ปัจจัยที่มีผลต่อการรับรู้ตราบาปในผู้หญิงไทยที่ติดเชื้อ เอชไอวี - เตจ๊ะเป็ง เจนจิรา (วชิรสารการพยาบาล, 2020)
การรับรู้ตราบาปในหญิงไทยที่ติดเชื้อเอชไอวีเป็นอุปสรรคในการเข้าถึงการรักษา ซึ่งจะส่งผลต่อความรุนแรงของโรค และคุณภาพชีวิต การวิจัยนี้ เป็นการศึกษาเชิงพรรณามีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ของปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการรับรู้การตีตราของหญิงไทยที่ติดเชื้อเอชไอวี โดยการหาความสัมพันธ์ระหว่าง ปัจจัยส่วนบุคคล ได้แก่ อายุ ระดับการศึกษา สถานภาพสมรส ระยะเวลาการติดเชื้อเอชไอวี การสนับสนุนทางสังคม และการรับรู้ตราบาป 4 ด้าน ในหญิงไทยที่ติดเชื้อเอชไอวี อายุระหว่าง 18-60 ปี ที่เข้ารับบริการสถานพยาบาลระดับตติยภูมิ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยพัฒนาตามกรอบแนวคิดของ Berger et al. (2544) และแบบสอบถามการรับรู้ตราบาปของ สุวรรณพร มิตสุวรรณ (2550) วิเคราะห์ข้อมูลสถิติเชิงพรรณา วิเคราะห์ความสัมพันธ์โดยใช้สถิติ t-test และ Chi-square ผลการศึกษาพบว่า กลุ่มตัวอย่างรับรู้ตราบาประดับปานกลาง ซึ่งสัมพันธ์กับสถานภาพสมรส (p=0.022) อายุ (p=0.01) เมื่อวิเคราะห์การรับรู้ตราบาปรายด้าน สถานภาพรมรสมีความสัมพันธ์กับ personalized stigma aspect (p=0.03) ระยะเวลาได้รับวินิจฉัยติดเชื้อเอชไอวีสัมพันธ์กับ public attitudes aspect (p=0.01), negative self-image aspect (p<0.01) และการสนับสนุนทางสังคมสัมพันธ์กับ disclosure aspect (p=0.002) personalized stigma aspect (p=0.05) และ negative self-image aspect (p<0.003) การค้นพบนี้ชี้ให้เห็นว่าบุคลากรทางการแพทย์ควรจัดกิจกรรมและต้องเข้าใจการรับรู้ตราบาปของผู้ป่วยและปัจจัยที่เกี่ยวข้องเพื่อลดการตีตราผู้ติดเชื้อเอชไอวีในประเทศไทย