Factors Affecting Doctors' Resignation: A Case Study of Doctors Affiliated with the Office of the Permanent Secretary of the Ministry of Public Health in Nakhon Ratchasima Province.
Keywords:
Doctor’s Resignation, Quality of LifeAbstract
This study is a convergent parallel mixed methods study aiming to investigate the in-depth causes, problems, and obstacles in the work that influenced the decision to resign from government service among doctors affiliated with the Office of the Permanent Secretary of the Ministry of Public Health in Nakhon Ratchasima Province. Data were collected from 60 doctors affiliated with the Office of the Permanent Secretary of the Ministry of Public Health in Nakhon Ratchasima Province who resigned between May 1, 2024, and July 31, 2025. Data was collected through in-depth individual interviews and a Google Form questionnaire using open-ended questions. Data was analyzed using frequency and percentage.
Of the 60 doctors who resigned, data was collected from 53 individuals, representing 88.33%, consisting of 23 males and 30 females. It was found that all doctors who resigned continued to practice medicine. The reasons for resignation were multifaceted, with workload being the most significant reason for resignation, accounting for 44 individuals or 83.02%. Heavy workloads negatively impact quality of life, leading to work-life balance imbalances and burnout. The second most common cause was income (40 respondents, 75.47%), with 31 respondents (58.49%) reporting inadequate compensation for workload and career advancement opportunities. Local location (15 respondents, 28.30%) and co-workers and supervisors (9 respondents, 16.98%) also contributed. Based on these findings, the researchers suggest that appropriate workload management is crucial for improving the quality of life for physicians. Furthermore, improvements to compensation and benefits systems, along with promotion of professional advancement, are recommended to increase motivation, retention, and reduce physician turnover within the public healthcare system.
References
Drucker, P. F. Management: Tasks, Responsibilities, Practices. New York: Harper & Row Publication;1973.
สธ.ลุยแก้ “หมอลาออก” ปรับ CPIRD-คุมเวรไม่เกิน 40 ชม. ลดภาระงาน เพิ่มค่าตอบแทน. [ออนไลน์]. (2569). [เข้าถึงเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน 2569]. เข้าถึงได้จาก : https://www.hfocus.org/content/2026/06/38436
วิโรจน์ ณ ระนอง. “เติมไม่เต็ม” ปมแพทย์ขาดแคลน ชำแหละปัญหา ข้อเสนอ-ทางออก. [ออนไลน์]. (2569). [เข้าถึงเมื่อวันที่ 16 มิถุนายน 2569]. เข้าถึงได้จาก : https://tdri.or.th/ 2023/06/shortage-doctor
สำนักนโยบายและยุทธศาสตร์ สำนักงานปลัดกระทรวงสาธารณสุข. รายงานข้อมูลทรัพยากรสาธารณสุข พ.ศ. 2567. [ออนไลน์]. (2567). [เข้าถึงเมื่อวันที่ 17 สิงหาคม 2568]. เข้าถึงได้จาก : https:// spd.moph.go.th/wp-content/ uploads/2025 /07/ Report-Health-Resource-2024.pdf.
