มุมมองของผู้สูงอายุต่อการช่วยยืดชีวิตเมื่ออยู่ในระยะสุดท้ายของชีวิต
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยเชิงคุณภาพนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษามุมมองของผู้สูงอายุต่อการช่วยยืดชีวิตเมื่ออยู่ในระยะสุดท้ายของชีวิต ผู้ให้ข้อมูลเป็นผู้สูงอายุที่มีบุคคลใกล้ชิดเจ็บป่วยในระยะสุดท้ายของชีวิต จำนวน 15 ราย ได้จากการเลือกแบบเจาะจงและแบบลูกโซ่ เก็บข้อมูลโดยการสัมภาษณ์เชิงลึกด้วยแบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง วิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการศึกษาพบว่า ความหมายของการช่วยยืดชีวิต มี 5 ประเด็น ได้แก่ 1) การช่วยเต็มที่เพื่อให้รอดชีวิต 2) การใช้อุปกรณ์ทางการแพทย์เพื่อช่วยต่อชีวิต 3) การดูแลร่างกายและจิตใจเมื่อเจ็บป่วย 4) การกระทำที่สร้างความทรมาน และ 5) การสู้กับความตาย หากรอดก็เป็นปาฏิหารย์ ความต้องการของผู้ให้ข้อมูล พบว่า ส่วนใหญ่ ไม่ต้องการการช่วยยืดชีวิต เนื่องจาก 1) เป็นภาระลำบากผู้อื่น ในที่สุดก็ต้องตาย 2) เป็นสิ่งที่เจ็บปวดทรมานกายและใจ 3) มีโอกาสฟื้นหายน้อย เนื่องจากมีอายุมาก และ 4) อยากป่วยและตายที่บ้าน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กนกพร จิวประสาท. (2558). บทบาทพยาบาลและการสนับสนุนการตัดสินใจเลือกการรักษาในระยะ
สุดท้ายในผู้ป่วยวิกฤต: กรณีศึกษา. วารสารพยาบาลโรคหัวใจและทรวงอก, 26(2), 15-24.
กระทรวงสาธารณสุข กรมการแพทย์. (2563). คู่มือการจัดการดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะสมองเสื่อมครบวงจร:
สำหรับอาสาสมัครผู้ดูแลในชุมชน. กรุงเทพมหานคร: สินทวีการพิมพ์.
ฉวีวรรณ สัตยธรรม, แผ จันทร์สุข, และศุกร์ใจ เจริญสุข. (2556). การพยาบาลจิตเวช และสุขภาพจิต (ฉบับ
ปรับปรุง) เล่มที่ 1. นนทบุรี: โครงการสวัสดิการวิชาการ สถาบันพระบรมราชชนก.
ชมพูนุท พงษ์ศิริ. (2561). กรณีศึกษาการดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้ายให้เผชิญการตายอย่างสงบ. วารสารพยาบาล
สภากาชาดไทย, 11(2), 1-14.
ชาย โพธิสิตา. (2550). ศาสตร์และศิลป์แห่งการวิจัยเชิงคุณภาพ (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพมหานคร:
อัมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง.
ดุษฎี เจริญสุข. (2558). ผู้สูงอายุกับการส่งเสริมสุขภาพในชุมชน. วารสารพยาบาลตำรวจ. 7(2), 280-295.
ทวีศักดิ์ นพเกษร. (2554). วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ เล่ม 2 (ฉบับปรับปรุง ครั้งที่ 1) (พิมพ์ครั้งที่ 3).
นครราชสีมา: อินดี้อาร์ต.
ธนิดา อินทะจักร์, ฉัตรสุมน พฤฒิภิญโญ, นิทัศน์ ศิริโชติรัตน์, และปิยะธิดา ขจรชัยกุล. (2561). ความ
คิดเห็นต่อการแสดงเจตนาไม่ประสงค์จะรับบริการทางสาธารณสุขในวาระสุดท้ายของชีวิตในผู้สูงอายุ
จังหวัดลำปาง. วารสารกฎหมายสุขภาพและสาธารณสุข, 4(2), 163-177.
ปกรณ์ ทองวิไล. (2553). การดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้าย: ช่วยให้เกิดการตายอย่างมีศักดิ์ศรีเมื่อวาระสุดท้าย
มาถึง. วารสารระบบบริการปฐมภูมิและเวชศาสตร์ครอบครัว, 2(5), 12-16.
ปริญญา แร่ทอง. (2559). ประสบการณ์ของผู้ทำหน้าที่ตัดสินใจแทนผู้ป่วยในการตัดสินใจยุติการรักษาเพื่อ
ยืดชีวิต: ความต้องการการช่วยเหลือจากแพทย์และพยาบาล. วารสารสภาการพยาบาล, 31(4), 122-
ปิยะนัยต์ วัฒนประสาน, วราภรณ์ คงสุวรรณ, และกิตติกร นิลมานัต. (2562). ประสบการณ์ของสมาชิก
ครอบครัวไทยพุทธที่ตัดสินใจยับยั้งหรือยุติการรักษาในผู้ป่วยวิกฤตระยะท้ายของชีวิต. วารสาร
พยาบาลสงขลานครินทร์, 39(4), 51-62.
