การประยุกต์ใช้แบบจำลองการปรับตัวของรอยกับการพยาบาลผู้ป่วยภาวะกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดชนิดเอสทีไม่ยกที่มีภาวะหัวใจล้มเหลว: กรณีศึกษา

ผู้แต่ง

  • พงศ์ศักดิ์ ธรรมกุลศักดิ์ คณะพยาบาลศาสตร์เกื้อการุณย์ มหาวิทยาลัยนวมินทราธิราช https://orcid.org/ 0000-0002-4055-6017
  • วัลภา อรัญนะภูมิ
  • วรณัน ธีร์สุดาพรรณ
  • ปารย์วัชร จิตอารีย์

คำสำคัญ:

แบบจำลองการปรับตัวของรอย, การพยาบาล, โรคกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดชนิดเอสทีไม่ยก, ภาวะหัวใจล้มเหลว

บทคัดย่อ

         ภาวะกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดชนิดเอสทีไม่ยกเป็นหนึ่งในสาเหตุการเสียชีวิตของผู้สูงอายุไทย  แม้ว่าจะได้รับการรักษาอาการให้คงที่แล้ว หากผู้ป่วยไม่สามารถปรับตัวเข้ากับวิถีชีวิตที่เปลี่ยนไปได้ มักจะกลับมาโรงพยาบาลด้วยภาวะแทรกซ้อนที่ทวีความรุนแรงมากยิ่งขึ้น แบบจำลองการปรับตัวของรอยเกี่ยวข้องกับกระบวนการพยาบาลโดยตรง จึงเชื่อว่าสามารถนำมาประยุกต์ใช้ในการพยาบาลผู้ป่วยภาวะกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดชนิดเอสทีไม่ยกที่มีภาวะหัวใจล้มเหลวให้สามารถปรับตัวต่อการเจ็บป่วยระยะวิกฤตได้ บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่ออธิบายการพยาบาลผู้ป่วยภาวะกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดชนิดเอสทีไม่ยกที่มีภาวะหัวใจล้มเหลวตามกรอบแนวคิดการปรับตัวของรอย เพื่อเป็นแนวทางสำหรับพยาบาลในการวางแผนการดูแลผู้ป่วย

         กรณีศึกษาผู้ป่วยหญิงอายุ 68 ปี แพทย์วินิจฉัยเป็นภาวะกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดชนิดเอสทีไม่ยกที่มีภาวะหัวใจล้มเหลว มีการประเมินการปรับตัวทั้ง 4 ด้าน (ด้านร่างกาย ด้านอัตมโนทัศน์  ด้านบทบาทหน้าที่ และด้านการพึ่งพาระหว่างกัน) และระบุปัญหาการดูแลที่สามารถแก้ไขได้ด้วยการพยาบาล วิเคราะห์สิ่งเร้าที่อยู่ในกรอบแนวคิดของแบบจำลอง และอาจเป็นสิ่งเร้าที่จำกัดความสามารถของผู้ป่วยในการปรับตัว ปัญหาการดูแลแต่ละข้อใช้การวินิจฉัยทางการพยาบาลของ NANDA-I  และการวางแผนการพยาบาลผู้ป่วยตามกระบวนการพยาบาล กล่าวได้ว่า แบบจำลองการปรับตัวของรอยสามารถนำมาใช้เป็นแนวทางสำหรับพยาบาลในการวางแผนการดูแลผู้ป่วยภาวะกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดชนิดเอสทีไม่ยกที่มีภาวะหัวใจล้มเหลว  ซึ่งจะช่วยให้ผู้ป่วยเกิดการปรับตัวอย่างเหมาะสม เกิดสุขภาวะและคุณภาพชีวิตที่ดีบนพื้นฐานของโรคได้

เอกสารอ้างอิง

ฉัตรพร หัตถกรรม, วนิดา เคนทองดี, พรวีนัส โสกัณทัต. การพัฒนาแนวปฏิบัติการพยาบาลผู้ป่วยโรคกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดเฉียบพลัน ชนิดคลื่น เอส ที ไม่ยกสูงโรงพยาบาลเลย. วารสารการพยาบาลและการดูแลสุขภาพ. 2564;39(2):87-96.

สมาคมแพทย์โรคหัวใจแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ฯ. แนวเวชปฏิบัติการดูแลรักษาผู้ป่วยภาวะหัวใจขาดเลือดเฉียบพลัน พ.ศ.2563. กรุงเทพฯ:เนคสเตป ดีไซน์;2563

ธัญญวรรณ บุญผล. การพยาบาลผู้ป่วยกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดเฉียบพลันชนิดคลื่นเอสทีไม่ยกร่วมกับภาวะหัวใจหยุดเต้น. วารสารวิจัยและวิชาการสาธารณสุขจังหวัดพิจิตร. 2566;4(2):158-69.

สถาบันโรคทรวงอก กรมการแพทย์ กระทรวงสาธารณสุข. Thai ACS registry [Internet]. 2566 [2 เมษายน 2567]. เข้าถึงได้จาก: https://ncvdt.org/document/THAI%20ACSREGISTRY66final.pdf

แจ่มจันทร์ ประทีปมโนวงศ์. การพยาบาลผู้สูงอายุกลุ่มอาการกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดเฉียบพลันชนิดเอสทีไม่ยก. วารสารพยาบาลสภากาชาดไทย. 2564;14(1):66-81.

