The Effect of Problem-Solving Therapy with Family Participation Program on Depressive Symptoms of Adult Persons with Major Depressive Disorder
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This quasi-experimental study aimed to evaluate the effectiveness of the problem-solving therapy with family participation program in reducing depressive symptoms among adults with major depressive disorder. A total of 64 patients aged 20–59 years receiving psychiatric care at a tertiary hospital in Bangkok were randomly assigned to an experimental group (n = 32), which received the intervention, or a control group (n=32), which received standard nursing care. Research instruments included 1) Data collecting tools composed of problem-solving therapy with family participation program and the BDI-II and 2) Intervention monitoring tools, problem-solving inventory and shared care assessment, with strong content
validity (CVI = 1.00 and 1.00) and reliability (Cronbach’s alpha = 0.89 and 0.79), data were analyzed using descriptive statistics, the Wilcoxon Signed-Ranks Test, and the Mann-Whitney U Test.
The results indicated a statistically significant reduction in depressive symptoms within the experimental group after the intervention (p < 0.05), and in comparison to the control group (p < 0.05). These findings suggest that the problem-solving therapy with family participation program is effective in alleviating depression in adult patients.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพฺเป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร
References
World Health Organization. [Depressive disorder (depression) [Internet]. 2023
Lee B, Wang Y, Carlson S, Greenlund K, Lu H, Liu Y, et al. National, State-Level, and County-Level Prevalence Estimates of Adults Aged >18 Years Self-Reporting a Lifetime Diagnosis of Depression — United States, 2020. MMWR Morbidity and Mortality Weekly Report [Internet]. 2023 [cited 2023 Jun 16]; 72(24).
พันธุ์นภา กิตติรัตนไพบูลย์, นพพร ตันติรังสี, วรวรรณ จุฑา, อธิบ ต้นอารีย์, ปทานนท์ ขวัญสนิท, สาวิตรี อัษณางค์กรชัย และคณะ. ความชุกของโรคจิตเวชและปัญหาสุขภาพจิต: การสำรวจระบาดวิทยาสุขภาพจิตของคนไทยระดับชาติ ปี พ.ศ. 2556. พิมพ์ครั้งที่ 2. เชียงใหม่: วนิดาการพิมพ์; 2560.
กรมสุขภาพจิต กระทรวงสาธารณสุข. รายงานสถิติ ผู้ป่วยซึมเศร้ารายใหม่ [อินเตอร์เน็ต]; 2566 [เข้าถึงเมื่อ 20 ธ.ค.66] เข้าถึงได้จาก: http://thaidepression.com/www/report/main_report/
Nour MO, Alharbi KK, Hafiz TA, Alshehri AM, Alyamani LS, Alharbi TH, et al. Prevalence of Depression and Associated Factors among Adults in Saudi Arabia: Systematic Review and Meta-Analysis (2000-2022). Depression and Anxiety [Internet]. 2023.
Lee EJ, Kim SJ. Prevalence and Related Factors of Depression Before and During the COVID-19 Pandemic: Findings From the Korea National Health and Nutrition Examination Survey. Journal of Korean Medical Science [Internet]. 2023. [cited 2023 Jul 10];38(10): e74.
MudShukri MI, Minhat H S, Ahmad N, Ismail F, Kanthavelu C, Nurfarahin D, et al. Prevalence and factors associated with depression, anxiety and stress in Malaysia during COVID-19 pandemic: A systematic review. PloS one [Internet]. 2023.
โรงพยาบาลภูมิพลอดุลยเดค กรมแพทย์ทหารอากาศ. สถิติจำนวนผู้ป่วยนอกโรคซึมเศร้าปี 2562-2566. โรงพยาบาลภูมิพลอดุลยเดช กรมแพทย์ทหารอากาศ; 2566.
สุวรรณา อรุณพงค์ไพศาล. การดำเนินโรคและการพยากรณ์โรคซึมเศร้า. ใน: สุวรรณา อรุณพงค์ไพศาล, สรยุทธ วาสิกนานนท์, บรรณาธิการ. ตำราโรคซึมเศร้า. ขอนแก่น: คลังนานาวิทยา; 2558. หน้า 212-8.
นันทภัค ชนะพันธ์. ผู้ป่วยโรคซึมเศร้า: บทบาทพยาบาลในการดูแลเพื่อส่งเสริมการดูแลตนเองของผู้ป่วย. วารสารพยาบาลศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย 2563;32(1):75-88.
วีระ ดุลย์ชูประภา, ชมภูนุช วีระวัธนชัย, ทวนธน บุญลือ. ผลกระทบของโรคซึมเศร้าในด้านการขาดงานและการด้อยความสามารถในผู้ป่วยคนไทยที่ได้รับการวินิจฉัยโรคซึมเศร้าชนิด Major Depressive. Thai Bulletin of Pharmaceutical Science (TBPS) 2559;11(2):1-12.