ยอดลักษ์ สัยลังกา, บุญมา สุนทราวิรัตน์, รัตติกรณ์ มูลเครือคํา, และจีระนันท์ สาวิยะ. (2564). ผู้ป่วยระยะ
สุดท้าย “ความจริงกับความหวัง” มุมมองผู้ป่วย ผู้ดูแล และชุมชนอีสานตอนบน. วารสารวิชาการ
สาธารณสุขชุมชน, 7(2), 99-117.
วณิชา พึ่งชมพู, และสมาพร โล่ห์สวัสดิ์กุล. (2549). ประเด็นขัดแย้งทางจริยธรรมและการตัดสินใจเชิง
จริยธรรมของพยาบาลที่ปฏิบัติงานในหอผู้ป่วยหนัก. พยาบาลสาร, 33(1), 177-188.
วรรณภรณ์ พัฒนิบูลย์, จีรพันธ์ ประทุมอ่อน, และจุธาลักษณ์ แก้วมะไฟ. (2555). การพัฒนารูปแบบการดูแล
แบบประคับประคองสำหรับผู้ป่วยสูงอายุที่เจ็บป่วยเรื้อรังในระยะสุดท้าย หอผู้ป่วยอายุรกรรม 2
โรงพยาบาลร้อยเอ็ด. วารสารสมาคมพยาบาลฯ สาขาภาคตะวันออกเฉียงเหนือ, 30(3), 68-77.
วลัยพร นันท์ศุภวัฒน์. (2552). การพยาบาลผู้สูงอายุ: ความท้าทายกับภาวะประชากรผู้สูงอายุ (พิมพ์ครั้งที่
. ขอนแก่น: ขอนแก่นการพิมพ์.
วิไลวรรณ ทองเจริญ, สมชาย วิริภิรมย์กูล, รุ่งนิรันดร์ ประดิษฐสุวรรณ, สมจินต์ เพชรพันธุ์ศรี, และ
เสาวลักษณ์ สุขพัฒนศรีกุล. (2560). รูปแบบการดูแลผู้ป่วยสูงอายุแบบประคับประคองจนถึงระยะ
สุดท้ายของชีวิต. วารสารสาธารณสุขและการพัฒนา, 15(ฉบับเพิ่มเติม), So38-So59.
ศิริรัตน์ ปานอุทัย, ชมพูนุท ศรีรัตน์, และทิพาพร วงศ์หงษ์กุล. (2563). คุณลักษณะการตายดีตามการรับรู้ของ
ผู้ที่เกี่ยวข้องในบริบทภาคเหนือตอนบนของประเทศไทย. วารสารสภาการพยาบาล, 35(4), 35-53.
สังวรณ์ สมบัติใหม่, และสุริยนต์ สูงคำ. (2563). การประยุกต์ใช้หลักพุทธธรรมเพื่อเยียวยาผู้ป่วยระยะ
สุดท้าย. วารสารพุทธศาสตร์ศึกษา, 11(1), 66-80.
สิริลักษณ์ โสมานุสรณ์, อุไร หัถกิจ, และกิตติกร นิลมานัต. (2554). การดูแลญาติที่อยู่ในระยะสุดท้ายเพื่อ
ช่วยให้ตายอย่างสงบตามแนววิถีไทยพุทธ. วารสารคณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา, 9(2),
-41.
แสวง บุญเฉลิมวิภาส. (2558). การรักษาพยาบาลผู้ป่วยวาระสุดท้าย: ความจริงทางการแพทย์กับขอบเขตทาง
กฎหมาย. วารสารกฎหมายสุขภาพและสาธารณสุข, 1(3), 241-253.
อนุพันธ์ ตันติวงศ์, ผ่องพักตร์ พิทยพันธุ์, และสุชาย สุนทราภา. (2558). การดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้าย (พิมพ์
ครั้งที่ 24). กรุงเทพมหานคร: เอช. ที. พี.
อภิรดี พิมเสน, วิราพรรณ วิโรจน์รัตน์, และนารีรัตน์ จิตรมนตรี. (2562). เจตคติ การคล้อยตามกลุ่มอ้างอิง
การรับรู้ความสามารถในการควบคุมพฤติกรรม และความตั้งใจในการทำหนังสือแสดงเจตนา
ล่วงหน้าเกี่ยวกับการรักษาพยาบาลในระยะท้ายของชีวิตของผู้สูงอายุในชุมชน. วารสารสภาการ
พยาบาล, 34(1), 74-87.
อารยา ทิพย์วงศ์, และบำเพ็ญจิต แสงชาต. (2562). วัฒนธรรมการดูแลผู้สูงอายุระยะท้ายในชุมชน. วารสาร
พยาบาล, 68(1), 11-19.
อำพล จินดาวัฒนะ. (2552). ปฏิเสธการรักษากับการดูแลในวาระสุดท้ายของชีวิต. กรุงเทพมหานคร: สาม
ดีพริ้นติ้ง อีควิปเม้นท์.
Creswell, J. W. (1998). Qualitative inquiry and research design. Thousand Oaks, CA: SAGE.
Elshamy, K. (2017). Cultural and ethical challenges in providing palliative care for cancer patients at the
end of life. Palliative Medicine and Hospice Care, SE(1), s75-s84.
Hsieh, H., & Shannon, S. E. (2005). Three approaches to qualitative content analysis. Qualitative Health
Research, 15(9), 1277-1288.
World Health Organization [WHO]. (2020). Global atlas of palliative care (2nd ed.). Retrieved October 5,
, from http://www.thewhpca.org/resources/global-atlas-on-end-of-life-care
