การศึกษาการรับรู้คุณภาพชีวิตตามหลักเศรษฐกิจพอเพียงของผู้สูงอายุ ในเขตอำเภอเหล่าเสือโก้ก จังหวัดอุบลราชธานี
คำสำคัญ:
คุณภาพชีวิต, ผู้สูงอายุ, แนวคิดเศรษฐกิจพอเพียงบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงบรรยายร่วมกับการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยมีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาการรับรู้คุณภาพชีวิตตามหลักเศรษฐกิจพอเพียงของผู้สูงอายุอำเภอเหล่าเสือโก้ก จังหวัดอุบลราชธานี กลุ่มตัวอย่างคือผู้สูงอายุเพศชายและหญิง ที่มีอายุ 60 ปีขึ้นไป จำนวน 360 คน เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษาประกอบด้วย เครื่องมือเก็บข้อมูลเชิงปริมาณเป็นแบบสอบถาม เครื่องชี้วัดคุณภาพชีวิตขององค์การอนามัยโลกชุดย่อ ฉบับภาษาไทย และแบบสัมภาษณ์แบบไม่มีโครงสร้าง เป็นลักษณะคำถามแบบปลายเปิด สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล คือ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ยส่วนเบี่ยงเบน มาตรฐาน และการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงเนื้อหา
การวิจัยพบว่า กลุ่มตัวอย่างเพศหญิง ร้อยละ 56.40 และเพศชาย ร้อยละ 43.60 อายุ 60 – 69 ปี ร้อยละ 78.89 อายุ 70 – 79 ปี ร้อยละ 15.28 และอายุ 80 – 89 ปี ร้อยละ 5.83 มีการรับรู้คุณภาพชีวิตในองค์ประกอบด้านร่างกายระดับปานกลาง ร้อยละ 65 ด้านจิตใจระดับดี ร้อยละ 56.11 ด้านความสัมพันธ์ทางสังคมระดับปานกลาง ร้อยละ 66.67 และด้านสิ่งแวดล้อมระดับดี ร้อยละ 51.11 มีความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับเศรษฐกิจพอเพียงอยู่ในระดับดี มีการเตรียมตัวให้พร้อมรับผลกระทบและการเปลี่ยนแปลงด้านต่างๆ ที่คาดว่าจะเกิดขึ้นในอนาคตทั้งใกล้และไกล
ผู้เกี่ยวข้องหรือผู้ดูแลควรให้ความสำคัญเกี่ยวกับการดูแลภาวะทางกาย จิตใจ เศรษฐกิจสังคม ความสัมพันธ์ภายในครอบครัว โดยการนำหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงมาประกอบใช้ โดยเน้นความพอประมาณ ความมีเหตุผลเพื่อให้เกิดภูมิคุ้มกัน นอกจากนี้การตัดสินใจและการดำเนินกิจกรรมต่างๆ ให้อยู่ในระดับพอเพียงโดยอาศัย เงื่อนไข 2 เงื่อนไข คือ ความรู้และคุณธรรมเป็นพื้นฐาน
เอกสารอ้างอิง
เจษฎา นกน้อย และ วรรณภรณ์ บริพันธ (2560). คุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุในจังหวัดสงขลา. วารสารมหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์, 9,3: 94-105.
ธีรวุฒิ เอกะกลุ. (2543). ระเบียบวิธีวิจัยทางพฤติกรรมศาสตร์และสังคมศาสตร์. อุบลราชธานี: สถาบันราชภัฎอุบลราชธานี.
พัชชานันท์ ผลทิม. (2551). ปัจจัยที่มีผลต่อทัศนคติของผู้สูงอายในด้านการให้บริการในสถานสงเคราะห์. วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารทั่วไป วิทยาลัยการบริหารรัฐกิจ มหาวิทยาลัยบูรพา.
พัฒน์ศิณ สำเริงรัมย์. (2552). รายงานการวิจัยเรื่องบทบาทขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ในการเสริมสร้างชุมชนเข้มแข็งตามแนวคิดเศรษฐกิจพอเพียง ศึกษากรณี องค์การบริหารส่วนตำบลในเขตอำเภอเมือง จังหวัดนครราชสีมา. นครราชสีมา: คณะนิติศาสตร์ วิทยาลัยนครราชสีมา.
ปิยภรณ์ เลาหบุตร. (2557). คุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุในชุมชนหมู่ 7 ตำบลพลูตาหลวง อำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรี. วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารทั่วไป วิทยาลัยการบริหารรัฐกิจ มหาวิทยาลัยบูรพา.
