การสร้างชุดอุปกรณ์และโปรแกรมการฝึกที่พัฒนาความคล่องแคล่วว่องไว สำหรับนักกีฬาเซปักตะกร้อ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทคัดย่อ วัตถุประสงค์ 1) เพื่อสร้างชุดอุปกรณ์และ โปรแกรมการฝึกความคล่องแคล่วว่องไวแบบเฉพาะ เจาะจง สำหรับนักกีฬาเซปักตะกร้อ และ 2) เพื่อ ศึกษาและเปรียบเทียบผลของโปรแกรมการฝึกความ คล่องแคล่วว่องไวแบบเฉพาะเจาะจงกับโปรแกรมฝึก แบบปกติสำหรับนักกีฬาเซปักตะกร้อ วิธีดำเนินการวิจัย การศึกษานี้แบ่งเป็น 2 ระยะ ระยะที่ 1 การสร้างชุดอุปกรณ์และโปรแกรมการฝึก แบ่งออกเป็น 2 ขั้นตอน ได้แก่ ขั้นตอนที่ 1 การสร้าง ชุดอุปกรณ์ฝึก และขั้นตอนที่ 2 การสร้างโปรแกรม การฝึกความคล่องแคล่วว่องไวแบบเฉพาะเจาะจง โดยในแต่ละขั้นตอนได้มีการตรวจสอบคุณภาพ จาก ผู้เชี่ยวชาญ จำนวน 3 ท่าน โดยการหาค่าดัชนีความ ตรงตามเนื้อหา และนำไปทดลองใช้กับนักกีฬาเซปัก ตะกร้อ จำนวน 10 คน จากนั้นนำมาใช้เก็บข้อมูล ใน ระยะที่ 2 เพื่อศึกษาและเปรียบเทียบผลของโปรแกรม การฝึกความคล่องแคล่วว่องไวแบบเฉพาะเจาะจง กลุ่มตัวอย่างเป็นนักกีฬาเซปักตะกร้อ โรงเรียนกีฬา จังหวัดสุพรรณบุรี อายุ 15-18 ปี จำนวน 24 คน แบ่งกลุ่มออกเป็น 2 กลุ่ม ๆ ละ 12 คน ด้วยวิธีการ แบบจับคู่ (Matched pair) โดยกลุ่มควบคุม จะฝึก ตามโปรแกรมปกติของโรงเรียนกีฬาจังหวัดสุพรรณบุรี และกลุ่มทดลอง จะฝึกตามโปรแกรมความคล่องแคล่ว ว่องไวที่ผู้วิจัยสร้างขึ้น โดยทั้งสองกลุ่ม ทำการฝึก วันละ 60 นาที 3 วันต่อสัปดาห์ เป็นเวลา 8 สัปดาห์ ดำเนินการทดสอบกอ่ นการฝึก หลังการฝกึ สปั ดาหท์ ี่ 4 และ 8 โดยใช้แบบทดสอบความคล่องแคล่วว่องไว แบบซีโม และแบบทดสอบก้าวเต้น 20 วินาที วิเคราะห์ข้อมูลโดยหาค่าเฉลี่ย และ ส่วนเบี่ยงเบน มาตรฐาน วิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว แบบวัด ซ้ำและเปรียบเทียบความแตกต่างเป็นรายคู่ด้วยวิธี LSD กำหนดความมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 ผลการวิจัย 1) ชุดอุปกรณ์และโปรแกรมการฝึก ประกอบด้วย 4 ส่วน มี 7 แบบฝึก มีค่าดัชนีความ ตรงตามเนื้อหา (CVI) เท่ากับ 1.00 แสดงว่า สามารถ ใช้ฝึกความคล่องแคล่วว่องไวสำหรับนักกีฬาเซปัก ตะกร้อได้ 2) หลังการฝึกสัปดาห์ที่ 4 ไม่พบความแตก ต่างทางสถิติของความคล่องแคล่วว่องไวระหว่างกลุ่ม ควบคุมกับกลุ่มทดลอง ทั้งก่อนและหลังการฝึก 3) หลังการฝึกสัปดาห์ที่ 8 พบความแตกต่างอย่างมี นัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 ของความคล่องแคล่ว ว่องไวในกลุ่มทดลองระหว่างสัปดาห์ที่ 4 และ 8 ขณะ ที่ไม่พบความแตกต่างของตัวแปรดังกล่าวในกลุ่มควบคุม สรุปผลการวิจัย การฝึกด้วยชุดอุปกรณ์และ โปรแกรมการฝึกความคล่องแคล่วว่องไวแบบเฉพาะ เจาะจงที่สร้างขึ้นใหม่ สามารถเสริมสร้างและพัฒนา ความคล่องแคล่วว่องไวให้กับนักกีฬาเซปักตะกร้อได้ อย่างมีประสิทธิภาพ ตั้งแต่ 4 สัปดาห์ ขึ้นไป
Article Details
เอกสารอ้างอิง
Aziz, A.R., Teo, E., Tan, B. and The, K.O. (2003).Sepak Takraw: A descriptive analysis of heart-rate and blood-lactate response and physiological profiles of elite players. International Journal of Applied Sport Sciences, 15(1), 1-10.
