ผลของโปรแกรมการบำบัดความคิดต่อความหวังของ ผู้พยายามฆ่าตัวตาย โรงพยาบาลมุกดาหาร
คำสำคัญ:
การบำบัดความคิด, ความหวัง, ผู้พยายามฆ่าตัวตายบทคัดย่อ
การวิจัยกึ่งทดลอง แบบกลุ่มเดียว วัดก่อน-หลังครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบค่าเฉลี่ยคะแนนความหวังของผู้พยายามฆ่าตัวตายก่อนและหลังได้รับโปรแกรมการบำบัดความคิด โดยกลุ่มตัวอย่างเป็นผู้พยายามฆ่าตัวตายที่เข้ารับการรักษา ณ ห้องตรวจจิตเวช โรงพยาบาลมุกดาหาร จังหวัดมุกดาหาร ระหว่างวันที่ 12 มิถุนายน ถึงวันที่ 15 สิงหาคม 2568 ขนาดตัวอย่างจำนวน 15 คน คำนวณโดยโปรแกรม G*Power Version 3.1.9.7 และคัดเลือกแบบเจาะจงตามเกณฑ์คุณสมบัติ ได้แก่ อายุ 13 ปีขึ้นไป ซึ่งได้รับการวินิจฉัยว่าพยายามฆ่าตัวตาย (ICD-10 รหัส X69–X84) ซึ่งพ้นระยะวิกฤติ เครื่องมือวิจัย ประกอบด้วย 1. แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล 2. แบบประเมินความคิดฆ่าตัวตาย ฉบับภาษาไทย 3. แบบประเมินความหวังตามแนวคิดของเฮิร์ท ฉบับภาษาไทย และ4.โปรแกรมการบำบัดความคิดต่อความหวังของผู้พยายามฆ่าตัวตาย ตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาของเครื่องมือ (ข้อ 2 – 4) เท่ากับ 0.89, 0.89 และ 0.80 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน สถิติ paired t-test และสถิติ repeated measures ANOVA ผลการวิจัย พบว่า หลังได้รับโปรแกรมการบำบัดความคิด ผู้พยายามฆ่าตัวตายมีค่าเฉลี่ยคะแนนความหวังแตกต่างจากก่อนได้รับโปรแกรม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.05) สรุปได้ว่า โปรแกรมการบำบัดความคิดมีประสิทธิผลในการเพิ่มและคงไว้ซึ่งระดับความหวัง รวมถึงช่วยลดความคิดฆ่าตัวตายในผู้พยายามฆ่าตัวตาย ดังนั้น บุคลากรและหน่วยงานที่เกี่ยวข้องควรส่งเสริมและพัฒนาการใช้โปรแกรมนี้ เพื่อให้บริการแก่ผู้พยายามฆ่าตัวตายอย่างต่อเนื่อง
เอกสารอ้างอิง
โรงพยาบาลจิตเวชขอนแก่นราชนครินทร์. รายงานอัตราการฆ่าตัวตายของประเทศไทย. ศูนย์เฝ้าระวังป้องกันการฆ่าตัวตาย. [อินเตอร์เน็ต]. 2568 [เข้าถึงเมื่อ 1 มีนาคม 2568]; เข้าถึงได้จาก: https://suicide.dmh.go.th/report/suicide/main.asp?ndead=1.
อนุกูล หุ่นงาม, สมบัติ สกุลพรรณ์. บทบาทของพยาบาลจิตเวชในการจัดการความเสี่ยงเพื่อป้องกันการฆ่าตัวตายซ้ำ. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยอีสเทิร์นเอเชีย ฉบับวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี. 2565; 16(3): 1-14.
Henriques G, Beck AT, Brown GK. Cognitive Therapy for Adolescent and Young Adult Suicide Attempters. American Behavioral Scientist, (2003); 46(9 May), 1258-1268.
Herth KA. Abbreviated instrument to measure hope: Development and psychometric Evaluation. Journal of Advanced Nursing. 1992; 17(2): 1251-1259.
โรงพยาบาลมุกดาหาร. รายงานผลการดำเนินงานเฝ้าระวังป้องกันการฆ่าตัวตายในการตรวจราชการ รอบที่ 1/2568. ผลการดำเนินงานกลุ่มงานจิตเวชและยาเสพติด. [อินเตอร์เน็ต]. 2568 [เข้าถึงเมื่อ 1 มีนาคม 2568]; เข้าถึงได้จาก: https://mukhos.moph.go.th/report/psychiatry.
