ประสิทธิผลของโปรแกรมการให้ความรู้และฝึกปฏิบัติในการป้องกันโรคติดเชื้อระบบทางเดินหายใจสำหรับผู้ปกครองและนักเรียนประถมศึกษา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยกึ่งทดลองนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาประสิทธิผลของโปรแกรมการให้ความรู้และฝึกปฏิบัติในการป้องกันโรคติดเชื้อระบบทางเดินหายใจสำหรับผู้ปกครองและนักเรียนประถมศึกษา กลุ่มตัว อย่างเป็นนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 โรงเรียนสาธิตนวัตกรรม มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี และผู้ปกครอง จำนวน 140 คน เลือกแบบเจาะจง แบ่งเป็นกลุ่มทดลอง และกลุ่มควบคุม กลุ่มละ 35 คนของนักเรียนและผู้ปก ครอง เครื่องมือวิจัยได้ แก่ โปรแกรมการให้ความรู้และฝึกปฏิบัติในการป้องกันโรคติดเชื้อระบบทางเดินหายใจสำหรับผู้ปกครองและนักเรียนประถมศึกษา แบบสอบ ถามความรู้และการปฏิบัติตนในการป้องกันโรคติดเชื้อระบบทางเดินหายใจของนักเรียน และแบบสอบถามความรู้และการปฏิบัติตนในการดูแลนักเรียนในการป้องกันโรคติดเชื้อระบบทางเดินหายใจของผู้ปกครอง วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติพรรณนา และการทด สอบที ผลการวิจัย พบว่า หลังการทดลอง นักเรียนประถมศึกษาในกลุ่มทด ลองมีคะแนนเฉลี่ยความรู้และการปฏิบัติตนในการป้องกันโรคติดเชื้อระบบทางเดินหายใจสูงกว่าก่อนการทดลองและสูงกว่านักเรียนประถมศึกษาในกลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ส่วนผู้ปกครองในกลุ่มทดลองมีคะแนนเฉลี่ยความรู้และการปฏิบัติตนในการดูแลนักเรียนในการป้องกันโรคติดเชื้อระบบทางเดินหายใจสูงกว่าก่อนการทดลอง และสูงกว่าผู้ปก ครองในกลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
จุฑาทิพย์ เดชเดชะ, ศิริวรรณ ใบตระกูล, จิราพร เป็งราชรอง, ณิชกานต์ นาควิโรจน์, จิตอารี ชาติมนตรี, และ สมปรารถนา สุดใจนาค. (2567). การพัฒนาแนวปฏิบัติการป้องกันและควบคุมโรคติดต่อระบบ
ทางเดินหายใจในเด็กสําหรับผู้ดูแลเด็กของศูนย์พัฒนาเด็กก่อนวัยเรียน. วารสารวิจัยทางวิทยาศาสตร์สุขภาพวิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี จังหวัดนนทบุรี, 18(3), 97-108.
ปองทิพย์ ใจเมา. (2565). ปัจจัยที่ส่งผลต่อพฤติกรรมของผู้ปกครองในการส่งเสริมพัฒนาการเด็กปฐมวัย อำเภอลี้ จังหวัดลำพูน [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยนเรศวร.
พัชราภัณฑ์ ไชยสังข์, อนุสรณ์ แน่นอุดร, ยชญ์รวินทร์ จรบุรมย์, รัชพร ใช้ธูปทอง, และ ชรริน ขวัญเนตร. (2566). ผลของการพัฒนาศักยภาพด้านความรู้และทักษะการปฏิเสธการสูบบุหรี่ในนักเรียน
ประถมศึกษาตอนปลาย, วารสารพยาบาลทหารบก, 24(3), 424-429.
มยุรา เรืองเสรี. (2566). ปัจจัยทํานายพฤติกรรมการดูแลสุขภาพของเด็กวัยเรียนในจังหวัดอุบลราชธานี. วารสารวิจัยสุขภาพและการพยาบาล, 39(3), 138-149.
วรรษมน จันทรเบ็ญจกุล. (2563). การป้องกันการติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 (COVID-19). เอกสารประกอบการบรรยายเวทีจุฬาเสวนาครั้งที่ 23 เรื่อง ตระหนักดีกว่าตระหนก เรียนรู้และป้องกันโคโรนาไวรัส 2019. ภาควิชากุมารเวชศาสตร์ คณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วราภรณ์ ผาทอง,. (2565). การให้ความรู้แก่ผู้ปกครองร่วมกับกิจกรรมฝึกปฏิบัติเพื่อเพิ่มทักษะการดูแลบุตรหลานด้านสุขอนามัยทางเดินหายใจ. วารสารการพยาบาลและสุขภาพ, 45(3), 88–99.
ศศิธร แสงสว่าง. (2566). การใช้โปรแกรมการเรียนรู้เชิงปฏิบัติการเพื่อเพิ่มความรู้และพฤติกรรมการป้องกันโรคในกลุ่มนักเรียนประถมศึกษา. วารสารการพยาบาลและสุขภาพ, 46(2), 45–56.
สมาคมโรคระบบหายใจและเวชบำบัดวิกฤตในเด็ก ราชวิทยาลัยกุมารแพทย์แห่งประเทศไทย. (2562). แนวทางการดูแลรักษาโรคติดเชื้อเฉียบพลันระบบหายใจในเด็ก พ.ศ. 2562. สำนักพิมพ์สมาคมโรค ระบบหายใจและเวชบำบัดวิกฤตในเด็ก ราชวิทยาลัยกุมารแพทย์แห่งประเทศไทย.
Bandura, A. (1986). Social foundations of thought and action: A social cognitive theory. Prentice-Hall.
Faul, F., Erdfelder, E., Lang, A. G., & Buchner, A. (2007). G*Power 3: A flexible statistical power analysis program for the social, behavioral, and biomedical sciences. Behavior Research Methods, 39(2), 175–191.
Orem, D. E. (1991). Nursing: Concepts of practice (4th ed.). Mosby-Year Book.
