Factors Influencing Self-Care Behaviors to Delay Chronic Kidney Disease Progression Among Community Dwelling Patients with Diabetes Mellitus
Keywords:
Self-care, Renal deterioration, DiabetesAbstract
This study aimed to evaluate self-care behaviors intended to delay kidney function decline and to identify the psychosocial factors influencing these behaviors among patients with diabetes mellitus. A purposive sample of 131 patients with diabetes mellitus, diagnosed with estimated glomerular filtration rate (eGFR) stages 2–4, was recruited from the Mueang District of Suphan Buri Province, Thailand. Data were collected utilizing four structured questionnaires: demographic profiles, targeted self-care behaviors, self-care knowledge, and perceived influencing factors. The instruments demonstrated robust content validity indices (CVI) of 0.96, 0.93, and 0.90, alongside high reliability coefficients of 0.835, 0.762, and 0.898, respectively. Data were analyzed using descriptive statistics, correlation coefficients, and multiple linear regression.
The findings revealed that overall self-care behaviors among the participants were at a moderate level (M=2.99, SD=0.19). Significant positive correlations were observed between self-care behaviors and perceived self-efficacy, self-care knowledge, perceived severity, perceived susceptibility, and perceived benefits. The multiple regression analysis indicated that the proposed model accounted for 47.4% of the variance in self-care behaviors (Adjusted R²=.474, p<.001). Notably, perceived self-efficacy (β=.508, p<.001), self-care knowledge (β=.352, p<.001), and perceived benefits (β=.160, p<.05) emerged as significant independent predictors.
To effectively delay the progression of diabetic nephropathy, a critical complication of diabetes, clinical interventions should strategically prioritize the enhancement of self-efficacy in tandem with comprehensive health education tailored to patients currently exhibiting moderate selfcare behaviors.
References
กรมควบคุมโรค กองโรคไม่ติดต่อ. (2565). ระบาดวิทยาและการทบทวนมาตรการป้องกันไตเรื้อรัง. กองโรคไม่ติดต่อ, กรมควบคุมโรค.
จิราพร สุวมัตยา, จาเรีย ศรีเมฆชัย, นิภาภรณ์ อภิสิทธิวาสนา, & กุลธิดา พานิชกุล. (2568). ปัจจัยทำนายพฤติกรรมการชะลอการเสื่อมของไตในผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2 ที่มีภาวะความดันโลหิตสูงร่วมในชุมชน. วารสารวิจัยสุขภาพและการพยาบาล, 41(3), 161–171.
ปาริชาติ ขวัญบุญ, เบญญพร บรรณสาร, & เยาวรัตน์ มัชฌิม. (2566). ปัจจัยทำนายพฤติกรรมดูแลสุขภาพเพื่อชะลอความเสื่อมของไตในผู้ป่วยไตเรื้อรัง ระยะที่ 3. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม, 7(8), 10–20.
วรารัตน์ จันทร์นุ่ม, สมสมัย รัตนกรีฑากุล, และ วรรณรัตน์ ลาวัง. (2564). ปัจจัยทำนายพฤติกรรมการชะลอการสูญเสียหน้าที่ของไตในผู้เป็นเบาหวานในจังหวัดชลบุรี. วารสารคณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา, 29(1),46-55
ศรสวรรค์ สุวรรณภักดี และอาทิตยา วังวนสินธุ์. (2564). ปัจจัยที่มีผลต่อพฤติกรรมการดูแลตนเองเพื่อชะลอไตเสื่อมของผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2 ตำบลปลักแรด อำเภอบางระกำ จังหวัดพิษณุโลก. วารสารควบคุมโรค, 47(ฉบับเพิ่มเติม 1), 117–129. https://doi.org/10.14456/dcj.2021.58
ศิริวรรณ พายพัตร, น้ำอ้อย ภักดีวงศ์ และ วารินทร์ บินโฮเซ็น. (2564). ความสัมพันธ์ระหว่างความรู้และการรับรู้สมรรถนะแห่งตนกับพฤติกรรม การจัดการตนเองในผู้ป่วยโรคไตเรื้อรัง. วารสารการพยาบาลและสุขภาพสสอท., 3(2), 22–36.