สุวลักษ์ ภูอาษา, เพ็ญพักตร์ อุทิศ. ผลของโปรแกรมการบำบัดแบบสั้นต่อความคิดฆ่าตัวตายในผู้ที่พยายามฆ่าตัวตาย. วารสารวิทยาลัยพยาบาลพระปกเกล้า จันทบุรี. 2563; 31(1): 51-60.
อรุณ จิรวัฒน์กุล. สถิติทางวิทยาศาสตร์สุขภาพเพื่อการวิจัย. พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพมหานคร: วิทยพัฒน์; 2558.
ปริยศ กิตติธีระศักดิ์, เกสร มุ้ยจีน. คุณสมบัติทางจิตมิติของแบบประเมินความคิดฆ่าตัวตายฉบับภาษาไทย (SSI-Thai Version 2014). วารสารการพยาบาลจิตเวชและสุขภาพจิต. 2558; 29(1): 93-102.
ศิรเมศร์ โภโค, ศากุล ช่างไม้, ทิพา ต่อสกุลแก้ว. ผลของโปรแกรมส่งเสริมความหวังต่อดัชนีชี้วัดความหวังในผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองระยะหลังเฉียบพลัน. วารสารพยาบาลกระทรวงสาธารณสุข. 2562; 29(3): 80-93.
อัครเดช กลิ่นพิบูลย์. การประยุกต์ใช้โปรแกรมบำบัดโดยการแก้ปัญหาในผู้ป่วยจิตเวชที่มีความคิดและพฤติกรรมฆ่าตัวตาย. วารสารการปฏิบัติการพยาบาลและและการผดุงครรภ์ไทย. 2567; 11(2): 151-164.
ณัฏฐพร ฟุ้งสมุทร. การสร้างโปรแกรมบำบัดผู้ป่วยจิตเวชที่มีความคิดอัตโนมัติด้านลบและเสี่ยงต่อการฆ่าตัวตาย. สารสารศาสตร์สุขภาพและการศึกษา. 2568; 5(2): 1-15.
ปัทพร แจ้งสันเทียะ, ชนัดดา แนบเกษร. ผลของโปรแกรมวาดภาพเสริมสร้างความหวังต่อความหวังในผู้ป่วยที่พยายามฆ่าตัวตาย. วารสารพยาบาลทหารบก. 2561; 19(พิเศษ): 343-353.
อรนลิน สิงขรณ์, ภาวดี เหมทานนท์. การบำบัดด้วยความหวังในผู้ป่วยโรคซึมเศร้า: แนวคิดและแนวทางการประยุกต์ใช้. วารสารการพยาบาลจิตเวชและสุขภาพจิต. 2564; 31(1): 146-156.
เกษศิรินทร์ ภู่เพชร, อรวรรณ หนูแก้ว, ศรีสุดา วนาลีสิน. ผลของโปรแกรมการระลึกความหลังต่อความหวังในผู้สูงอายุโรคซึมเศร้า: การศึกษาเบื้องต้น. วารสารเครือข่ายวิทยาลัยพยาบาลและการสาธารณสุขภาคใต้. 2560; 4(2): 1-14.
วรรณฤดี เชาว์อยชัย, ลินจง โปธิบาล, โรจนี จินตนาวัฒน์. ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับความผาสุกด้านจิตใจในผู้ป่วยสูงอายุโรคมะเร็งที่ได้รับยาเคมีบำบัด. พยาบาลสาร. 2562; 46(พิเศษ): 13-22.
นวพรรษ สีมารักษ์, ศิริลักษณ์ กิจศรีไพศาล, ณัฏฐนันท์พร สงวนกลิ่น. ความสัมพันธ์ระหว่างความหวัง การสนับสนุนทางสังคม ความทุกข์ทรมานจากอาการและคุณภาพชีวิตของผู้ป่วยมะเร็งลำไส้ใหญ่และทวารหนักที่ได้รับยาเคมีบำบัด. วารสารพยาบาลตำรวจ. 2561; 10(1): 61-70.
Bahlmann L, Lubbert M, Sobanski T, Kastner U, Walter M, Smesny S, et al. Relapse Prevention Intervention after Suicidal Event (RISE): Feasibility study of a psychotherapeutic short-term program for inpatients after a recent suicide attempt. Psychiatry. 2022; 13:937527. doi:10.3389/fpsyt.2022.937527
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดขอนแก่น
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของสำนักงานสาธารณสุขจังหวัดขอนแก่น กระทรวงสาธารณสุข
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับสำนักงานสาธารณสุขจังหวัดขอนแก่น และบุคลากรท่านอื่นๆในสำนักงานฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
