การเปลี่ยนแปลงเนื้อเยื่อปริทันต์ภายหลังวิธีการรักษาทางทันตกรรมจัดฟันโดย การกรอกระดูกทึบร่วมกับการเสริมกระดูกและคอนเซนเทรตเต็ดโกรทแฟกเตอร์

บทคัดย่อ

การใช้คอนเซนเทรตเต็ดโกรทแฟกเตอร์ในกระบวนการกรอกระดูกทึบรอบรากฟันร่วมกับการเสริมกระดูกได้รับการพิสูจน์ว่าเป็นกระบวนการที่มีประสิทธิภาพในการเพิ่มความหนาของกระดูกด้านริมฝีปากที่บริเวณกึ่งกลางและบริเวณปลายรากฟัน รวมทั้งสามารถเพิ่มอัตราการเคลื่อนฟันด้วยการจัดฟันภายหลังการผ่าตัด การศึกษานี้เป็นการศึกษาต่อเนื่องโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อประเมินสภาวะปริทันต์ภายหลังการใช้คอนเซนเทรตเต็ดโกรทแฟกเตอร์ในกระบวนการกรอกระดูกทึบรอบรากฟันร่วมกับการเสริมกระดูกในผู้ใหญ่ที่มารับการจัดฟันในแต่ละช่วงเวลาการรักษา ได้ทำการประเมินสภาวะปริทันต์ของผู้ป่วย 8 ราย ซึ่งเป็นผู้ป่วยผู้ใหญ่และรับการรักษาด้วยเทคนิคดังกล่าว โดยใช้ตัวชี้วัดทางคลินิก 5 ตัวชี้วัด ได้แก่ ความลึกของร่องปริทันต์ ระยะรอยต่อเคลือบฟันและเคลือบรากฟันถึงขอบ เหงือก การสูญเสียระดับยึดทางคลินิก ความกว้างของเหงือกยึด และการโยกของฟัน ข้อมูลถูกเก็บก่อนการผ่าตัด (T0) ภายหลังการผ่าตัด 6 เดือน (T6) และภายหลังการผ่าตัด 12 เดือน (T12) ผลการศึกษาพบว่า ค่าเฉลี่ยของความลึกร่องปริทันต์ลดลงอย่างมีนัยสำคัญจาก T0-T6 และ T12 ระยะรอยต่อเคลือบฟันและเคลือบรากฟันถึงขอบเหงือกเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญจากT0-T6 และ T12 การสูญเสียระดับยึดทางคลินิกไม่มีการเปลี่ยนแปลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติจาก T0-T6 และ T12 ความกว้างของเหงือกยึดเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญจาก T0-T6 และจากนั้นลดลงอย่างมีนัยสำคัญจาก T6-T12 ความแน่นของฟันลดลงที่ T6, T12 เมื่อเทียบกับ T0 จากผลการศึกษาอาจสรุปได้ว่าการกรอกระดูกทึบรอบรากฟันร่วมกับการเสริมกระดูกและคอนเซนเทรตเต็ดโกรทแฟกเตอร์ส่งผลทั้งเชิงบวกและเชิงลบ กล่าวคือ เทคนิคนี้สามารถลดความลึกร่องปริทันต์ รักษาระดับยึดทางคลินิกและความแน่นของฟันให้อยู่ในระดับปลอดภัย และเพิ่มความกว้างของเหงือกยึดอย่างไรก็ตาม ผลในเชิงลบของเทคนิคนี้คือระยะรอยต่อเคลือบฟันและเคลือบรากฟันถึงขอบเหงือกเพิ่มขึ้น