ประสิทธิผลโปรแกรมการจัดการความเครียดร่วมกับแนวคิดการสนับสนุนทางสังคมต่อพฤติกรรมการดูแลผู้ป่วยเด็กโรคหอบหืด ของผู้ดูแล จังหวัดขอนแก่น

บทคัดย่อ

การวิจัยแบบกึ่งทดลองวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาประสิทธิผลโปรแกรมการจัดการความเครียดร่วมกับแนวคิดการสนับสนุนทางสังคมต่อพฤติกรรมการดูแลผู้ป่วยเด็กโรคหอบหืดของผู้ดูแล จังหวัดขอนแก่น กลุ่มตัวอย่างคือ ผู้ดูแลผู้ป่วยเด็กโรคหอบหืดในโรงพยาบาลเขาสวนกวาง จังหวัดขอนแก่น ในปี 2568 กำหนดขนาดกลุ่มตัวอย่างโดยใช้โปรแกรม G*power ได้กลุ่มตัวอย่างจำนวน 44 คน กลุ่มทดลอง 22 คน กลุ่มควบคุมกลุ่ม 22 คน เลือกโดยการสุ่มแบบเจาะจง เก็บข้อมูลโดยแบบสอบถามความเครียดของผู้ดูแล และแบบสอบถามพฤติกรรมการดูแลผู้ป่วยเด็กโรคหอบหืดที่มีค่าสัมประสิทธิ์แอลฟาของ Cronbach เท่ากับ 0.86 และ 0.92 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติ Paired T – Test และสถิติ Mann–Whitney U test ผลการศึกษาพบว่า ความเครียดของกลุ่มทดลองหลังทดลอง ต่ำกว่าก่อนทดลอง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ p < 0.001 กลุ่มควบคุมหลังทดลอง และก่อนการทดลอง ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p = 0.142) พฤติกรรมการดูแลของกลุ่มทดลองหลังทดลอง สูงกว่าก่อนทดลอง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ (p < 0.001) กลุ่มควบคุมหลังทดลอง และก่อนการทดลอง ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p = 0.067) ความเครียดของผู้ดูแล พบว่า ก่อนทดลองกลุ่มทดลอง และกลุ่มควบคุม แตกต่างกันอย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ (p = 0.832) หลังทดลองกลุ่มทดลองต่ำกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ (p < 0.001) พฤติกรรมการดูแลของกลุ่มทดลอง พบว่า ก่อนทดลอง และกลุ่มควบคุม ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p = 0.226) หลังทดลองพบว่า กลุ่มทดลองสูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ (p < 0.008) สรุปได้ว่า โปรแกรมการจัดการความเครียดร่วมกับแนวคิดการสนับสนุนทางสังคมทำให้ระดับความเครียดลดลง และพฤติกรรมการดูแลผู้ป่วยเด็กโรคหอบหืดของผู้ดูแลสูงขึ้น