ความสัมพันธ์ระหว่างความรุนแรงของโรค ความบกพร่องของร่างกาย ความสามารถ ในการทำกิจกรรมและปัจจัยส่วนบุคคลในผู้ป่วยโรคพาร์กินสัน - เนียมรุ่งเรือง กาญจนา; ฝึกศิลป์ พรพิรุณ; ค้าเจริญ สุวีณา; สุวรรณรัตน์ จินต์จุฑา; จันทร์ศิรินุเคราะห์ วรรณเพ็ญ; ตัณทนาวิวัฒน์ สุธางค์ (วารสารกายภาพบำบัด, 2023)
ที่มาและความสำคัญ: โรคพาร์กินสันส่งผลกระทบให้เกิดความบกพร่องของร่างกาย ความสามารถในการทำกิจกรรม การเข้าร่วมทางสังคม และคุณภาพชีวิตที่ลดลง โดยบัญชีสากลเพื่อการจำแนกการทำงาน ความพิการ และสุขภาพ (International Classification of Functioning Disability and Health: ICF) แสดงให้เห็นความสัมพันธ์ ระหว่างสุขภาพและภาวะที่ส่งผลต่อสุขภาพ การทำงานหรือโครงสร้างร่างกาย การทำกิจกรรม การมีส่วนร่วมทางสังคม ปัจจัยสิ่งแวดล้อมและปัจจัยส่วนบุคคล ดังนั้นเพื่อการวางแผนการรักษาผู้ป่วยพาร์กินสันที่เหมาะสม นักกายภาพบำบัดควรทำการตรวจประเมินให้ครอบคลุมโดยพิจารณาองค์ประกอบทุกด้าน วัตถุประสงค์: เพื่อวิเคราะห์ความสัมพันธ์ของความรุนแรงของโรค ความบกพร่องของร่างกาย ความสามารถในการทำกิจกรรม และปัจจัยส่วนบุคคลในผู้ป่วยโรคพาร์กินสัน วิธีการวิจัย: ผู้ป่วยพาร์กินสันจำนวน 26 คน ได้รับการตรวจประเมิน 4 ด้าน คือ 1. ความรุนแรงของโรค (Modified Hoehn and Yahr: Modified H&Y) 2. ความบกพร่องของร่างกาย ส่วนที่ 3 ของ Unified Parkinson’s Disease Rating Scale: UPDRS III 3. ความสามารถในการทำกิจกรรม ประกอบด้วย การทำกิจวัตรประจำวัน ส่วนที่ 2 ของ UPDRS การทรงตัว (Berg Balance Scale: BBS) การเคลื่อนย้ายตนเอง (Time Up and Go: TUG) ความเร็วในการเดิน (10-Metre Walk Test: 10mWT) และความทนทาน (Six-Minute Walk Test: 6MWT) และ 4. ปัจจัยส่วนบุคคล ได้แก่ อายุ เพศ การรู้คิด (Thai Mental State Examination: TMSE) ผู้วิจัยวิเคราะห์ค่าความสัมพันธ์ของตัวแปรข้างต้น ผลการวิจัย: Modified H&Y มีความสัมพันธ์ระดับน้อยถึงปานกลางกับ UPDRS II, UPDRS III และ BBS (r=0.46 – 0.59) TMSE มีความสัมพันธ์ระดับน้อยถึงปานกลางกับ TUG, UPDRS III, อายุ และ BBS (r=0.36 – 0.56) และ BBS มีความสัมพันธ์ระดับน้อยถึงปานกลางกับทุกการประเมิน (r=0.47 – 0.74) แต่ไม่พบความสัมพันธ์ระหว่างเพศกับทุกการประเมิน สรุปผล: ความรุนแรงของโรค ความบกพร่องของร่างกาย ความสามารถในการทำกิจกรรม และปัจจัยส่วนบุคคลมีความสัมพันธ์ซึ่งกันและกัน ยกเว้น เพศ สำหรับการทรงตัวมีความสัมพันธ์กับองค์ประกอบทุกด้าน จากผลการวิจัยแนะนำให้นักกายภาพบำบัดควรทำการประเมินให้ครอบคลุมเพื่อให้การรักษาผู้ป่วยพาร์กินสันอย่างเป็นองค์รวม