Randall JR, Walld R, Finlayson G, Sareen J, Martens PJ, Bolton JM. Acute Risk of Suicide and Suicide Attempts Associated With Recent Diagnosis of Mental Disorders: A Population-Based, Propensity Score-Matched Analysis. Canadian Journal of Psychiatry 1971; 59(10):531-8.
Sebern M. Shared care, elder and family member skills used to manage burden. Journal of advanced nursing 2005;52(2):170-9.
Chinvararak C, Kirdchok P, Lueboonthavatchai P. The association between attachment pattern and depression severity in Thai depressed patients. PLOS ONE 2021;16(8).
มลฤดี อินทร์พันธ์, รัคนีกร อุปเสน. ผลของจิตบำบัดสัมพันธภาพระหว่างบุคคลแบบครอบครัวเป็นฐานต่อภาวะซึมเศร้าในผู้ป่วยโรคซึมเศร้า. วารสารพยาบาลทหารบก. 2561;19:175-83.
อรพรรณ ลือบุญธวัชชัย. การพยาบาลสุขภาพจิตและจิตเวช. พิมพ์ครั้งที่ 5. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย; 2556.
ปรียนันท์ สละสวัสดิ์, อุ่นจิตร คุณารักษ์, ปรีชญา ฤทธิ์พันธ์ม่วง. ปัจจัยทำนายภาวะซึมเศร้าของผู้ป่วยโรค ซึมเศร้าสถาบันจิตเวชศาสตร์สมเด็จเจ้าพระยา. วารสาร สถาบันจิตเวชศาสตร์สมเด็จเจ้าพระยา. 2559;10(2):50-9.
อาณัติ เพิ่มธรรมสิน. ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อระดับภาวะซึมเศร้าในผู้ป่วยโรคซึมเศร้าในโรงพยาบาลร้อยเอ็ด. วารสารโรงพยาบาลมหาสารคาม 2559;13(2):87-96.
ดวงใจ วัฒนสินธุ์. ภาวะซึมเศร้าในวัยรุ่น: แนวคิดพื้นฐานและการพยาบาล. พิมพ์ครั้งที่ 2. เคียงใหม่: วนิดาการพิมพ์; 2566.
Cuijpers P., de Wit L., Kleiboer A., Karyotaki E., Ebert D. D. Problem-solving therapy for adult depression: An updated meta-analysis. European Psychiatry 2018;48:27-37.
Nezu AM, Nezu CM, D’Zurilla TJ. Problem-Solving Therapy: A Treatment Manual. New York, NY: Springer Publishing Company; 2013.
เกษร สายธนู, กิ่งกาญจน์ ชูเมือง, เกษราภรณ์ เคนบุปผา. ผลของกลุ่มบำบัดด้วยการแก้ไขปัญหา ร่วมกับการเจริญสติต่อภาวะซึมเศร้าในผู้สูงอายุที่มีโรคเรื้อรังในชุมชน. วารสารสุขภาพจิตแห่งประเทศไทย 2564;29(2):125-36.
D’Zurilla TJ, Nezu AM. Problem-solving therapy: A positive approach to clinical intervention. New York: Springer Publishing; 2007.
D’Zurilla TJ, Maydeu-Olivares A. Conceptual and methodological issues in social problem-solving assessment. Behavior Therapy 1995;26:409-32.
Grove SK, Burns N, Gray JR. The practice of nursing research: appraisal, synthesis, and generation of evidence. 7th ed. St. Louis (MO): Elsevier; 2013.
ศราวุธ ราชมณี, สุชาดา กรเพชรปาณี, พีร วงศ์อุปราช. การพัฒนาโปรแกรมคอมพิวเตอร์ประเมินภาวะซึมเศร้าแบบพหุกิจกรรม กับการวัดคลื่นไฟฟ้าสมองสำหรับวัยรุ่นไทย. วารสารวิทยาการวิจัยและวิทยาการปัญญา. 2561;16(1):122-37.
Beck AT, Steer RA, Brown G. Beck Depression Inventory-II. Psychological Assessment. 1996a.
เธียรชัย งามทิพย์วัฒนา, สุชีรา ภัทรายุตวรรตน์, มาลัย เฉลิมชัยนุกูล. ความเครียดและรูปแบบการแก้ปัญหาของนักศึกษาแพทย์ชั้นปีที่ 3 คณะแพทยศาสตร์ ศิริราชพยาบาล. วารสารสมาคมจิตแพทย์แห่งประเทศไทย. 2543;45(2):56-69.