Basit H, Malik A, Huecker MR. Non-ST Segment Elevation Myocardial Infarction [internet]. StatPearls Publishing; 2023 (cited 2024 April 2). Available from: https://www.ncbi.nlm.nih.gov/books/NBK513228/

จินตนา นาคพิน. การพยาบาลผู้ป่วยโรคกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดเฉียบพลันชนิดคลื่นเอสทีไม่ยก ที่มีโรคร่วม : กรณีศึกษา 2 ราย. วารสารวิจัยและนวัตกรรมทางสุขภาพ. 2564;4(1):28-39.

ศุภวัลย์ เลิศพงศ์ภาคภูมิ, เจนเนตร พลเพชร, จอม สุวรรณโณ. ปัจจัยทำนายการกลับเข้าพักรักษาซ้ำภายในช่วงเวลา 1 ปี หลังจำหน่ายออกจากโรงพยาบาลด้วยภาวะหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน. วารสารพยาบาลโรคหัวใจและทรวงอก. 2562;30(2):126-40.

Dai X, Busby-Whitehead J, Alexander KP. Acute coronary syndrome in the older adults. J Geriatr Cardiol. 2016;13(2):101-8.

Roy C, Andrews HA. The Roy adaptation model. In: McEwen M, Wills E, editors. Theoretical basis for nursing. USA: Lippincott Williams & Wilkins;1999.

Roy C. The Roy Adaptation Model. 3rd ed. Upper Saddle River, NJ: Pearson Education;2009.

Huang S, Xie X, Wu S. Applying Roy Adaptation Model (RAM) in Assessing Health of Patient with Post-operative Coronary Artery Bypass Graft (CABG) Surgery. HPBS. 2015;1(2):10-8.

เบญญาภา พรมพุก, วันชัย เลิศวัฒนวิลาศ, จินดาวรรณ เงารัศมี, ต่อพงษ์ บุญมาประเสริฐ. การประยุกต์ใช้รูปแบบการปรับตัวของรอยสำหรับผู้ที่เป็นโรคหมอนรองกระดูกเคลื่อนทับเส้นประสาท: กรณีศึกษา. วารสารการพยาบาลและสุขภาพ. 2564;15(1):14-27.

สมพร มีนะโน, จตุพร เสือมี, สุนี จิรสมิทธา. ผลของโปรแกรมการพยาบาลตามทฤษฏีของรอยต่อพฤติกรรมการปรับตัว และระดับการควบคุมโรคหืด. วารสารพุทธชินราชเวชสาร. 2561;35(2):215-23.

ปิยะนุช แหน่งเพ็ชร, บุศรา หมื่นศรี, จารุวรรณ มานะสุรการ. พฤติกรรมการปรับตัวของผู้ป่วยโรคเอสแอลอี. ใน: ปกรณ์ ลิ้มโยธิน. การประชุมหาดใหญ่วิชาการระดับชาติและนานาชาติครั้งที่ 8; 22 มิถุนายน 2560; มหาวิทยาลัยหาดใหญ่. สงขลา:มหาวิทยาลัยหาดใหญ่; 2560. 39-48.

ชิตชวรรณ คงเกษม, สุนีย์ ละกำปั่น, ปิยะธิดา จึงสมาน. โปรแกรมส่งเสริมการปรับตัวสำหรับผู้ป่วยไตวายเรื้อรังระยะสุดท้ายที่รักษาด้วยวิธีการล้างไตทางช่องท้อง. วารสารพยาบาลสาธารณสุข. 2560;31(1):75-89.

อมราวดี บุญยรัตน์. การออกกำลังกายเพื่อการฟื้นฟูสภาพในผู้ที่มีภาวะหัวใจล้มเหลวที่มีอาการคงที่. รามาธิบดีพยาบาลสาร. 2560;24(1):13-24.

เจนจิรา เกียรติสินทรัพย์, สาริณี โต๊ะทอง, ทานตะวัน แย้มบุญเรือง. ผลของการใช้โปรแกรมจัดการความเครียดต่อความสามารถจัดการความเครียดและระดับความเครียดของผู้สูงอายุในเขตอำเภอเมืองนนทบุรี. วารสารเกื้อการุณย์. 2562;26(2):66-77.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2024-08-23

รูปแบบการอ้างอิง

1.
ธรรมกุลศักดิ์ พ, อรัญนะภูมิ ว, ธีร์สุดาพรรณ ว, จิตอารีย์ ป. การประยุกต์ใช้แบบจำลองการปรับตัวของรอยกับการพยาบาลผู้ป่วยภาวะกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดชนิดเอสทีไม่ยกที่มีภาวะหัวใจล้มเหลว: กรณีศึกษา. TUHJ [อินเทอร์เน็ต]. 23 สิงหาคม 2024 [อ้างถึง 1 มกราคม 2026];9(2):1-10. available at: https://he02.tci-thaijo.org/index.php/TUHJ/article/view/268739

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิชาการ