การพัฒนาการดูแลผู้สูงอายุที่มีปัญหาปวดข้อเข่าของโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพ ตำบลปากกุดหวาย อำเภอเมือง จังหวัดอุบลราชธานี
คำสำคัญ:
โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล, การพัฒนาดูแลผู้สูงอายุที่มีปัญหาปวดข้อเข่า, ผู้สูงอายุปวดข้อเข่าบทคัดย่อ
การวิจัยเชิงปฏิบัติการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาวิเคราะห์สถานการณ์ปัญหาและพัฒนาการดูแลผู้สูงอายุที่มีอาการปวดข้อเข่าจำนวน 54 คน ในเขต รพ.สต ปากกดุหวายโดยได้สัมภาษณ์ ผู้ดูแล ประธาน อสม. ผู้ใหญ่บ้าน และเจ้าหน้าที่สาธารณสุข ผลการวิจัยพบว่าอาการปวดข้อเข่าของผู้สูงูอายุเกิดจากการใช้งานข้อเข่าผิดวิธี น้ำหนักเกินเกณฑ์มาตรฐาน และเจ้าหน้าที่ในหน่วยบริการยังไม่มีแนวปฏิบัติที่ชัดเจนในการดูแล ดังนั้น จึงได้ประชุมระดมสมองหาแนวทางวางแผนการดูแล และพัฒนาคู่มือการอบรม อสม. และแกนนำด้วยซึ่งดำเนินการโดยอบรม อสม. แกนนำออกเยี่ยมบ้าน ให้ความรู้ และมีคู่มือการบริหารข้อ การประเมินผลหลังปฏิบัติการ 1 เดือน พบว่า ผู้สูงอายุสามารถบริหารข้อเข่าได้ด้วยตนเองและปรับวิถีชีวิตทำให้ข้อเข่าปวดลดลงทำให้เคลื่อนไหวข้อเข่าได้ดีขึ้น ผลการศึกษาครั้งนี้เป็นข้อมูลพื้นฐานและเป็นประโยชน์ในการจัดการด้านสุขภาพเพื่อให้ผู้สูงอายุสามารถ บริหารข้อเข่าได้ด้วยตนเองและปรับวิถีชีวิตทำให้ข้อเข่าปวดลดลงทำให้เคลื่อนไหวข้อเข่าได้ดีขึ้น
เอกสารอ้างอิง
จุฑารัตน์ จันตระ. (2550). ผลของโปรแกรมการเสริมสร้าง ความแข็งแรงของข้อเข่าต่อความเจ็บปวดและความสามารถในการเคลื่อนไหวของผู้ป่วยโรคข้อเข่าเสื่อม. วิทยานิพนธ์พยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการพยาบาล เวชปฏิบัติชุมชน มหาวิทยาลัยนเรศวร.
นลินทิพย์ ตานานทอง. (2548). ปวดเข่าข้อเข่าเสื่อมและการออกกาลังกาย การประยุกต์ใช้การออกกาลังกายเพื่อการรักษาโรคทางระบบกล้ามเนื้อและกระดูกที่พบบ่อย. ขอนแก่น : คลังนานาวิทยา.
นิตยา แลงพรหม. (2549). วิธีการจัดการอาการปวดในผู้ป่วยโรคข้อเสื่อม. วิทยานิพนธ์พยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการพยาบาลผู้ใหญ่ มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
บุศรา ศรีคาเวียง, ผ่องพรรณ อรุณแสง และวิลาวรรณ พันธุ์พฤกษ์. (2554). “ปัจจัยที่มีผลต่อความสามารถในการทำหน้าที่ของผู้สูงอายุที่เข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล,” วารสารพยาบาลศาสตร์และสุขภาพ. 34 (2) : 42-51.
มนาธิป โอศิริ. (2546). การประเมินโรค. เชียงใหม่ : ธนบรรณการพิมพ์.
รัตนาวลี ภักดีสมัย. (2554). “การพัฒนาการดูแลผู้สูงอายุที่มีปัญหาปวดข้อเข่า ของโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลบ้านบาก อำเภอจังหาร จังหวัดร้อยเอ็ด,” วารสารพยาบาลศาสตร์และสุขภาพ. 34 (4) : 46-55.
วรรณภา ศรีธัญรัตน์, ผ่องพรรณ อรุณแสง และประเสริฐ อัสสันตชัย. (2553). การทบทวนและสังเคราะห์องค์ ความรู้ผู้สูงอายุไทย พ.ศ. 2545 - 2550. กรุงเทพฯ: คิว พี.
วันเพ็ญ เพ็ญศิริ และคณะ. (2548). สภาวะสุขภาพและพฤติกรรมส่งเสริมสุขภาพ ผู้สูงอายุจังหวัดขอนแก่น. รายงานการวิจัย. ขอนแก่น: สมาคมแม่บ้านสาธารณสุข.
วิมล วงศ์หนู ผ่องพรรณ อรุณแสง. (2553). “ภาพสุขภาพของผู้สูงอายุที่เข้าอยู่รักษาในโรงพยาบาลชุมชนแห่งหนึ่ง,” วารสารพยาบาลศาสตร์และสุขภาพ. 33 (4): 28-37.
สุภาพ อารีเอื้อ. (2551). “ผลลัพธ์ของโปรแกรมการให้ข้อมูลและการออกกาลังกายที่บ้านสำหรับผู้ป่วยโรคเข่าเสื่อม,” วารสารสภา การพยาบาล. 23 (3) : 72-84.
สุระเพ็ญ สุวรรณสว่าง. (2551). ผลของการใช้โปรแกรมการออกกาลังกล้ามเนื้อต้นขาต่อความระดับความปวด ของผู้ป่วยโรคข้อเข่าเสื่อม. วิทยานิพนธ์พยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการพยาบาลเวชปฏิบัติชุมชน มหาวิทยาลัย วลัยลักษณ์.
สูงชัย อังธารารักษ์. (2549). Osteoarthritis (OA) 2006 ข้อเสื่อม. กรุงเทพฯ : ซิตี้พริ้นท์.
เสาวลักษณ์ อุ่นละม้าย อัมพรพรรณ ธีราบุตร. (2553). “การศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยส่วนบุคคล การรับรู้ประโยชน์ การรับรู้อุปสรรคและการรับรู้ความ สามารถของตนเองในการป้องกันการหกล้มกับ พฤติกรรมการป้องกันการหกล้มของผู้สูงอายุที่อาศัย อยู่ในชุมชน,” วารสารพยาบาลศาสตร์และสุขภาพ. 33 (2) : 43-51.
อมรพันธุ์ ธานีรัตน์. (2551). “ความปวดและการจัดการความปวดของผู้ป่วยที่มีความปวดเรื้อรังจากความผิดปกติในระบบกระดูกและกล้ามเนื้อที่ไม่ใช่มะเร็ง,” สงขลานครินทร์เวชสาร. 26 (1) : 25-36.
Bandura, A. (1997). Self-efficacy: The Exercise of control. New York : W.H.Freeman.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสารวารสารวิจัยสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสาร ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใดๆ
บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารนี้ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารฯ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อกระทำการใดๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักอักษรณ์จากบรรณาธิการวารสารนี้ก่อนเท่านั้น
