ปัจจัยทำนายพฤติกรรมการจัดการภาวะอ้วนด้วยตนเองในผู้ป่วยที่มีน้ำหนักเกินที่มารับการรักษาที่ตึกผู้ป่วยนอก โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง ในกรุงเทพมหานคร
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
วัตถุประสงค์: เพื่อศึกษาอำนาจการทำนายของปัจจัยส่วนบุคคล ความเครียด การรับรู้ภาวะสุขภาพ การสื่อสารระหว่างผู้ป่วยกับเจ้าหน้าที่สุขภาพและสมรรถนะแห่งตนต่อพฤติกรรมการจัดการภาวะอ้วนด้วยตนเองในผู้ป่วยที่มีน้ำหนักเกินที่มารับการรักษาที่ตึกผู้ป่วยนอก โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง
รูปแบบการวิจัย: การศึกษาความสัมพันธ์เชิงทำนาย
วิธีดำเนินการวิจัย: กลุ่มผู้ป่วยที่มีน้ำหนักเกินที่มารับการรักษาที่ตึกผู้ป่วยนอก โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งจำนวน 105 ราย เครื่องมือที่ใช้ได้แก่ แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล ความเครียด การรับรู้ภาวะสุขภาพ การสื่อสารระหว่างผู้ป่วยกับเจ้าหน้าที่สุขภาพ สมรรถนะแห่งตน และพฤติกรรมการจัดการภาวะอ้วนด้วยตนเอง วิเคราะห์โดยใช้สถิติวิจัยเชิงพรรณนา ความสัมพันธ์เพียรสัน และพหุคูณถดถอย
ผลการศึกษา: กลุ่มตัวอย่างมีอายุเฉลี่ย 56.19 ปี (SD = 16.48) ส่วนใหญ่เป็นหญิงร้อยละ 53.3 ความเครียดปานกลาง ( = 2.56, SD = 0.88) การรับรู้ภาวะสุขภาพปานกลาง (
= 48.20, SD = 6.33) การสื่อสารระหว่างผู้ป่วยกับเจ้าหน้าที่สุขภาพดี (
= 81.64, SD = 14.56) สมรรถนะแห่งตนสูง (
= 88.83, SD = 17.52) และมีพฤติกรรมการจัดการภาวะอ้วนด้วยตนเองปานกลาง (
= 83.87, SD = 7.35) วิเคราะห์ด้วยสถิติพหุคูณถดถอยพบว่าตัวแปรทั้งหมดร่วมกันทำนายพฤติกรรมการจัดการภาวะอ้วนด้วยตนเองได้ร้อยละ 70.4 (Adjusted R2 = .704, F(8,96) = 31.952, p < .001) โดยความเครียด (β = - .634, p < .001) มัธยมศึกษาและอาชีวศึกษา (β = - .392, p = .001) การสื่อสารระหว่างผู้ป่วยกับเจ้าหน้าที่สุขภาพ (β = .353, p = .001) เป็นปัจจัยที่สามารถทำนายได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ
สรุปและข้อเสนอแนะ: พยาบาลควรพัฒนารูปแบบการบำบัดทางการพยาบาลเพื่อลดระดับความเครียด ปรับปรุงการสื่อสารระหว่างผู้ป่วยกับเจ้าหน้าที่สุขภาพให้ดียิ่งขึ้น และเพิ่มสมรรถนะแห่งตนเพื่อส่งเสริมพฤติกรรมการจัดการภาวะอ้วนด้วยตนเองในผู้ป่วยที่มีน้ำหนักเกินที่มารับการรักษาที่ตึกผู้ป่วยนอก โดยเน้นในกลุ่มที่มีการศึกษามัธยมและอาชีวศึกษา
Article Details
ลิขสิทธิ์: วารสารพยาบาลศาสตร์เป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ในการเผยแพร่ผลงานที่ตีพิมพ์ ห้ามผู้ใดนำบทความที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารพยาบาลศาสตร์ไปเผยแพร่ในลักษณะต่างๆ ดังต่อไปนี้ การส่งบทความไปตีพิมพ์เผยแพร่ที่อื่น การนำบทความเผยแพร่ออนไลน์ การถ่ายเอกสารบทความเพื่อกิจกรรมที่ไม่ใช่การเรียนการสอน ยกเว้นเสียแต่ได้รับอนุญาตจากวารสารพยาบาลศาสตร์
Disclaimer: เนื้อหาบทความหรือข้อคิดเห็นใดๆ ในวารสารพยาบาลศาสตร์ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียน กองบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยและไม่มีส่วนรับผิดชอบแต่อย่างใด
เอกสารอ้างอิง
Jitnarin N, Kosulwat V, Rojroongwasinkul N, Boonpraderm A, Haddock CK, Poston WSC. Prevalence of overweight and obesity in Thai population: results of the National Thai Food Consumption Survey. Eat Weight Disord. 2011;16(4):e242–9. doi: 10.1007/BF03327467.
World Health Organization. Obesity and overweight [Internet]. Geneva: WHO; 2018 [cited 2018 Jun 24]. Available from: http://www.who.int/en/news-room/fact-sheets/detail/obesity-and-overweight.
