ปัจจัยส่วนประสมทางการตลาดที่ส่งผลต่อความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวสยามอะเมซิ่งพาร์ค
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
วัตถุประสงค์: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยส่วนประสมทางการตลาดของสยาม
อะเมซิ่งพาร์ค ความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวสยามอะเมซิ่งพาร์ค และปัจจัยส่วนประสมทางการตลาดที่ส่งผลต่อความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวสยามอะเมซิ่งพาร์ค
วิธีดำเนินการวิจัย: การวิจัยครั้งนี้ เป็นการวิจัยเชิงสำรวจ กลุ่มตัวอย่างเป็นนักท่องเที่ยวที่สยามอะเมซิ่งพาร์ค 440 คน เก็บข้อมูลโดยแบบสอบถามที่ผู้วิจัยสร้างขึ้น ประกอบด้วย ข้อมูลทั่วไป ส่วนประสมทางการตลาด และความพึงพอใจ ซึ่งมีค่าความตรงตามเนื้อหา เท่ากับ 0.85 และค่าสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาค เท่ากับ 0.911 นำผลที่ได้มาวิเคราะห์หาค่าทางสถิติด้วยโปรแกรมคอมพิวเตอร์สำเร็จรูปเพื่อหา ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และทำการวิเคราะห์หาปัจจัยส่วนประสมทางการตลาดที่ส่งผลต่อความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวสยามอะเมซิ่งพาร์ค โดยใช้สถิติการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณที่ระดับนัยสำคัญทางสถิติที่ 0.05
ผลการวิจัย: ส่วนประสมทางการตลาดของสยามอะเมซิ่งพาร์คในภาพรวมอยู่ในระดับดีมาก (Mean=4.21, SD=0.46) ความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวสยามอะเมซิ่งพาร์คในภาพรวมอยู่ในระดับดี (Mean=4.18, SD=0.51). และ ค่าสัมประสิทธิ์ถดถอยในรูปแบบมาตรฐาน (Beta) พบว่าตัวแปรพยากรณ์ที่มีค่า Beta สูงสุดคือ ด้านกระบวนการให้บริการ (Beta=0.170) รองลงมา คือ ด้านราคา (Beta=0.156) ด้านลักษณะทางกายภาพ (Beta=0.147) ด้านผลิตภัณฑ์ (Beta=0.136) ด้านบุคลากร (Beta=0.125) ด้านการส่งเสริมการตลาด (Beta=0.113) ด้านสถานที่ให้บริการ (Beta=0.109) ตามลำดับ ปัจจัยส่วนประสมทางการตลาดทุกด้านสามารถร่วมกันพยากรณ์ความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวสยามอะเมซิ่งพาร์ค ได้ร้อยละ 58.00
สรุปผลการวิจัย: ปัจจัยส่วนประสมทางการตลาดทุกด้านสามารถร่วมกันพยากรณ์ความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวสยามอะเมซิ่งพาร์คได้ร้อยละ 58.00 โดยปัจจัยด้านกระบวนการในการให้บริการ เป็นปัจจัยที่ส่งผลต่อความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวสยามอะเมซิ่งพาร์คได้มากที่สุด
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
Cochran, W. G. (1977). Sampling Techniques. New Delhi: Wiley Eastern.
Department of Tourism, (2014). Tourism Quality Standards Assessment Guide for Recreational Attractions. Bangkok: The War Veterans Organization of Thailand Under Royal Patronage of His majesty the King.
Karnjanakit, S. (2017). Recreation and Tourism Industry. Bangkok: Chulalongkorn University Publishers.
Kotler, P. (1994). Marketing management: Analysis planning implementation and control. (8thed.). Englewood cliffs: Prentice Hall.
Kotler, P., and Keller, K. L. (2014). Marketing Management. Upper Saddle River, N.J: Pearson Prentice Hall.
Masori, Y. (2009). Guidelines for the development of recreational attractions at Dream World Amusement Park. Bangkok: Naresuan University.
Pikkemaat, B., & Schuckert, M. (2007). Success factors of theme parks - An exploratory study. Tourism. 55(2). 197-208.
Pongsathaporn, S. (2003). Service Marketing. Bangkok: NUT Repubic. Statement of Financial Position of Siam Park Bangkok Company Limited. (Online). Retrieved July 11, 2019, from https://datawarehouse.dbd.go.th/company/profile/5/0105542050866.
Torkildsen, G. (2005). Leisure and Recreation Management. Oxon: Routledge.
Watt, David C. (2006). Sports Management and Administration. (2nd ed.). London: Routledge Taylor and Francis Group.
Zeithaml, V. A., and Bitner, M. J. (2000). Services Marketing: Customer Focus Across the Firm. (2nd ed). Boston, Massachusetts: McGraw-Hill.
