ปัจจัยที่สัมพันธ์กับความชุกของการถูกเข็มทิ่มตำหรือของมีคมบาด ในบุคลากรทางการพยาบาล โรงพยาบาลธรรมศาสตร์เฉลิมพระเกียรติ

ผู้แต่ง

  • สุพรรณ์ ว่องรักษ์สัตว์ โรงพยาบาลธรรมศาสตร์เฉลิมพระเกียรติ มหาวิทยาลัย ธรรมศาสตร์
  • สมสมัย สุธีรศานต์ โรงพยาบาลศูนย์การแพทย์พระเทพฯ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ

คำสำคัญ:

เข็มทิ่มตำหรือของมีคมบาด, บุคลากรทางการพยาบาล

บทคัดย่อ

            การวิจัยเชิงพรรณนานี้ มุ่งศึกษาความชุกของการเกิดอุบัติเหตุจากเข็มทิ่มตำหรือของมีคมบาด และปัจจัยที่สัมพันธ์กับความชุกของการเกิดอุบัติเหตุดังกล่าว ในกลุ่มบุคลากรทางการพยาบาล สำหรับโรงพยาบาลธรรมศาสตร์เฉลิมพระเกียรติ ซึ่งผลการวิจัยจะนำมาเป็นแนวทางการลดความชุกของอุบัติเหตุดังกล่าว ทั้งในส่วนการลดความเสี่ยงต่อการติดเชื้อในบุคลากรทางการพยาบาล และการเพิ่มความปลอดภัยให้ผู้ป่วย ผู้วิจัยดำเนินการเก็บรวบรวมข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่าง ซึ่งเป็นบุคลากรทางการพยาบาลในโรงพยาบาลธรรมศาสตร์ฯ 390 คน ในระยะเวลา 2 เดือน โดยใช้แบบสอบถามและแบบสัมภาษณ์ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย การทดสอบค่าสถิติพิชเชอร์ ร่วมกับการวิเคราะห์บริบทของข้อมูล โดยการสัมภาษณ์

           ผลการวิจัยสรุปได้ว่า มีความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยด้านบุคลากร และปัจจัยด้านสิ่งแวดล้อมภายใต้เงื่อนไข ความระมัดระวัง ความเร่งรีบ และความเหนื่อยล้า อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ที่ระดับ 0.05 ดังนั้นแนวทางการลดความชุกของอุบัติเหตุฯสำหรับโรงพยาบาลธรรมศาสตร์ฯ จึงเสนอแนะได้ว่า ความชุกของอุบัติเหตุจากอุปกรณ์ทางการแพทย์สามารถลดได้ภายใต้กลไกเชิงนโยบายและวัฒนธรรมความปลอดภัยโครงสร้างกายภาพของสิ่งแวดล้อมการทำงาน และกลไกการสร้างความตระหนักในการปฏิบัติกิจกรรมตามแนวทางที่ได้กำหนดไว้สำหรับบุคลากรทางการพยาบาล

เอกสารอ้างอิง

งานควบคุมโรคติดเชื้อ. (2555). สรุปรายงานอุบัติเหตุถูกเข็มที่เปื้อนเลือด/ สารคัดหลั่งจากการทำงานของพยาบาลปี 52 – 54 โรงพยาบาลธรรมศาสตร์เฉลิมพระเกียรติ. ปทุมธานี: โรงพยาบาลธรรมศาสตร์เฉลิมพระเกียรติ

จินตนา ตาปิน. (2552). ผลการสร้างแรงจูงใจในการป้องกันการรับรู้ ความคาดหวัง และการปฎิบัติการป้องกันอุบัติเหตุเข็มทิ่มตำหรือของมีคมบาดของบุคลากรพยาบาล โรงพยาบาลชุมชน. วิทยานิพนธ์ปริญญาพยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการพยาบาลผู้ใหญ่ คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

จรรยา ภัทรอาชาชัย. (2554). ชีวสถิติ สำหรับงานวิจัยทางการแพทย์ (ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

ชลธิชา รอดเพ็ชรภัย. (2552). การจัดการความเสี่ยงต่อการถูกเข็มตำหรือของมีคมบาดในบุคลากรพยาบาล งานอุบัติเหตุและฉุกเฉิน โรงพยาบาลธรรมศาสตร์เฉลิมพระเกียรติ. วิทยานิพนธ์ปริญญาสาธารณสุขศาสตร์มหาบัณฑิต สาขาการจัดการอนามัยสิ่งแวดล้อมและความปลอดภัย คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

