Carbon Footprint Assessment of Solid Waste Management from the food shop at Bangsaen Lang Road (Soi Charin) to a Low-carbon Society
คำสำคัญ:
greenhouse gas emission, carbon footprint, solid waste managementบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้เป็นการศึกษาเชิงสำรวจ (Survey study design) มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปริมาณและองค์ประกอบของมูลฝอยที่ไปบ่อฝังกลบ การจัดการมูลฝอยจากแหล่งกำเนิดและการประเมินคาร์บอนฟุตพริ้นท์ของการจัดการมูลฝอยจากร้านอาหาร ถนนบางแสนล่าง (ซอยจรินทร์) กลุ่มตัวอย่างเป็นร้านอาหาร จำนวน 43 ร้าน ซึ่งเป็นร้านอาหารที่เปิดให้รับประทานอาหารภายในร้านและอยู่ติดถนน ทำการเก็บข้อมูลการจัดการมูลฝอยจากแหล่งกำเนิดด้วยแบบบันทึก และเก็บข้อมูลปริมาณมูลฝอยและองค์ประกอบของมูลฝอยที่ไปกำจัดที่บ่อฝังกลบจากรถเก็บขนของเทศบาลเมืองแสนสุข ทำการเก็บตัวอย่างในวันธรรมดาและวันหยุด วิเคราะห์ผลด้วยสถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ร้อยละและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติเชิงอนุมาน ได้แก่ Independent sample t-test และ Mann-Whitney U Test
ผลการศึกษาพบว่า ปริมาณมูลฝอยจากแหล่งกำเนิดภายในร้านอาหาร เท่ากับ 13,960 ± 4,235.57 กิโลกรัมต่อวัน และปริมาณมูลฝอยที่นำไปกำจัดที่บ่อฝังกลบเฉลี่ย เท่ากับ 4,500 ± 707.11 กิโลกรัม/วัน โดยมีปริมาณมูลฝอยวันหยุดมากกว่าวันธรรมดา อัตราการเกิดมูลฝอย เท่ากับ 1.60 กิโลกรัม/คน/วัน องค์ประกอบมูลฝอยส่วนใหญ่เป็นเศษอาหาร ร้อยละ 87.12 ร้านอาหารทุกร้านมีการคัดแยกมูลฝอยก่อนทิ้งในถังเทศบาลทุกครั้ง และส่วนใหญ่มีถังดักไขมัน ร้อยละ 72.10 การประเมินคาร์บอนฟุตพริ้นท์การจัดการมูลฝอยของร้านอาหาร มีการปล่อยก๊าซเรือนกระจกทั้งหมด เท่ากับ 4,238.99 TonCO2eq/ปี โดยปริมาณก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์เทียบเท่าของเศษอาหาร มีค่ามากที่สุดเท่ากับ 3,620.29 TonCO2eq/ปี คิดเป็นร้อยละ 85.40 ดังนั้นหากต้องการลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจก ควรมีการจัดการมูลฝอยตั้งแต่ต้นทาง และนำมูลฝอยเศษอาหารไปใช้ประโยชน์
เอกสารอ้างอิง
กรมควบคุมมลพิษ. (2567). รายงานสถานการณ์มลพิษของประเทศไทย ปี 2566. กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม, 126-146
นาริฐา ทาคำสุข, อัมพวัน พุ่มประพันธ์, และ สุรัตน์ ตรีเพชรประภา. (2562). ระบบการจัดการมูลฝอยของเทศบาล : กรณีศึกษาเทศบาลนครรังสิต. วารสารวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี, 27(6), 1145-1156.
นิติญา สังขนันท์, และ อัจฉราภรณ์ ภักดี. (2561). การจัดการของเสียในสถานประกอบการร้านอาหาร อำเภอเมือง จังหวัดภูเก็ต. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏภูเก็ต, 14(2), 154-172.
พันธกานต์ มีผล. (2562). ปัจจัยที่มีผลต่อประเภทและปริมาณขยะจากการท่องเที่ยวในอุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยศิลปากร.
พงศ์เทพ สุวรรณวารี. (2561). การจัดการของเสียในตลาดชายแดนช่องจอม อำเภอกาบเชิง จังหวัดสุรินทร์. วารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์, 13(2), 45-56.
ลดาวรรณ สว่างอารมณ์, เจตสฤษฎ์ อังศุกาญจนกุล, และ นันทิยา ตระกูลเมฆี. (2566). การประเมินคาร์บอนฟุตพริ้นท์จากการกำจัดขยะที่เกิดขึ้นของเทศบาลตำบลศาลาด่าน จังหวัดกระบี่. วารสารสิ่งแวดล้อมและทรัพยากร, 11(1), 12-25.
วิภาพรรณ เพียรแย้ม. (2559). แนวทางการส่งเสริมการจัดการขยะที่สามารถนำกลับมาใช้ใหม่ได้ กรณีศึกษาเทศบาลนครนนทบุรี [การค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สุชานุช ชูสุวรรณ, และ สุทธิรัตน์ กิตติพงษ์วิเศษ. (2563). การประเมินคาร์บอนฟุตพริ้นท์ของการจัดการขยะมูลฝอยที่เกิดขึ้นจากแหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรม กรณีศึกษา วัดพระมหาธาตุมหาวิหาร. วารสารวิจัยสภาวะแวดล้อม, 42(2), 85-102.
Filimonau, V., Matute, J., Mika, M., & Faracik, R. (2019). The carbon footprint of restaurant meals: A case study of Poland. Journal of Cleaner Production, 235, 1155-1163. https://doi.org/10.1016/j.jclepro.2019.07.030
Intergovernmental Panel on Climate Change [IPCC]. (2006). 2006 IPCC Guidelines for National Greenhouse Gas Inventories. Eggleston H.S., Buendia L., Miwa K., Ngara T. and Tanabe K. (Eds). IGES, Japan.
Liu, C., Wu, X., Wang, J., & Wang, L. (2020). Carbon footprint of municipal solid waste management systems in Chinese cities: A comparative study. Journal of Material Cycles and Waste Management, 22, 1917-1925. https://doi.org/10.1007/s10163-020-01081-3
Mousa, E. H., & Al-Khatib, I. A. (2022). Solid waste characterization and management in restaurants: A case study from Palestine. Journal of Material Cycles and Waste Management, 24(1), 235-246.
Thailand Greenhouse Gas Management Organization (Public Organization). (2022). Emission Factors for Carbon Footprint of Organization. http://conference.tgo.or.th
