รูปแบบการสร้างเสริมสุขภาพโดยชุมชนสำหรับสังคมผู้สูงอายุ ในเขตอำเภอมือง จังหวัดชัยภูมิ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยเชิงปฏิบัติการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาวิถีชีวิตทางสุขภาพของผู้สูงอายุ สร้างรูปแบบการสร้างเสริมสุขภาพโดยชุมชนสำหรับสังคมผู้สูงอายุในเขตอำเภอมือง จังหวัดชัยภูมิ และประเมินความพึงพอใจต่อการเข้าร่วมกิจกรรมการสร้างเสริมสุขภาพโดยชุมชน กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ผู้สูงอายุในเขตอำเภอเมือง จำนวน 414 คน และผู้ให้ข้อมูลหลักได้แก่ผู้ดูแล อาสาสมัครสาธารณสุขประจำหมู่บ้าน และเจ้าหน้าที่สาธารณสุข จำนวน 15 คน เครื่องมือวิจัยได้แก่ แบบสอบถามวิถีชีวิตทางสุขภาพแบบสอบถามความพึงพอใจต่อการเข้าร่วมกิจกรรมการสร้างเสริมสุขภาพโดยชุมชน และแนวการสนทนากลุ่ม วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา ผลการวิจัยพบว่า 1) วิถีชีวิตทางสุขภาพใน 6 ด้าน ได้แก่ ความรับผิดชอบต่อสุขภาพ กิจวัตรประจำวันและการออกกำลังกาย การบริโภคอาหาร การจัดการความเครียด สัมพันธภาพระหว่างบุคคล และการพัฒนาจิตวิญญาณ อยู่ในระดับปานกลาง 2) รูปแบบการสร้างเสริมสุขภาพโดยชุมชนสำหรับสังคมผู้สูงอายุ ประกอบด้วย การมีส่วนร่วมของชุมชน การจัดบริการสร้างเสริมสุขภาพ การคัดกรองความเสี่ยง การสร้างเครือข่าย และการส่งเสริมการออกกำลังกายในชุมชน และ 3) ผู้สูงอายุมีความพึงพอใจต่อการเข้าร่วมกิจกรรมการสร้างเสริมสุขภาพโดยชุมชนอยู่ในระดับมากที่สุด (M = 4.73, SD = 0.58)
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงสาธารณสุข สำนักส่งเสริมสุขภาพ. (2556). งานส่งเสริมสุขภาพผู้สูงอายุไทย. นนทบุรี: ผู้แต่ง.
คณะกรรมการอำนวยการจัดทำแผนพัฒนาสุขภาพแห่งชาติ ฉบับที่ 12 พ.ศ. 2560 – 2564. (2560). แผนพัฒนาสุขภาพแห่งชาติในช่วงแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 12 พ.ศ. 2560 – 2564. นนทบุรี: สำนักนโยบายและยุทธศาสตร์ กระทรวงสาธารณสุข.
คณัสนันท์ สงภักดิ์, นฤมล สินสุพรรณ, และวีณา อิศรางกูร ณ อยุธยา. (2562). การพัฒนารูปแบบการสร้างเสริมสุขภาพผู้สูงอายุโดยชุมชนมีส่วนร่วมบ้านไชยสอ ตำบลไชยสอ อำเภอชุมแพ จังหวัดขอนแก่น. วารสารมนุษย์สังคมสาร(มมส.), 17( 2), 160-176.
จิตติ มงคลชัยอรัญญา.(2540). การศึกษาชุมชนเพื่อการพัฒนา. เอกสารอัดสำเนา ประกอบการสอน ภาควิชาการพัฒนาสังคม คณะสังคมสงเคราะห์ศาสตร์ มหาวิทาลัยธรรมศาสตร์.
บัวพา บัวระภา, ชัยยง ขามรัตน์, และอัจฉรา จินวงษ์. (2559). รูปแบบการส่งเสริมสุขภาพผู้สูงอายุโดยชุมชน ตำบลสร้างก่ออำเภอกุดจับ จังหวัดอุดรธานี. วารสารการพยาบาล การสาธารณสุขและการศึกษา, 17(2), 57-70.
ปาริชาติ วลัยเสถียร. (2543). กระบวนการและเทคนิคการทำงานของนักพัฒนา. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
มูลนิธิสถาบันวิจัยและพัฒนาผู้สูงอายุไทย. (2561). สถานการณ์ของผู้สูงอายุไทย 2561. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล.
ศรีสุดา วงศ์วิเศษกุล, พิไลพร สุขเจริญ, และสมจิตร์ พยอมยงค์. (2560). รูปแบบการสร้างเสริมสุขภาพผู้สูงอายุโดยการมีส่วนร่วมของชุมชน เขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร. วารสารวิจัย มสด สาขาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี, 10(2), 153-173.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ (สศช.). (2565). (ร่าง) แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566 – 2570). กรุงเทพมหานคร: ผู้แต่ง.
สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดชัยภูมิ. (2564). ระบบตรวจสอบคุณภาพข้อมูล 43 แฟ้ม. สืบค้นเมื่อ 8 มกราคม 2564, จาก https://cpho.moph.go.th
สินธุ์ สโรบล. (2552). วิธีวิทยาวิจัยเพื่อการเปลี่ยนแปลงและพัฒนาชุมชน: บทสังเคราะห์งานวิจัยเพื่อท้องถิ่นในประเทศไทยและประสบการณ์จากต่างประเทศ. เชียงใหม่: วนิดาการพิมพ์.
Best, J. W. (1981). Research in education (4th ed.). New Jersey: Prentice Hall.
Kemmis, S., & McTaggart, R. (1992). The action research planner (3rd ed). Geelong: Deakin University Press.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement. 30(3), 607-610.
Pender, N. J., Murdaugh, C. L., & Parsons, M. A. (2006). Health promotion in nursing practice (5th ed). New Jersey: Pearson Education.
United Nations. (2020). World population ageing 2020. New York: Author.