นวลจันทร์ สุพรรณ. (2548). อุบัติการณ์เข็มทิ่มตำและของมีคมบาดกับการจัดการในบุคลากรพยาบาล โรงพยาบาลชุมชนจังหวัดลำปาง. วิทยานิพนธ์ปริญญาพยาบาลศาสตร์มหาบัณฑิต สาขาการพยาบาลด้านการควบคุมการติดเชื้อ คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

วนิดา คนซื่อ. (2555). ผลการใช้แผนปฏิบัติการจากเทคนิคเอไอซีต่อการปฏิบัติการป้องกันและอุบัติการณ์เข็มทิ่มตำหรือของมีคมบาดของพยาบาล. วิทยานิพนธ์ปริญญาพยาบาลศาสตร์มหาบัณฑิต สาขาการพยาบาลด้านการควบคุมการติดเชื้อ คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

สมหวัง ด่านชัยวิจิตร และเทพนิมิตร จุแดง. (2540). การป้องกันการถูกของแหลมคมตำหรือบาดในบุคลากรทางการแพทย์. จุลสารควบคุมโรคติดเชื้อในโรงพยาบาลแห่งประเทศไทย, 7(1), 44 – 48.

สุจิตรา เอี่ยมสอาด. (2538). การถูกเข็มทิ่มตำหรือของมีคมบาดจากการให้การพยาบาลของบุคลากรทางการพยาบาล โรงพยาบาลสวรรค์ประชารักษ์. วิทยานิพนธ์ปริญญาพยาบาลศาสตร์มหาบัณฑิต สาขาการพยาบาลด้านการควบคุมการติดเชื้อ คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

สำนักการพยาบาล กรมการแพทย์ กระทรวงสาธารณสุข. (2546). การป้องกันการติดเชื้อและควบคุมแพร่กระจายเชื้อในสถานบริการสาธารณสุขสำหรับพยาบาล Isolation Precaution. กรุงเทพฯ : องค์การรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์

Babcock, H.M. & Fraser, V. (2005). Differences in Percutaneous Injury Patterns in a Multi-Hospital System. Infection Control and Hospital Epidemiology, 24(10), 731 – 736.

Clarke, S.P. (2007). Hospital work environments, nurse characteristics, and sharps injuries. American Journal of Infection Control, 35(5), 302 – 309.

Honda, M., Chompikul, J., Rattanapan, C., Wood, G., and Klungboonkrong, S. (2011). Sharps Injuries among Nurses in a Thai Regional Hospital: Prevalence and Risk Factors. The International Journal of Occupational and Environmental Medicine, 4(2), 215 – 223.

Kedebe, G., Molla, M., and Sharma, H.R. (2012). Needle stick and sharps injuries among health care workers in Gondar city, Ethiopia. Safety Science, 50, 1093 – 1097.

Martins, A., et. al. (2012). Age and years in practice as factors associated with needlestick and sharps injuries among health care workers in a Portuguese hospital. Accident Analysis and Prevention, 47, 11 – 15.

Patrician, P.A., et. al. (2011). Needlestick injuries among nursing staff: Association with shift-level staffing. American Journal of Infection Control, 39 (6), 477 – 482.

Smith, D.R., Choe, M., Jeong, J.S., Jeon, M.J., Chae, Y.R., and An, G.J. (2006). Epidemiology of needlestick and sharps injuries among professional Korean nurse. Journal of Professional Nursing, 22 (6), 359 – 366.

Wicker, S., Jung, J., Allwinn, R., Gottschalk, R., and Rabenau, H. F. (2008). Prevalence and prevention of needle stick injuries among healthcare workers in a German University hospital. Int Arch Occup Environ Health, 81, 347 – 354.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2016-04-29

รูปแบบการอ้างอิง

1.
ว่องรักษ์สัตว์ ส, สุธีรศานต์ ส. ปัจจัยที่สัมพันธ์กับความชุกของการถูกเข็มทิ่มตำหรือของมีคมบาด ในบุคลากรทางการพยาบาล โรงพยาบาลธรรมศาสตร์เฉลิมพระเกียรติ. TUHJ [อินเทอร์เน็ต]. 29 เมษายน 2016 [อ้างถึง 6 กุมภาพันธ์ 2026];1(1):26-41. available at: https://he02.tci-thaijo.org/index.php/TUHJ/article/view/240158

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย