ผลของการฝึกเสริมที่ความเข้มข้นสูงแบบหนักสลับเบาที่มีต่อความสามารถด้านแอโรบิกและแอนแอโรบิกของ นักกีฬามวยสากลสมัครเล่น

บทคัดย่อ

วัตถุประสงค์: การวิจัยครั้งนี้ เพื่อศึกษาและเปรียบเทียบผลของการฝึกเสริมที่ความเข้มข้นสูงแบบหนักสลับเบาร่วมกับการฝึกปกติและผลของการฝึกปกติที่มีต่อความสามารถด้านแอโรบิกและแอนแอโรบิกของนักกีฬามวยสากลสมัครเล่น

วิธีดำเนินการวิจัย: กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ เป็นนักกีฬามวยสากลสมัครเล่นเพศชายของโรงเรียนกีฬาจังหวัดสุพรรณบุรี ที่มีอายุระหว่าง 12-18 ปี โดยทำการคัดเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง จำนวน 24 คน แบ่งกลุ่มตัวอย่างออกเป็น 2 กลุ่ม กลุ่มละ 12 คนเท่ากัน ด้วยวิธีการจับคู่ โดยใช้ค่าสมรรถภาพการใช้ออกซิเจนสูงสุดและอายุ เป็นเกณฑ์ ดังนี้ กลุ่มฝึกเสริมที่ความเข้มข้นสูงแบบหนักสลับเบา เป็นกลุ่มที่ได้รับการฝึกปกติร่วมกับการฝึกเสริมที่ความเข้มข้นสูงแบบหนักสลับเบา โดยกลุ่มฝึกเสริมฯ จะทำการฝึกเสริมด้วยรูปแบบการฝึก คือ การชกหมัดแย็ป และหมัดตรง กับกระสอบทรายต่อเนื่องสลับกันแบบเต็มกำลัง เป็นเวลา 20 วินาที ที่ความหนัก 90-95 ของอัตราการเต้นของ % ชีพจรสูงสุดสลับกับการพักแบบมีการเคลื่อนไหวเป็นเวลา 10 วินาที โดยการเต้นฟุตเวิกร์อยู่กับที่ ที่ความหนัก 65-70 ของอัตราการเต้นของชีพจรสูงสุดทำการฝึกทั้งหมด% 6 รอบ จำนวน 3 เซ็ต พักระหว่างเซ็ต 2 นาที โดยทำการฝึก 2 ครั้ง ต่อสัปดาห์ เป็นเวลา 6 สัปดาห์ ส่วนกลุ่มที่ฝึกแบบปกติ เป็นกลุ่มที่ได้รับการฝึกปกติเพียงอย่างเดียว ก่อนและหลังการฝึก สัปดาห์ที่ 6 กลุ่มตัวอย่างทั้ง 2 กลุ่ม ทำการวัดตัวแปร ได้แก่ ความสามารถด้านแอโรบิก คือ ความสามารถในการใช้ออกซิเจนสูงสุด  ความสามารถด้านแอนแอโรบิก คือ ความสามารถสูงสุดแบบแอนแอโรบิก และพลังแบบแอนแอโรบิก นำข้อมูลที่ได้มาหาค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติ โดยใช้การทดสอบค่าที กำหนดระดับความมีนัยสำคัญที่ระดับ .05                

ผลการวิจัย: ก่อนการฝึกกลุ่มตัวอย่างทั้งสองมีค่าตัวแปรพื้นฐานทางสรีรวิทยาต่างๆ ได้แก่ อายุ น้ำหนัก เปอร์เซ็นไขมันในร่างกาย อัตราการเต้นหัวใจขณะพัก อัตราการเต้นหัวใจสูงสุด ความสามารถด้านเเอโรบิก และ แอนแอโรบิก ของกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม ไม่เเตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 หลังการฝึกสัปดาห์ที่ 6 พบว่า กลุ่มทดลอง มีค่าเฉลี่ยความสามารถด้านแอโรบิกและแอนแอโรบิกสูงกว่า กลุ่มควบคุม  แต่ไม่เเตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05

สรุปผลการวิจัย: โปรแกรมการฝึกที่ความเข้มข้นสูงแบบหนักสลับเบาในนักกีฬามวยสากลสมัครเล่น ในการวิจัยครั้งนี้ สามารถทำให้กลุ่มที่ฝึกเสริมฯ มีการพัฒนาความสามารถด้านแอโรบิกและแอนแอโรบิกที่สูงขึ้น กว่ากลุ่มที่ฝึกแบบปกติ แต่ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 อาจเป็นเพราะระยะเวลาของการฝึกที่สั้นไปและปัจจัยภายนอกต่างๆที่ควบคุมไม่ได้ ซึ่งแสดงให้เห็นว่าโปรแกรมการฝึกเสริมฯ มีแนวโน้มที่จะพัฒนาความสามารถด้านแอโรบิกและแอนแอโรบิกในนักกีฬามวยสากลสมัครเล่นได้