Bompa T.O. and Haff. G.G (2009) Periodization: Theory and Methodology of Training (5th ed) (pp. 324-326). United State, Illinois: Human Kinetics Publishers.
Charoen Krathuanrat. (2002). Principles and techniques of athletics training (pp. 115-116). Department of Sports Science Faculty of Education Kasetsart University. Bangkok.
Chommon Prasert, Thanaphonganan Napassawan, and Lasunon Onuma. (2012). Effects of X-pattern and H-pattern running training on agility and agility. Speed and reaction time in sepak takraw athletes. Science and Technology Journal Mahasarakham University. 31(2), 262-268.
International Takraw Development Institute. (2016). Strategic Plan for the Development of the International Takraw Institute (NITA) 5-year period (2017-2021). Bangkok.
Jeffreys, I. (2013). Developing speed (pp. 12). United State, Illinois: Human Kinetic Publishers.
Jirayukul Chawalit. (1993). Effects of sepak takraw training on chemical changes in Urine of the Thai national sepak takraw athletes. Master of Education Thesis. Department of Civil Aviation Study, Chulalongkorn University, Bangkok.
Joyce D. and Lewindon. 2014. High Performance Training for Sports (pp. 85). United State, Illinois: Human Kinetic Publishers.
Khamanee Tashana. (2009). Pedagogical Science: Knowledge for effective learning process management (5th ed). Bangkok: Dan Suttha Printing Co., Ltd.
Khongprasert Surasa. (2007). A Study of the Relationship Between Selected Physiological Variables and the Ability to Perform Competitive Skills of Thai National Women’s Takraw Athletes. Master of Science Thesis Department of Sports Science. Bangkok: Chulalongkorn University.
Ministry of Tourism and Sports. (2017). The 6th National Sports Development Plan (2017-2021). Bangkok: Printed at the Office of the War Veterans Organization.
Ngammoo Jakkrapong, and Gomaratut Chuchchai. (2016). Physical fitness of needs of Sepak Takraw players. Journal of Sports Science and Health, 17(3), 1-15.
Noosuwan Taweesak. (2014). Effect of nine square training program on agility of male Sepaktakraw athletes. Journal of Wicha Nakhon Si Thammarat Rajabhat University, 33(2), 34-45.
Nusuwan Thaweesak. (2012). Effects of 9 square training on the agility of Sepak Athletes Takraw boys. Journal of Nakhon Si Thammarat Rajabhat University. 33(2), 34-45.
Polit, D. F., Beck, C. T., and Owen, S. V. (2007). Is the CVI an acceptable indicator of content validity? Appraisal and recommendations. Research in Nursing & Health, 30, 459-467.
Potisan Traimit, and Shanvet Thammasaovapaak, S. (2012). The Effect of Hoop jump Training on Agility and Leg Muscle Power in Sepak Takraw Players. Graduate Research Conference. Khon Kaen University, 1171-1181.
Pranee Suphot . (2008). Strategies for practicing Sepak Takraw for excellence. Bangkok: Odeon Store.
Pranee Suphot. (2006). Textbook of Basic Sepak Takraw Training Skills (Basic level) (1st ed). Bangkok: Odeon Store.
Prasertsiriphan Somchai. (2009). A Study of Success Factors of Thailand’s Hope Sport Takraw. Ministry of Tourism and Sports:Bangkok.
Promwong Chaiyong. (2013). Testing the efficiency of media or teaching packages. Silpakorn Journal Education and research.5(1), 5-20.
Sheppard, J.M. and W.B. Young. (2006). Agility literature review: Classifications, training and testing. Journal of Sports Sciences,24(9), 919-932.
Tongkampanit Patcharee, Panuthai Chattrakul, Kruduang Amporn, Boonnom Sukanya,Dusanee Niphin, Bupuang Naina, Iamchuay Sanit, Moonmongkol Chalermpol, and Yamsri Suksawat. (2021). Guidelines for the development of innovations in sports science and the creation of added value Sports industry. Academic journal National Sports University. 13(2), 55-66.
Turner, A., and Comfort, P. (2018). Advanced Strength and Conditioning: An Evidencebased Approach (pp. 8). Routledge. New York: United State.
