การประยุกต์ใช้ภูมิปัญญาท้องถิ่นเพื่อการสร้างเสริมสุขภาพผู้สูงอายุในชุมชน
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยเชิงปฏิบัติการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาการประยุกต์ใช้ภูมิปัญญาท้องถิ่นเพื่อการสร้างเสริมสุขภาพผู้สูงอายุในชุมชน กลุ่มเป้าหมายเลือกแบบเจาะจงจากกลุ่มแกนนำผู้สูงอายุ กลุ่มแกนนำสร้างเสริมสุขภาพผู้สูงอายุ และผู้สูงอายุที่รับการขยายผลชุมชน ตำบลท่าขึ้น อำเภอท่าศาลา จังหวัดนครศรีธรรมราช ดำเนินการ 3 ระยะ รวบรวมข้อมูลด้วยแบบสอบถาม การสนทนากลุ่ม การสัมภาษณ์ การระดมสมอง และการสังเกต การวิเคราะห์ข้อมูลใช้การวิเคราะห์เนื้อหา ผลการศึกษา พบว่า ภูมิปัญญาท้องถิ่นที่ใช้มี 3 ลักษณะ คือ 1) ระดับบุคคล ได้แก่ ผ้าขาวม้านวดกาย ผักพื้นบ้านอาหารเฉพาะโรค 2) ระดับกลุ่ม ได้แก่ ความรู้นิทานผ่านเสียงตามสาย รำวงเวียนครกบิค เซียมซีสร้างสุข และ 3) การสร้างความสัมพันธ์ ได้แก่ บีบนวดด้วยสื่อสะกดจุด บุตรหลานพยาบาลผู้สูงวัย ปฏิทินสร้างสุข นิทานพื้นบ้าน เพลงกล่อมเด็ก กะลาลูกรอกออกกำลังกาย ผลการดำเนินงานพบว่าผู้สูงอายุรับรู้ว่าตนเองและกลุ่มเพื่อนมีวิถีชีวิตเปลี่ยนไปในแนวทางที่มีความสุขเพิ่มขึ้น
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กรุงเทพมหานคร: ผู้แต่ง.
นัยนา หนูนิล สายฝน เอกวรางกูร เรวดี เพชรศิราสัณห์ และเจนเนตร พลเพชร. (2550). การศึกษาขุมทรัพย์
ทางสุขภาพในชุมชน. รายงานวิจัยของสำนักวิชาพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์.
มูลนิธิสถาบันวิจัยและพัฒนาผู้สูงอายุไทย. (2558). สถานการณ์ผู้สูงอายุไทย พ.ศ. 2557. กรุงเทพมหานคร:
อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง.
มูลนิธิสถาบันวิจัยและพัฒนาผู้สูงอายุไทย. (2560). สถานการณ์ผู้สูงอายุไทย พ.ศ. 2559. นครปฐม: พริ้นเทอรี่.
เรวดี เพชรศิราสัณห์ ศิริอร สินธุ สายฝน เอกวรางกูร อุไร จเรประพาฬ และเจนเนตร พลเพชร. (2550).
ความสุข และวิถีการสร้างเสริมสุขภาพ: ความต้องการที่แตกต่างระหว่างคนสามวัยในครอบครัว
ไทย. วารสารพยาบาล, 56(1-2), 23-31.
สำนักงานปลัดกระทรวงสาธารณสุข, สำนักนโยบายและยุทธศาสตร์. (2558). สาระสุขภาพ. ค้นเมื่อวันที่ 4
ธันวาคม 2559, จาก http://wops.moph.go.th/ops/thp/thp/userfiles/file/Issue%2024-58.pdf
หงษ์ บันเทิงสุข. (2560). ภูมิปัญญาท้องถิ่นด้านพิธีกรรมและความเชื่อในการดูแลสุขภาพจิตของผู้สูงอายุใน
ชุมชนโพนเมือง อำเภอเหล่าเสือโก้ก จังหวัดอุบลราชธานี. วารสารวิจัยสาธารณสุขศาสตร์
มหาวิทยาลัยราชภัฎอุบลราชธานี, 6(2), 30-42.
อภิชัย มงคล วัชนี หัตถพนม ภัสรา เชษฐ์โชติศักดิ์ วรรณประภา ชลอกุล และละเอียด ปัญโญใหญ่. (2544).
การศึกษาดัชนีชี้วัดสุขภาพจิตคนไทย(ระดับบุคคล). ขอนแก่น: คลังนานาวิทยา.
Nantsupawat, W., Kamnuansilapa, P., Sritanyarat, W., & Wongthanawasu, S. (2010). Family relationships,
roles and the meaning of active aging among rural Northeastern Thai elders. Pacific Rim International
Journal of Nursing Research, 14(2), 137-148, 112.
Stahl, T., Rutten,A., Nutbeam, D., Bauman, A., Kannas, L., Abel, T., et al. (2001). The importance of the social
environment for physically active lifestyle -- results from an international study. Social
Science and Medicine, 52(1), 1-10.
Vogelsang, E. M. (2016). Older adult social participation and its relationship with health: Rural-urban
differences. Health & Place, 42, 111-119.
Walsh, K., & O’Shea, E. (2008). Responding to rural social care needs: Older people empowering
themselves, others and their community. Health & Place, 14(4), 795-805.
World Health Organization. (2016). Promoting health in the SDGs. Report on the 9th Global conference for
health promotion, Shanghai, China, 21-24 November 2016: All for health, health for all. Geneva: Author.