ปรียาภรณ์ ตั้งเพียร. (2551). การสนับสนุนทางสังคมการเห็นคุณค่าตนเองกับคุณภาพชีวิตของ ผู้สูงอายุในชมรมผู้สูงอายุ โรงพระยาบาลพระนั่งเกล้า จังหวัดนนทบุรี. วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาจิตวิทยาชุมชน มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ราชกิจจานุเบกษา. รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2550. (ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 124 ตอนที่ 47 ก.,น.23 วันที่ 24 สิงหาคม 2550
วิจิตร ศรีสุพรรณ. (2545). การวิจัยทางการพยาบาล: หลักและแนวปฏิบัติ เชียงใหม่. เชียงใหม่: คณะพยาบาลศาสตร์มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
วีนัส วัยวัฒนะ. (2550). ความสัมพันธ์ระหว่างคุณลักษณะส่วนบุคคลและครอบครัวกับคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุ จังหวัดสุราษฎร์ธานี.
วิทยานิพนธ์ คหกรรมศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการพัฒนาครอบครัวและสังคม มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
วีรพงษ์ ยางเดี่ยว. (2554). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุในเขตชนบทจังหวัดยโสธร. การศึกษาอิสระสาธารณสุขศาสตร
มหาบัณฑิต สาขาวิชาบริหารงานสาธารณสุข มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ศีลวัต ศรีสวัสดิ์. (2552). ความรู้ความเข้าใจปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงของผู้ที่มีภูมิลำเนาในเขต กรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการสิ่งแวดล้อม สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
สมศักดิ์ ตรงงาม. (2553). การนำหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงไปใช้ในการดำเนินชีวิตของประชาชนใน อำเภอลาดหลุมแก้ว จังหวัดปทุมธานี. ภาคนิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา.
เสาวนารถ เล็กเลอสินธ. (2560). ความรู้ความเข้าใจและการประยุกต์ใช้หลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงในการพัฒนา เศรษฐกิจชุมชน ตำบล บางใหญ่ อำเภอบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี. วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขารัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชพฤกษ์.
สุพิศ ศรีอินทร์. (2551). ศึกษาระดับคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุในพื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลดอนรัก อำเภอหนองจิก จังหวัดปัตตานี. การศึกษาอิสระรัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
สุรจิตต์ วุฒิการณ์. (2557). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุในเขตเทศบาลเมืองบางมูลนาก อำเภอบางมูลนากจังหวัดพิจิตร. รายงานสืบเนื่องจากรายงานการประชุมสัมมนาวิชาการนำเสนองานวิจัยระดับชาติและนานาชาติ (proceeding) เครือข่ายบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฎภาคเหนือ ครั้งที่ 15. 341-357.
สุทธิพงศ์ บุญผดุง. (2554). การพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุในท้องถิ่นโดยใช้โรงเรียนเป็นฐาน ตามหลักเศรษฐกิจพอเพียง (ระยะที่ 1). รายงานการศึกษาอิสระรัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2555). ภาวะสังคมไทยไตรมาสสี่ และภาพรวมปี 2554. [ออนไลน์]. ได้จาก http://www.nesdb.go.th [สืบค้นเมื่อ 1 มกราคม 2560]
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2559). งานระบบสถิติและทะเบียน รายงานผลเบื้องต้น สำรวจประชากรสูงอายุในประเทศไทย พ.ศ.2557. กรุงเทพฯ:กลุ่มสถิติประชากร สำนักสถิติสังคม สำนักสถิติพยากรณ์
สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดอุบลราชธานี. (2559). ระบบคลังข้อมูลโรคไม่ติดต่อเรื้อรังจังหวัดอุบลราชธานี. [ออนไลน์]. ได้จาก http://digital_collect.lib.buu.ac.th/dcms/files/55930301 [สืบค้นเมื่อ 10 มีนาคม 2561]
Butler, J., Ciarrochi, J. (2007). Psychological acceptance and quality of life in the elderly. Quality of Life Research Springer, 16: 607–615.
Lapid, I. M., Piderman, K. M., Ryan, S.M., Somers, K.J., Clark, M.W., Rummans, T.A. (2011). Improvement of quality of life in hospitalized depressedelderly. International Psychogeriatrics, 23(3), 485–495.
Skucas, K., Mockeviciene, D. (2009). Factors Influencing The Quality of Life of Person with Spinal Cord Injury. Special Education, 2(21), 4
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสารวารสารวิจัยสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสาร ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใดๆ
บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารนี้ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารฯ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อกระทำการใดๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักอักษรณ์จากบรรณาธิการวารสารนี้ก่อนเท่านั้น
