ผลของการฝึกโปรแกรมการออกกำลังกายโดยใช้น้ำหนักตัวแบบวงจรที่มีต่อสุขสมรรถนะในเยาวชนที่มีภาวะน้ำหนักเกิน
คำสำคัญ:
การออกกาลังกายโดยใช้น้าหนักตัวแบบวงจร, สุขสมรรถนะ, เยาวชนที่มีภาวะน้าหนักเกินบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการฝึกโปรแกรมการออกกำลังกายโดยใช้น้ำหนักตัวแบบวงจรที่มีต่อสุขสมรรถนะในเยาวชนที่มีภาวะน้ำหนักเกิน กลุ่มตัวอย่างเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี ที่มีภาวะน้ำหนักเกิน อายุระหว่าง 18-24 ปี จำนวน 54 คน โดยการสุ่มแบบง่าย แบ่งเป็นกลุ่มฝึกโปรแกรมการออกกำลังกายโดยใช้น้ำหนักตัวแบบวงจร 26 คน และกลุ่มควบคุม 28 คน กลุ่มฝึกโปรแกรมการออกกำลังกายโดยใช้น้ำหนักตัวแบบวงจร ความหนักในการออกกำลังกายอยู่ที่ 64–76 % ของอัตราการเต้นชีพจรสูงสุด ออกกำลังกาย ครั้งละ 40 นาที เป็นเวลา 3 ครั้ง/สัปดาห์ ระยะเวลา 8 สัปดาห์ และกลุ่มควบคุมใช้ชีวิตประจำวันตามปกติแล้วดำเนินการเก็บข้อมูลทั้งก่อนและหลังการทดลอง คือ การทดสอบสุขสมรรถนะ นำผลที่ได้จากการทดลองทั้งก่อนและหลังการทดลองมาวิเคราะห์หาความแตกต่างภายในกลุ่ม โดยทดสอบค่าทีแบบรายคู่ และเปรียบเทียบระหว่างกลุ่มด้วยค่าทีแบบอิสระ ระดับความมีนัยสำคัญทางสถิติที่ 0.05 ผลการวิจัย พบว่า 1. กลุ่มฝึกโปรแกรมการออกกำลังกายโดยใช้น้ำหนักตัวแบบวงจร มีค่าข้อมูล สุขสมรรถนะดีขึ้น เมื่อเทียบกับก่อนการทดลอง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05, 2. กลุ่มฝึกโปรแกรมการออกกำลังกายโดยใช้น้ำหนักตัวแบบวงจร มีค่าข้อมูลสุขสมรรถนะดีขึ้น เมื่อเทียบกับกลุ่มควบคุม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 แต่มีค่ารอบเอวและความแข็งแรงของกล้ามเนื้อ ความแตกต่างอย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 สรุปผลการวิจัย การออกกำลังกายโดยใช้น้ำหนักตัวแบบวงจรมีผลต่อ สุขสมรรถนะเพิ่มขึ้น เหมาะสำหรับเยาวชนที่มีภาวะน้ำหนักเกิน ซึ่งไม่ค่อยออกกำลังกาย มีสมรรถภาพทางกายที่ต่ำ และส่งผลดีต่อสุขภาพอีกด้วย
เอกสารอ้างอิง
กองออกกำลังกายเพื่อสุขภาพ กรมอนามัย กระทรวงสาธารณสุข. (2556).คู่มือเจ้าหน้าที่สาธารณสุข การป้องกันและบำบัดโรคไม่ติดต่อเรื้อรังด้วยการออกกำลังกาย โรคเบาหวาน โรคความดันโลหิตสูง โรคอ้วน โรคหลอดเลือดหัวใจตีบ. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
ถนอมวงศ์ กฤษณ์เพ็ชร์ และกุลธิดา เชิงฉลาด. (2544). ปทานานุกรมศัพท์กีฬาพลศึกษาและวิทยาศาสตร์การกีฬา. กรุงเทพฯ: สานักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ลัดดา เหมาะสุวรรณ และคณะ. (2547). เด็กไทยวันนี้เป็นอยู่อย่างไร. กรุงเทพฯ : ลิมบราเดอร์ส.
สว่างจิต แซ่โง้ว และถนอมวงศ์ กฤษณ์เพ็ชร์. (2552). “ผลของการฝึกโปรแกรมการออกกำลังกายแบบวงจรที่มีต่อสุขสมรรถนะของเด็กที่มีภาวะน้ำหนักเกิน,” วารสารวิทยาศาสตร์การกีฬาและสุขภาพ. 10 (3) : 31-44.
Altimari, L,R. et al. (2008).”Comparison of the effects of four weeks of strength and specific circuit training on performance in intermittent run and strength of young soccer players,” Brazilian Journal of Biomotricity. 2 :132-142.
Mokdad, A.H., Serdura, M.K., Dietz, W.H., Bowman, B.A., Marks, J.S., and Koplan, J.P. (2000). “The continuing epidemic of obesity in the United States,” Journal of the American Medical Association. 284: 1650-1651.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสารวารสารวิจัยสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสาร ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใดๆ
บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารนี้ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารฯ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อกระทำการใดๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักอักษรณ์จากบรรณาธิการวารสารนี้ก่อนเท่านั้น
