ความสัมพันธ์ระหว่างระยะการดำเนินโรคกับผลการตรวจประเมินทางคลินิกสำหรับผู้ที่มีภาวะเวียนศีรษะจากความผิดปกติของระบบประสาทการทรงตัวหูชั้นใน - สิงห์พิทักษ์ ภิมุกข์; วงศ์ศิรินวรัตน์ มัณฑนา; เอมะสิทธิ์ อลงกต (วารสารกายภาพบำบัด, 2022)
ที่มาและความสำคัญ: อาการเวียนศีรษะเกิดได้จากหลายสาเหตุ รวมทั้งจากความผิดปกติของระบบประสาทการทรงตัวหูชั้นในที่มีพยาธิสภาพหลายแบบ ภายหลังระยะเฉียบพลัน ระบบประสาทการทรงตัวหูชั้นในสามารถฟื้นตัวได้เองทันทีหลังจากระบบประสาทการทรงตัวหูชั้นในเสียหาย ดังนั้น จึงเกิดข้อสงสัยว่า ผลการตรวจประเมินทางคลินิกที่นิยมใช้จะสัมพันธ์กับระยะเวลาหลังการเกิดอาการเวียนศีรษะหรือไม่ วัตถุประสงค์: เพื่อวิเคราะห์ความสัมพันธ์ของระยะเวลาการดำเนินโรคจำแนกเป็นกลุ่มเฉียบพลันและเรื้อรังกับผลการตรวจประเมินทางคลินิกในผู้ที่มีอาการเวียนศีรษะจากสาเหตุความผิดปกติของระบบประสาทการทรงตัวหูชั้นใน วิธีการวิจัย: ผู้เข้าร่วมการวิจัยที่มีอาการเวียนศีรษะจำนวน 40 คน อายุ 18-79 ปี มีอาการครั้งแรกหรือมีอาการกำเริบครั้งสุดท้ายไม่เกิน 1 ปี ถูกจำแนกออกเป็นสองกลุ่ม คือ กลุ่มเฉียบพลัน (n=20) และกลุ่มเรื้อรัง (n=20) ทุกคนเข้ารับการตรวจประเมินทางคลินิก 6 วิธี ได้แก่ modified clinical test of sensory interaction on balance, gait with vertical head turns, gait and pivot turn, head impulse test, horizontal dynamic visual acuity test และ vertical dynamic visual acuity test และตรวจเพื่อยืนยันการวินิจฉัยว่ามีความผิดปกติของระบบประสาทการทรงตัวหูชั้นในด้วย battery vestibular diagnostic test ภายในวันเดียวกัน วิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างระยะเวลาการดำเนินโรคกับการพบผลผิดปกติด้วยการตรวจประเมินทางคลินิกทั้ง 6 วิธี ผลการวิจัย: ไม่พบความสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติระหว่างระยะการดำเนินโรคกับการพบผลผิดปกติด้วยวิธีการตรวจประเมินทางคลินิก นอกจากนั้นยังพบว่ากลุ่มเรื้อรังมีแนวโน้มพบความผิดปกติด้วยการตรวจประเมินทางคลินิกมากกว่ากลุ่มเฉียบพลัน สรุปผล: ผู้ป่วยที่มีภาวะความผิดปกติของระบบประสาทการทรงตัวหูชั้นในเรื้อรังส่วนใหญ่ไม่สามารถปรับตัวหลังการเกิดพยาธิสภาพ ดังนั้น การตรวจประเมินทางคลินิกยังสามารถพบความผิดปกติของระบบประสาทการทรงตัวหูชั้นในได้แม้ว่าผู้ป่วยจะมีอาการมานานแล้วก็ตาม