Hales CM, Carroll MD, Fryar CD, Ogden CL. Prevalence of obesity and severe obesity among adults: United States, 2017–2018 [Internet]. Hyattsville, MD: National Center for Health Statistics: 2020 [cited 2020 July 3]. Available from: https://www.cdc.gov/nchs/products/databriefs/db360.htm.
Finkelstein EA, Trogdon JG, Cohen JW, Dietz W. Annual medical spending attributable to obesity: payer and service-specific estimates. Health Affair. 2009;28 Suppl 1:w822-31. doi: 10.1377/hlthaff.28.5.w822.
Aekplakorn E. Thai National Health Examination Survey, NHES V. Nonthaburi: Health Research institute. 2014. 283 p. (in Thai).
Vijitsuntronkul K. Hypertension in the survey of risk behavior non-communicable diseases and injuries 2015. In: Sawatdimongkol S, editor. Annual report 2015: Bureau of Non Communicable Disease. Bangkok: The War Veterans Organization of Thailand Officer of Printing Mill; 2016. p.20-6. (in Thai).
National Institute of Diabetes and Digestive and Kidney Disease. Health risks of being overweight [Internet]. Phoenix, AZ: NIDDK; 2020 [cited 2020 Mar 2]. Available from: https://www.niddk.nih.gov/health-information/weight-management/health-risks-overweight.
Kantachuvessiri A. Obesity in Thailand. J Med Assoc Thai. 2005;88(4):554-62.
WHO Expert Consultation. Appropriate body-mass index for Asian populations and its implications for policy and intervention strategies. Lancet. 2004;363(9403):157-63. doi: 10.1016/S0140-6736(03)15268-3.
Center of Disease Control and Prevention. Defining about overweight and obesity [Internet]. Atlanta, GA: CDC; 2020 [cited 2020 Jun 30]. Available from: https://www.cdc.gov/obesity/adult/defining.html#:~:text=If%20your%20BMI%20is%20less,falls%20within%20the%20obese%20range.
Creer TL. Self-management of chronic illness. In: Doekaret M, Printrich PR, Zeidner M, editors. Handbook of self-regulation. San Diego, CA: Academic Press; 2000. p.601-29.
Lorig KR, Holman H. Self-management education: history, definition, outcomes, and mechanisms. Ann Behav Med. 2003;26(1):1-7. doi: 10.1207/S15324796ABM2601_01.
Bandura A. Self-efficacy: the exercise of control. New York: W.H. Freeman. 1997. 604 p.
Langlarlertsakul M, Imamee N, Therawiwat M, Kengganpanich T. Factors predicting self-care behavior on diet and exercise of diabetes risk goup, Phuket Province, Thailand. Journal of Public Health. 2013;43(1):55-67. (in Thai).
Boontein P, Saneha C. Factors predicting metabolic selfmanagement behavior among patients with metabolic syndrome at one university hospital in Bangkok. Journal of Nursing Science. 2017;35(3):70-81. (in Thai).
Khuneepong A. Predicting factors of overweight prevention behaviors among graduate students. Journal of Safety and Health. 2017;10(37):58-66. (in Thai).
Chaiwong N, Duangpaeng S, Masingboon K. Factors influencing self-management behaviors among acute myocardial infarction patients. Thai Pharmaceutical and Health Science Journal. 2014;9(3):112-9. (in Thai).
Phetarvut S, Watthayu N, Suwonnaroop N. Factors predicting diabetes self-management behavior among patients with diabetes mellitus type 2. Journal of Nursing Science. 2011;29(4):18-26. (in Thai).
Ardkhitkarn S, Pothiban L, Lasuka D. Self–management behaviors and predicting factors in elders with end stage renal disease undergoing continuous ambulatory peritoneal dialysis. Nursing Journal. 2013;40 Suppl:22-32. (in Thai).
Orem DE. Nursing concepts of practice. St. Louis: Mosby; 2001. 542 p.
Puttaruk P, Kongkhum S, Siripurkpong P. Prevalence and risk factors of metabolic syndrome among Thammasat University personnels. Songklanagarind Medical Journal. 2012;30(3):123-34. (in Thai).
Boontein P, Anuritpresert B, Saneha C. Factors related to metabolic syndrome among patients at outpatient department. Journal of Nursing Science. 2017;35(4):74-86. (in Thai).
Barringtom WE, Ceballos RM, Bishop SK, McGregor BA, Beresford SAA. Perceived stress, behavior, and body mass index among adults participating in a worksite obesity prevention program, Seattle, 2005-2007. Prev Chronic Dis. 2012;9:E152. doi: 10.5888/pcd9.120001.
Polit DF, Beck CT. Nursing research: generating and assessing evidence for nursing practice. 10th ed. Philadelphia: Wolters Kluwer Health/Lippincott Williams & Wilkins. 2017. 784 p.
Wattana C. Self-management support: strategies for promoting disease control. Journal of Phrapokklao Nursing College. 2015;26 Suppl 1:117-27. (in Thai).
Liou D, Kulik L. Self-efficacy and psychosocial considerations of obesity risk reduction behaviors in young adult Americans. PLoS One. 2020;15(6):e0235219. doi: 10.1371/journal.pone.0235219.
Mahachote L. Factors influencing body weight control behaviors of aerobics club member
in mueang district, Nakhon Pathom Province. Veridian E-Journal, Silpakorn University. 2015:8(2);2833-43. (in Thai).
