ผลการจัดการเรียนรู้โดยการส่งเสริมการเรียนรู้ด้วยการนำตนเองต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน สมรรถนะการสื่อสารด้วยใจ และความพึงพอใจของผู้เรียนหลักสูตรประกาศนียบัตรการดูแลเพื่อป้องกันและจัดการภาวะสมองเสื่อม
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
วัตถุประสงค์: การวิจัยกึ่งทดลองแบบกลุ่มเดียว วัดก่อน-หลัง มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน 2) เปรียบเทียบสมรรถนะการสื่อสารด้วยใจก่อนและหลังเรียน และ 3) ศึกษาความพึงพอใจของผู้เรียนที่ได้รับการส่งเสริมการเรียนรู้ด้วยการนำตนเอง เรื่องการสื่อสารด้วยใจ วิธีการ: กลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้เรียนหลักสูตรประกาศนียบัตรการดูแลเพื่อป้องกันและจัดการภาวะสมองเสื่อมรุ่นที่ 3 คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ จำนวน 41 คน คัดเลือกโดยวิธีสะดวกเครื่องมือในการวิจัยประกอบด้วย 1) แผนจัดการเรียนรู้โดยการส่งเสริมการเรียนรู้ด้วยการนำตนเอง เรื่องการสื่อสารด้วยใจ 2) แบบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน มีค่าความเที่ยงเท่ากับ .81 3) แบบวัดสมรรถนะการสื่อสารด้วยใจ มีความตรงเชิงเนื้อหา (item content validity index: I-CVI) = .90 หาความเที่ยงโดยวิธีทดสอบซ้ำ (test-retest reliability) ในผู้เรียนที่คล้ายคลึงกับกลุ่มตัวอย่างจำนวน 30 ราย มีค่าสัมประสิทธิ์ความคงที่เท่ากับ .92 และ 4) แบบสอบถามความพึงพอใจต่อการจัดการเรียนรู้ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา และสถิติทีคู่ (paired t-test) ผลการศึกษา: พบว่า 1) คะแนนการสื่อสารด้วยใจ อยู่ในระดับดีมาก (ร้อยละ 86.80) 2) ค่าเฉลี่ยคะแนนสมรรถนะการสื่อสารด้วยใจ หลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และ 3) ความพึงพอใจต่อการจัดการเรียนรู้โดยรวมอยู่ในระดับมาก (M = 4.50, SD = .25) สรุป: การจัดการเรียนรู้โดยการส่งเสริมการเรียนรู้ด้วยการนำตนเอง ทำให้ผู้เรียนมีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนที่ดีมีสมรรถนะในการสื่อสารด้วยใจเพิ่มขึ้น และมีความพึงพอใจต่อการจัดการเรียนรู้โดยการส่งเสริมการเรียนรู้ด้วยการนำตนเอง
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
Knowles MS. Self-directed learning: A neglected species. 3 rd ed. Houston: Gulf Publishing Co; 1984.
Brockete RG, Hiemstra R. Self-direction in adult learning: Perspectives on theory, research and practice. London: Routledge; 1991.
Jarungkietkul S. Development of a lifelong learning society for sustainable human resources. In: Jarungkietkul S, editor. Education and lifelong learning. Bangkok: Textbook and Academic Document Center, Faculty of Education, Chulalongkorn University; 2015. Thai.
Nazarianpirdosti M, Janatolmakan M, Andayeshgar B, et al. Evaluation of self-directed learning in nursing students: A systematic review and meta analysis. Education Research International. 2021; 2021(1): 1-8. doi: 10.1155/2021/2112108.
Alzheimer’s Association. Alzheimer’s disease facts and figures. Alzheimers Dement. 2018; 14(3): 367-429.
Muangpaisan W, editor. Dementia: Prevention, assessment, and care. 5 th ed. Bangkok: Parbpim Limited Partnership; 2019. Thai.
Komjakraphan P, Karuncharernpanit S, Kemsen S, et al. Communication-related concerns of family caregivers of older adults living with dementia: A cross-sectional descriptive study. KJSS. 2021; 42(4): 795-803. doi: 10.34044/j.kjss.2021.42.4.12.
Komjakraphan P, Karuncharernpanit S. Experiences of communicating with older adults with alzheimer’s disease: A phenomenological study of family caregivers. PRIJNR. 2021; 25(1): 75-112.
Youngyu P, Chankham S, Muangpaisan W, et al. Problems in care of people with dementia and caregivers’ needs. J Gerontol Geriatr Med. 2017; 16: 57-69. Thai.
Crawford T, Candlin S, Roger P. New perspectives on understanding cultural diversity in nurse-patient communication. Collegian. 2017; 24(1): 63-9. doi: 10.1016/j.colegn.2015.09.001.
van Manen AS, Sarts S, Metzelthin SF, et al. A communication model for nursing staff working in dementia care: Results of a scoping review. Int J Nurs Stud. 2021; 113: 103776. doi: 10.1016/j.ijnurstu.2020.103776.
Kitwood T. Dementia reconsidered: The person comes first. Buckingham: Open University Press; 1997.
Riachi R. Person-centred communication in dementia care: A qualitative study of the use of the SPECAL® method by care workers in the UK. Journal of Social Work Practice. 2018; 32(3): 303-21. doi: 10.1080/02650533.2017.1381948.
Neal M, Briggs M. Validation therapy for dementia. Cochrane Database Syst Rev. 2000; 3: CD001394. doi: 10.1002/14651858.CD001394.
Williams KN, Perkhounkova Y, Jao YL, et al. Person-centered communication for nursing home residents with dementia: Four communication analysis methods. West J Nurs Res. 2018; 40(7): 1012-31. doi: 10.1177/0193945917697226.
Yu S, Ko Y. Communication competency as a mediator in the self-leadership to job performance relationship. Collegian. 2017; 24(5): 421-5. doi: 10.1016/j.colegn.2016.09.002.
McClelland DC. Testing for competence rather than for intelligence. Am Psychol. 1973; 28(1): 1-14. doi: 10.1037/h0034092.
Yeoh MP. Cazan AM. Lerardi E, et al. Facilitating self-directed learning (SDL) and satisfaction with SDL among pre-university students. Educational Studies. 2017; 43(5): 584-99. doi: 10.1080/03055698.2017.1343711.
Teevasuthrasakul C, Manosuthirith A, Issanapong S. Development of self-directed learning model of community college students with lesson learning. Chonburi: Burapa University; 2014. Thai.
Meyers C, Jones TB. Promoting active learning: Strategies for the college classroom. San Francisco: Jossey-Bass; 1993.
Duangpraget, N. Developing an active learning model utilizing problem-based learning to enhance the competency of non-formal education students. Academic Journal of Phetchaburi Rajabhat University. 2019; 9(1): 68-78. Thai.
Songserm U. Active learning for develop active activity design competency of teacher students. SERJ. 2019; 13(2): 170-83. Thai.
Thongpakdee C, Prongpromrach J. Developing a model of teacher methodological competencies in 21st century for basic education institutions in Nakhon Ratchasima. NRRU community research Journal. 2021; 15(4): 70-84. Thai.
Elias JL, Merriam SB. Philosophical foundation of adult education. 3 rd ed. Melbourne, FL: Krieger; 2005.