Heppner PP, Petersen CH. The development and implication of a personal problem-solving inventory. J Couns Psychol. 1982;29(1):66-75.
ศศิพิมพ์ ไพโรจน์กิตระกูล, ธีรนุช ห้านิรัติศัย, ศุภชัย ฐิติอาชากุล. ผลของโปรแกรมการส่งเสริมการดูแลร่วมกันต่อการดูแลร่วมกันของผู้ป่วยและครอบครัวภาวะโภชนาการ และการติดเชื้อที่แผลช่องสายออกใน ผู้ป่วยล้างไตทางหน้าท้องแบบต่อเนื่อง. Rama Nurs J. 2557;20(3):325-40.
ธัญชนก พรหมภักดี, พิเชษฐ์ อุตมรัตน์. การดำเนินโรคและผลการรักษาผู้ป่วยโรคซึมเศร้าในโรงพยาบาลสงขลานครินทร์: ศึกษาในผู้ป่วยที่ติดตามการรักษาไม่น้อยกว่า 10 ปี. วารสารสมาคมจิตแพทย์แห่งประเทศไทย. 2551;53(1):81-97.
D’Zurilla TJ. Problem-solving therapies. In: Dobson KS, Editor. Handbook of Cognition-behavioral therapies. London: Hutchinson; 1988. p.85-135.
พันธ์ทิพย์ โกศัลวัฒน์, ดาราวรรณ ต๊ะปินตา, หทัยรัตน์ ปฏิพัทธ์ภักดี, จินตนา ลีจงเพิ่มพูน. การพัฒนาและผลของโปรแกรมการแก้ปัญหาเพื่อลดอาการซึมเศร้าในผู้ป่วยโรคซึมเศร้าที่มารับบริการในโรงพยาบาลพระศรีมหาโพธิ์. วารสารการพยาบาลจิตเวชและสุขภาพจิต. 2561;32(1):49–65.
ธวัชชัย พละศักดิ์, รังสิมันต์ สุนทรไชยา, รัชนีกร อุปเสน. ผลของโปรแกรมการบำบัดโดยการแก้ปัญหาต่อภาวะซึมเศร้าในผู้ป่วยโรคซึมเศร้า. วารสารการพยาบาลจิตเวชและสุขภาพจิต. 2560;31(1):60–74.
Shang Y, Du L, Zhang L, Wang R, Lu L, Chen J, et al. Effects of an internet-based guided self-help problem-solving therapy for adults with depression symptoms: A randomized controlled trial. JMIR Ment Health. 2022;9(11):e39255.
Hanssen DS, Geraedts AS, Cuijpers P. Problem-Solving Therapy improves effortful cognition in major depression. J Psychiatr Res. 2021;139:21–7.
Cuijpers P, van Straten A, Warmerdam L. Problem-solving therapies for depression: A meta-analysis. Eur Psychiatry. 2017;41:1–8.
Ady IN, Nursanaa WO. Combining Problem-Solving Therapy with Other Treatments to Improve Well-Being of Society. In 5th ASEAN Conference on Psychology, Counselling, and Humanities (ACPCH 2019) 2020 Jan 22 (p. 11-5). Atlantis Press.
นัฏกานต์ มันตะสูตร, สมบัติ สกุลพรรณ์, และ ดาราวรรณ ต๊ะปินตา. ผลของโปรแกรมการบำบัดด้วยการแก้ปัญหาต่อภาวะซึมเศร้าในผู้ป่วยโรคไตวายเรื้อรังระยะสุดท้ายที่ได้รับการฟอกเลือดด้วยเครื่องไตเทียม.วารสารพยาบาลศาสตร์และสุขภาพ, 2564;44(3),87–98.
Gross R, Bellamy SL, Chapman J, Han X, O’Duor J, Strom BL, Houts PS, Palmer SC, Coyne JC. The effects of a problem solving-based intervention on depressive symptoms and HIV medication adherence are independent. PloS one. 2014 Jan 6;9(1):e84952.
Guidi J, Fava GA. Enduring effects of psychotherapy, antidepressants and their combination in major depressive disorder: A systematic review and meta-analysis. Front Psychiatry. 2024;15:1415905.
Cuijpers P, Noma H, Karyotaki E, et al. A network meta-analysis of the effects of psychotherapies, pharmacotherapies and their combination in the treatment of adult depression. World Psychiatry. 2020;19(1):92–107.
National Institute for Health and Care Excellence (NICE). Combined drug and psychological therapies may be most effective for depression. NICE Clinical Knowledge Summary; 2020 [cited 2025 Aug 1]. Available from: https://www.nice.org.uk
