/2016/10/tat420161.pdf/
Wannathanom, C. (2009). Planning and Tour Management. Bangkok: Samlada.
Yamane, T. (1973). Statistics: An Introductory Analysis. (3rd ed.). New York: Harper and Row.
Yang, E.L., Khoo L.C., and Arcodia, C. (2018). Power and empowerment: How Asian solo female travelers perceive and negotiate risks. Journal of Tourism Management, 68, 32-45.
