ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการจัดการความเครียด ของพนักงานขับรถฉุกเฉินในจังหวัดตรัง

บทคัดย่อ

บทนำ : งานขับรถฉุกเฉินต้องเผชิญกับแรงกดดัน ซึ่งเพิ่มความเสี่ยงต่ออุบัติเหตุและความเครียด หากผู้ขับมีสุขภาพกายใจที่ดี จะช่วยลดความเสี่ยงนี้ได้

วัตถุประสงค์: เพื่อศึกษาพฤติกรรมการจัดการความเครียด และปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการจัดการความเครียดของพนักงานขับรถฉุกเฉินในจังหวัดตรัง

วิธีดำเนินการวิจัย : เป็นการศึกษาเชิงพรรณนาแบบภาคตัดขวาง เก็บรวบรวมข้อมูลในเดือนมกราคม–กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2568 กลุ่มตัวอย่าง คือ พนักงานขับรถฉุกเฉินทุกคน ในจังหวัดตรัง 187 คน เครื่องมือที่ใช้ คือ แบบสอบถาม ที่มีค่าความเชื่อมั่นที่ตรวจสอบด้วยสูตรของ Cronbach’s alpha ในปัจจัยด้านการทำงาน ปัจจัยด้านสภาพแวดล้อมในการทำงาน และพฤติกรรมการจัดการความเครียด (เท่ากับ .750 .789 และ .908) วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา และสถิติเชิงอนุมาน คือ Chi-square test, Fisher exact test และ Pearson correlation coefficient ที่ระดับนัยสำคัญ 0.05

ผลการศึกษา : จากกลุ่มตัวอย่าง 187 คน ผู้ตอบแบบสอบถามจริง 157 คน ร้อยละ 83.94 โดยทั้งหมดเป็นเพศชาย มีอายุเฉลี่ย 42.0 ปี มีประสบการณ์ขับรถฉุกเฉินเฉลี่ย 8.3 ปี ขับรถเฉลี่ยวันละ 90.7 กิโลเมตร พบผู้ป่วยวิกฤตเฉลี่ยวันละ 2 ราย ร้อยละ 50.3 เคยผ่านการอบรมในการขับรถฉุกเฉิน มีพฤติกรรมการจัดการความเครียดอยู่ในระดับปานกลาง (ร้อยละ 81.5) และปัจจัยที่มีสัมพันธ์กับพฤติกรรมการจัดการความเครียด (p-value < 0.05) คือ โรคประจำตัว การดื่มเครื่องดื่มชูกำลัง การผ่านการอบรมขับรถฉุกเฉิน ปัจจัยเสี่ยงต่อสุขภาพ ความกดดันที่เคยได้รับจากเพื่อนร่วมงานในระหว่างการทำงาน และอาการปวดกระดูก และกล้ามเนื้อ

สรุป : การพัฒนาและส่งเสริมระบบการดูแลสุขภาพทั้งทางกายและจิตใจของพนักงานขับรถฉุกเฉินในจังหวัดตรัง ควบคู่กับการอบรมจัดการความเครียด การส่งเสริมความสัมพันธ์ในทีม และการพัฒนาทักษะสื่อสารเชิงบวก โดยเฉพาะในกลุ่มเสี่ยง จะช่วยเสริมสุขภาพจิต ลดความเครียด เพิ่มประสิทธิภาพการตัดสินใจ ลดอุบัติเหตุ และยกระดับคุณภาพบริการฉุกเฉินให้ปลอดภัยยิ่งขึ้น