การใช้โคเอนไซม์คิวเท็นในโรคไม่ติดต่อเรื้อรัง: การทบทวนวรรณกรรม

บทคัดย่อ

ประเทศไทยพบโรคไม่ติดต่อเรื้อรัง (noncommunicable diseases; NCDs) 4 โรค คือ โรคมะเร็ง โรคหัวใจและหลอดเลือด โรคเบาหวาน และโรคปอดอุดกั้นเรื้อรัง เป็นโรคที่คร่าชีวิตคน ไทยมากที่สุด องค์การอนามัยโลกกำหนดให้โรคไม่ติดต่อเรื้อรัง เป็นความท้าทายที่สำคัญ เพื่อลดอัตราการเสียชีวิตก่อนวัยอัน ควรจากโรคไม่ติดต่อเรื้อรังลงหนึ่งในสามด้วยวิธีการป้องกัน และการรักษา ประเทศไทยเข้าสู่สังคมผู้สูงอายุสังคมสูงวัย ระดับสุดยอด (Super aged society) คือมีคนอายุ 60 ปีขึ้นไป มากกว่าร้อยละ 28 ของประชากรทั้งหมด ในปี พ.ศ.2574 ทางด้านสาธารณสุขของไทยควรเตรียมรับมือกับสถานการณ์ ปัญหาสุขภาพที่อาจจะเกิดขึ้นจากความชราและโรคไม่ติดต่อ เรื้อรัง เวชศาสตร์ชะลอวัย (Anti-aging medicine) มีเป้าหมาย เพื่อยืดอายุขัยที่แข็งแรงของมนุษย์ โดยการป้องกันและชะลอ ความชรา ด้วยการรับประทานเสริมพวกสารต้านอนุมูลอิสระ เช่น วิตามิน แร่ธาตุต่าง ๆ โคเอนไซม์คิวเท็น เป็นต้น บทความนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อทบทวนวรรณกรรมเกี่ยวกับการใช้ โคเอนไซม์คิวเท็นในรักษาโรคไม่ติดต่อเรื้อรัง ประกอบด้วย ความหมาย โครงสร้างทางเคมี กลไกการออกฤทธิ์ ผลการศึกษา ทางคลินิก ผลข้างเคียง คำเตือน ปฏิกิริยาระหว่างยา และ ข้อแนะนำ โดยสืบค้นวรรณกรรมถึง 7 ปี จากฐานข้อมูล อิเล็กทรอนิกส์ของ PubMed, ScienceDirect และ Cochrane Library ผู้นิพนธ์ได้คัดเลือกการศึกษาจากชื่อเรื่อง บทคัดย่อ รายงานฉบับสมบูรณ์ และรวบรวมข้อมูล ได้แก่ วิธีการศึกษา แบบ systematic reviews และ meta-analyses การศึกษา ทางคลินิกและผลลัพธ์ พบว่า โคเอนไซม์คิวเท็น (Coenzyme Q10) หรือยูบิควิโนน คือสารที่มีบทบาทในการเพิ่มพลังงาน ให้แก่เซลล์เพื่อใช้เป็นแหล่งพลังงานในร่างกาย โคเอนไซม์ คิวเท็นมีหลักฐานทางวิชาการสนับสนุนการนำไปใช้ประโยชน์ ในทางการแพทย์ในการรักษาโรค จากข้อมูลผลการศึกษาทาง คลินิกพบว่า โคเอนไซม์คิวเท็นมีประสิทธิผลในการรักษาโรค และอาการต่าง ๆ มากมาย ได้แก่ โรคหัวใจและหลอดเลือด โรคเบาหวานโรคไต โรคระบบประสาทและสมองเสื่อม รวมถึง อาการอักเสบ เป็นต้น นอกจากนี้ยังพบว่าโคเอ็นไซม์คิวเท็น มีความปลอดภัยและไม่พบผลข้างเคียงรุนแรง ในประเทศไทย โคเอนไซม์คิวเท็นถูกใช้เป็นตัวช่วย (ยาเสริม) ร่วมกับการรักษาด้วย ยามาตรฐานสำหรับการรักษาโรคหัวใจล้มเหลวเพียงโรคเดียว เท่านั้น บทความนี้จะมีส่วนช่วยเสริมสร้างองค์ความรู้ทาง การแพทย์ในปัจจุบัน และสามารถใช้เป็นข้อมูลพื้นฐานสำหรับ ผู้ที่สนใจดำเนินการวิจัยเพิ่มเติมเกี่ยวกับการรักษาโรคไม่ติดต่อ เรื้อรังอื่น ๆ ต่อไป