ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับความรุนแรงของการบาดเจ็บในผู้ประสบอุบัติเหตุจราจร ในหอผู้ป่วยศัลยกรรมอุบัติเหตุและฉุกเฉิน โรงพยาบาลธรรมศาสตร์เฉลิมพระเกียรติ
คำสำคัญ:
ความรุนแรงของการบาดเจ็บ, ผู้ประสบอุบัติเหตุจราจร, โรงพยาบาลธรรมศาสตร์ฯบทคัดย่อ
การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับความรุนแรงของการบาดเจ็บในผู้ประสบอุบัติเหตุจราจรในหอผู้ป่วยศัลยกรรมอุบัติเหตุและฉุกเฉิน โรงพยาบาลธรรมศาสตร์เฉลิมพระเกียรติ กลุ่มตัวอย่างที่ทำการศึกษาวิจัยเป็นผู้บาดเจ็บจากอุบัติเหตุจราจร ที่เข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาลธรรมศาสตร์เฉลิมพระเกียรติ จังหวัดปทุมธานี ในระหว่างเดือนพฤษภาคม 2557 – สิงหาคม 2557 จำนวน 150 ราย เลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเฉพาะเจาะจง ดำเนินการเก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถาม และแบบบันทึกความรุนแรงของการบาดเจ็บ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล คือ ความถี่ ร้อยละ และไคสแคว์
ผลการวิจัยพบว่า ผู้บาดเจ็บส่วนใหญ่เป็นเพศชาย (68.7%) มีอายุอยู่ในช่วง 15 - 40 ปี (65.4%) และเป็นผู้ขับขี่ (52.0%) สาเหตุของการบาดเจ็บเกิดจากถูกชนหรือชนกับพาหนะอื่น(47.3%) รถจักรยานยนต์เป็นยานพาหนะที่ใช้มากที่สุด (51.4 %) ลักษณะบาดแผลเป็น Blunt trauma (62.0 %) ส่วนใหญ่ใช้ความเร็วของการขับขี่ยานพาหนะ 40 – 60 กิโลเมตร/ชั่วโมง (38.0%) เวลา ที่เกิดอุบัติเหตุอยู่ในช่วง 06.01 – 12.00 น.( 31.3%) มากที่สุด ผู้บาดเจ็บส่วนใหญ่ไม่ดื่มแอลกอฮอล์
(66.0 %) ไม่ใช้อุปกรณ์ป้องกันอันตรายส่วนบุคคล (หมวกนิรภัย/เข็มขัดนิรภัย) (58.0%) ไม่ใช้ยาที่มีฤทธิ์ต่อระบบประสาท (78.0%) และพบความรุนแรงของการบาดเจ็บในระดับเล็กน้อยมากที่สุด (38.0%)
ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับความรุนแรงของการบาดเจ็บในผู้บาดเจ็บจากอุบัติเหตุจราจร อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ได้แก่ ความเร็วของการขับขี่ยานพาหนะ การดื่มแอลกอฮอล์ การใช้อุปกรณ์ป้องกันอันตรายส่วนบุคคล (หมวกนิรภัย/เข็มขัดนิรภัย) และการใช้ยาที่มีฤทธิ์ต่อระบบประสาท ส่วนปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับความรุนแรงของการบาดเจ็บ อย่างไม่มีนัยสำคัญ ทางสถิติ ได้แก่ เพศ อายุ ประเภทผู้บาดเจ็บ สาเหตุของการบาดเจ็บ ประเภทยานพาหนะ ลักษณะบาดแผล และเวลาที่เกิดอุบัติเหตุ
ผลการศึกษานี้สามารถนำไปเป็นแนวทางในการป้องกันและลดความรุนแรงของการเกิดอุบัติเหตุจราจรได้ โดยการรณรงค์และตรวจจับผู้ฝ่าฝืนกฎจราจรในเรื่องการใช้ความเร็วในขับขี่ยานพาหนะ การดื่มแอลกอฮอล์ การไม่ใช้อุปกรณ์ป้องกันอันตรายส่วนบุคคล (หมวกนิรภัย/ เข็มขัดนิรภัย) และการใช้ยาที่มีฤทธิ์ต่อระบบประสาทในขณะขับขี่
เอกสารอ้างอิง
กุหลาบทิพย์ พิทักษ์รัตนานุกูล. (2552). สาเหตุของการบาดเจ็บของผู้ที่เข้ารับการรักษาที่ห้องฉุกเฉินโรงพยาบาลลำพูน. ปริญญาสาธารณสุขศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัยมหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ชัชวาล จันทะเพชร. (2552). การศึกษาลักษณะของผู้ป่วยที่ได้รับบาดเจ็บจากอุบัติเหตุทางจราจร. วารสารเวชศาสตร์ฉุกเฉินไทย.ฉบับที่ 2 เมษายน – มิถุนายน.
นิติวัฒน์ รัตนานิคม, และชนานุช ดิษฐเนตร. (2538).การศึกษาการบาดเจ็บจากอุบัติเหตุจราจรของโรงพยาบาลสกลนคร ระหว่างเทศกาลสงกรานต์. ขอนแก่นเวชสาร, ปีที่ 20 (1), มกราคม – เมษายน, 2539.
บุษบา เพ็ญสุวรรณ. (2539). ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับความรุนแรงของการบาดเจ็บจากอุบัติเหตุจราจรทางบกของผู้ป่วยใน ณ.โรงพยาบาลร้อยเอ็ด. ปริญญาวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์
ประภาศรี ทองด้วง. (2550 – 2551). ระดับของแอลกอฮอล์และความรุนแรงของการบาดเจ็บในผู้ป่วยอุบัติเหตุจราจรทางบกที่มารับบริการรักษาในโรงพยาบาลโนนสูง จังหวัดนครราชสีมา. ปริญญาสาธารณสุขศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
เรืองศิริ ไกรคง. (2549). การศึกษาความรุนแรงของการบาดเจ็บจากอุบัติเหตุจราจรที่มารับการรักษาในโรงพยาบาลวัดโบสถ์ จังหวัดพิษณุโลก.
สุวิมล ว่องวาณิช, และนงลักษณ์ วิรัชชัย. (2546). แนวทางการให้คำปรึกษาวิทยานิพนธ์.กรุงเทพมหานคร: ศูนย์ตาราและเอกสารทางวิชาการคณะครุศาสตร์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สมศิริ พันธุ์ศักดิ์ศิริ. (2545). ความรุนแรงของการบาดเจ็บจากอุบัติเหตุจราจร ศึกษาในโรงพยาบาลสระบุรี. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต วิทยาศาสตร์บัณฑิต (ชีวสถิติ).
สำนักระบาดวิทยา กรมควบคุมโรค. (2548 – 2553). รายงานสถานการณ์การบาดเจ็บรุนแรงและเสียชีวิตจากสาเหตุภายนอก.
Champion HR., Sacco WJ, Copes WS., GamnDS,Gennarelli TA., & Flanagan ME. (1989). A revision of the trauma score. J Trauma, 29, 623-629.
Revell M., Pynsent P., Abudu A., & Fairbank J. (2003). Trauma score and trauma outcome measures. J Trauma, 5(1), 67-70.
