ผลของโปรแกรมการฝึกแบบวงจรที่มีต่อสมรรถภาพทางกายของนักเรียนเตรียมทหาร

บทคัดย่อ

วัตถุประสงค์: เพื่อศึกษาผลของการฝึกแบบวงจรที่มีผลต่อสมรรถภาพทางกายในนักเรียนเตรียมทหาร

วิธีการดำเนินงานวิจัย: นักเรียนเตรียมทหารชั้นปีที่ 2 โรงเรียนเตรียมทหาร สถาบันวิชาการป้องกันประเทศ เพศชาย อายุระหว่าง 17–18 ปี จำนวน 40 คน แบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม ได้แก่ กลุ่มทดลองได้รับการฝึกเสริมด้วยโปรแรมการฝึกแบบวงจร จำนวน 20 คน และกลุ่มควบคุมซึ่งดำเนินชีวิตประจำวันตามปกติ จำนวน 20 คน ฝึก 3 วันต่อสัปดาห์ เป็นระยะเวลา 8 สัปดาห์ ก่อนและหลังการฝึกทำการทดสอบสมรรถภาพทางกาย 5 รายการ ได้แก่ ดึงข้อ 2 นาที ลุก-นั่ง 30 วินาที ดันพื้น 30 วินาที ว่ายน้ำระยะทาง 50 เมตร และวิ่งระยะทาง 1,000 เมตร นำข้อมูลที่ได้มาวิเคราะห์ความแตกต่างระหว่างก่อนและหลังการฝึกด้วยการทดสอบค่าทีแบบรายคู่ และทดสอบค่าทีแบบอิสระ กำหนดระดับความมีนัยสำคัญทางสถิติที่ 0.05

ผลการวิจัย: กลุ่มทดลองมีค่าเฉลี่ยความสามารถในการดึงข้อและดันพื้นเพิ่มขึ้น และอัตราการเต้นของหัวใจขณะพักลดลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติระดับ .05 ก่อนการฝึก และยังพบว่า ค่าเฉลี่ยความสามารถในการดึงข้อ ลุกนั่ง ดันพื้น เวลาที่ใช้ในการวิ่ง และอัตราการเต้นของหัวใจขณะพัก ดีขึ้นกว่ากลุ่มควบคุมภายหลังการฝึก

สรุปผลการวิจัย: การฝึกแบบวงจรสามารถพัฒนาประสิทธิภาพในการทำงานของระบบหัวใจและไหลเวียนเลือด ความแข็งแรงของกล้ามเนื้อ ความอดทนของกล้ามเนื้อ ได้ดีมากกว่าการฝึกกายบริหารของกองทัพบก บ่งชี้ว่าผลของโปรแกรมการฝึกแบบวงจรน่าจะนำมาใช้ทำการฝึกเพื่อพัฒนาสมรรถภาพทางกายของนักเรียนเตรียมทหาร ได้เป็นอย่างดี