ผลของโปรแกรมการส่งเสริมการรับรู้สมรรถนะแห่งตน ต่อระดับความดันโลหิต และพฤติกรรมออกกำลังกายในเจ้าหน้าที่เรือนจำที่มีความเสี่ยงต่อโรคความดันโลหิตสูง

บทคัดย่อ

งานวิจัยแบบกึ่งทดลองครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบค่าเฉลี่ยความดันโลหิต คะแนนเฉลี่ยพฤติกรรมออกกำลังกาย ระหว่างกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม ที่เข้าร่วมโปรแกรมส่งเสริมการรับรู้สมรรถนะแห่งตน เป็นระยะเวลา 8 สัปดาห์ กลุ่มตัวอย่างคือเจ้าหน้าที่เพศชายที่ปฏิบัติหน้าที่ในเรือนจำที่เป็นกลุ่มเสี่ยงโรคความดันโลหิตสูง จำนวน 40 ราย แบ่งเป็นกลุ่มทดลอง 20 ราย และกลุ่มควบคุม 20 ราย โดยโปรแกรมฯ พัฒนาจากแนวคิดทฤษฎีการรับรู้สมรรถนะแห่งตนของแบนดูรา เครื่องมือในการรวบรวมข้อมูล ประกอบด้วย แบบสอบถามข้อมูลทั่วไป และแบบสอบถามพฤติกรรมออกกำลังกาย ตรวจสอบค่าดัชนีความตรงของเนื้อหา เท่ากับ 0.95 และค่าความเชื่อมั่น ค่าสัมประสิทธิ์อัลฟาครอนบาค เท่ากับ 0.84 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติพรรณนา สถิติ The Mann-Whitney U test, The Wilcoxon Signed-Rank และ Independent t-test

ผลการวิจัย พบว่า ความดันโลหิตซิสโตลิก และความดันโลหิตไดแอสโตลิก ของกลุ่มทดลองหลังได้รับโปรแกรมการส่งเสริมการรับรู้สมรรถนะแห่งตน ต่ำกว่าก่อนได้รับโปรแกรมฯ (SBP: Median = 134.00, 137.50; DBP: Median = 85.00, 88.00 ตามลำดับ) ที่ระดับนัยสำคัญ 0.05 ทั้งนี้ความดันโลหิตซิสโตลิก และความดันโลหิตไดแอสโตลิก ของกลุ่มทดลองที่ได้รับโปรแกรมฯ ต่ำกว่ากลุ่มควบคุมที่ได้รับการพยาบาลตามปกติ (SBP: Median = 134.00, 138.00; DBP: Median = 85.00, 87.50 ตามลำดับ) ที่ระดับนัยสำคัญ 0.05 นอกจากนี้ คะแนนพฤติกรรมการออกกำลังกายของกลุ่มทดลองหลังได้รับโปรแกรมฯ สูงกว่าก่อนได้รับโปรแกรมฯ (Median = 4.67, 2.80 ตามลำดับ) ที่ระดับนัยสำคัญ 0.05 อีกทั้งคะแนนพฤติกรรมการออกกำลังกายของกลุ่มทดลองที่ได้รับโปรแกรมฯ สูงกว่ากลุ่มควบคุมที่ได้รับการพยาบาลตามปกติ (Mean = 4.66, 2.78 ตามลำดับ) ที่ระดับนัยสำคัญ 0.05