สมาคมโรคเบาหวานแห่งประเทศไทย, ราชวิทยาลัยอายุรแพทย์แห่งประเทศไทย, สมาคมต่อมไร้ท่อแห่งประเทศไทย, กรมการแพทย์ และสำนักงานหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ. (2566). แนวทางเวชปฏิบัติสำหรับโรคเบาหวาน พ.ศ.2566 (Clinical Practice Guideline for Diabetes 2023). บริษัทศรีเมืองการพิมพ์ จำกัด. กรุงเทพฯ
สุชาดา ภูวิลัย, จริยา ทรัพย์เรืองและทวีศักดิ์ กลิผล. (2568). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อพฤติกรรมชะลอความเสื่อมของไต ในผู้ป่วยโรคเบาหวานชนิดที่ 2 ที่ควบคุมระดับน้ำตาลในเลือดไม่ได้. วารสารสุขภาพกับการจัดการสุขภาพ, 11(1), 221–222.
แสงอรุณ สื่อยรรยงศิริ. (2565). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ต่อการเกิดไตวายในระยะที่สามในผู้ป่วยเบาหวานโรงพยาบาลสุรินทร์. วารสารการแพทย์โรงพยาบาลศรีษะเกษ สุรินทร์ บุรีรัมย์, 38(1).
Bandura, A. (1997). Self‑efficacy: The exercise of control. New York, NY: W. H. Freeman and Company.
Darvishi, A., Hassani, L., Mohseni, S., & Shahabi, N. (2025). Predicting preventive self-care behaviors among type 2 diabetes based on the health belief model in Bandar Abbas city: A crosssectional study. BMJ Open, 15, e091420. https://doi.org/10.1136/bmjopen-2024-091420
Horiguchi, T., Inagaki, M., & Tasaki, K. (2021). The self-care behaviors of adults with type 2 diabetes within 10 years after diagnosis: Relationship between self-care behaviors, knowledge and education. Journal of Japan Society of Nursing Research, 44(4), 613–622. https://doi.org/10.15065/jjsnr.20200827126
Hu, Y., Liu, H., Wu, J., & Fang, G. (2022). Factors influencing self‑care behaviors of patients with type 2 diabetes in China based on the health belief model: A cross‑sectional study. BMJ Open, 12(8), e044369. https://doi.org/10.1136/bmjopen-2020-044369
Le Ho Thi, Q. A., Nguyen, V. Q. H., Nguyen, M. T., Wens, J., Derese, A., Peersman, W., Vo, N. H. M., Tran, B. T., Nguyen, T. P. A., Tran, T. T. L., & Pype, P. (2024). Exploring the relationships between self-efficacy, self-care, and glycemic control in primary care diabetes management. SAGE Open Medicine, 12, 1–13. https://doi.org/10.1177/20503121241310016
Rosenstock, I. M., Strecher, V. J., & Becker, M. H. (1988). Social learning theory and the health belief model. Health Education Quarterly, 15(2), 175–183. DOI: https://doi.org/10.1177/109019818801500203
Molalign Takele, G., Weharei, M. A., Kidanu, H. T., Gebrekidan, K. G., & Gebregiorgis, B. G. (2021). Diabetes self-care practice and associated factors among type 2 diabetic patients in public hospitals of Tigray regional state, Ethiopia: A multicenter study. PLOS ONE, 16(4), e0250462. https://doi.org/10.1371/journal.pone.0250462
Downloads
Published
Issue
Section
License
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี สุพรรณบุรี
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับวิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี สุพรรณบุรี และคณาจารย์ท่านอื่นๆในวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