Huse, Edgar F., and Thomas G. Cummings. Organization Development and Change. Minnesota: West Publishing.;1985
Herzberg F. The motivation to work. 2 nd ed. New York: John Wiley Publisher;1986
อิงครัต แพททริคค์ สีเขียวสุขวงกฎ. ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการลาออกของแพทย์ในระบบราชการของโรงพยาบาลในประเทศไทย. [ออนไลน์]. (2559). [เข้าถึงเมื่อวันที่ 10 กันยายน 2569]. เข้าถึงได้จาก https:// file:///C:/Users/User/Downloads/jratta,+Journal+manager,+09Factors+Influencing+Turnover+of+Physicians+in+Thai+Public%20(5).pdf
วาโย อัศวรุ่งเรือง. ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความตั้งใจลาออกของแพทย์จากสถานพยาบาล ในเขตกรุงเทพมหานคร. [วิทยานิพนธ์ปริญญาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต].กรุงเทพฯ:มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย; 2561
ธกฤติพัฒน์ จันหอมชนานันท์. ปัจจัยที่ส่งผลต่อแนวโน้มในการตัดสินใจลาออกของแพทย์ชดใช้ทุนรัฐบาล กรณีศึกษา แพทย์โครงการผลิตแพทย์เพื่อชาวชนบท.[วิทยานิพนธ์ปริญญารัฐศาสตรมหาบัณฑิต].กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัย ธรรมศาสตร์; 2565
ปิยาภรณ์ ประทุมสังข์ และ ปราณี เอี่ยมละออภักดี. คุณภาพชีวิตการทำงานในองค์กรกับการลาออกก่อนเกษียณอายุของพนักงานธนาคารออมสิน ภาค 16-18. [วิทยานิพนธ์ปริญญาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต]. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย; 2560
ศศิ อ่วมเพ็ง. ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความตั้งใจลาออกของพนักงานระดับบังคับบัญชา สำนักงานบัญชีกลาง บริษัทปูนซิเมนต์ไทย จำกัด (มหาชน). [วิทยานิพนธ์ปริญญาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต]. กรุงเทพฯ:มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์; 2558
ชัชนี จิรประยุกต์เลิศ. ปัจจัยแรงจูงใจที่ส่งผลต่อความผูกพันของพนักงานบริษัทหลักทรัพย์แห่งหนึ่ง.[วิทยานิพนธ์ปริญญาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต]. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ; 2557
ปาตีเมาะ เกะรา และ อาซียะห์ อาแว. ปัจจัยและสาเหตุการลาออกของพนักงานบริษัทสรรพสินค้าเซ็นทรัล จำกัด. [วิทยานิพนธ์ปริญญาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต]. สงขลา: มหาวิทยาลัย สงขลานครินทร์; 2559.
วราภรณ์ นาควิลัย. การศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อการตัดสินใจลาออกของพักงาน บริษัท GGG จำกัด.[วิทยานิพนธ์ปริญญาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต]. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย; 2553.
เปรมฤดี เอื้อสิริมนต์. ปัจจัยจูงใจซึ่งส่งผลต่อการลาออกกรณีศึกษาบริษัทอุตสาหกรรมทำเครื่องแก้วไทย.[วิทยานิพนธ์ปริญญารัฐศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม]. มหาสารคาม:มหาวิทยาลัยมหาสารคาม; 2557.
ณัชชา สังข์แป้น. ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจโอนของข้าราชการ: กรณีศึกษาสำนักงานปลัดสำนักนายกรัฐมนตรี. [วิทยานิพนธ์ปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต]. กรุงเทพ ฯ:จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย; 2563
สุพรรษา พุ่มพวง. ปัจจัยที่มีผลต่อแนวโน้มการลาออกของพนักงานโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งเขตราษฎร์บูรณะ กรุงเทพมหานคร. [วิทยานิพนธ์ปริญญาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต]. นครปฐม : มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์; 2559
แพทยสภา. สถิติแพทย์. [ออนไลน์]. (2569). [เข้าถึงเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน 2569]. เข้าถึงได้จาก : https://www.tmc.or.th/statistics. php
สุธัญญา บรรจงภาค. แนวทางการกำหนดภาระงานของแพทย์. วารสารแพทย์เขต4-5. [ออนไลน์]. (2559). [เข้าถึงเมื่อวันที่ 21 มิถุนายน 2569]. เข้าถึงได้จาก https:// he02.tci-thaijo.org/index.php/reg45/ article/ view/125530
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
Copyright (c) 2026 Nakhon Ratchasima Provincial Health Office

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของสำนักงานสาธารณสุขจังหวัดนครราชสีมา กระทรวงสาธารณสุข
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับสำนักงานสาธารณสุขจังหวัดนครราชสีมา และบุคลากรท่านอื่นๆในสำนักงานฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว