สภาพปัจจุบัน ปัญหาและแนวทางการพัฒนาระบบการจัดทำวิทยานิพนธ์ของนิสิตระดับบัณฑิตศึกษา คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม

ผู้แต่ง

  • กมลพร จันทาคึมบง คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม

คำสำคัญ:

สภาพปัจจุบัน, ปัญหาและแนวทาง, การพัฒนาระบบ, วิทยานิพนธ์

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสภาพปัจจุบัน ปัญหา และแนวทางการพัฒนาระบบการจัดทำวิทยานิพนธ์ของนิสิตระดับบัณฑิตศึกษา คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม กลุ่มตัวอย่างเป็นนิสิตระดับปริญญาโทและปริญญาเอกที่กำลังทำวิทยานิพนธ์และศึกษาอยู่ในปีการศึกษา 2559 จำนวน 75 คน หาขนาดตัวอย่าง โดยเทียบจากตารางของ Krejcie and Morgan (1970) จำนวน 63 คน โดยการสุ่มตัวอย่างแบบอย่างง่าย เครื่องมือในการเก็บรวมรวมข้อมูลเชิงปริมาณเป็นแบบสอบถาม การวิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน  และข้อมูลเชิงคุณภาพ โดยวิเคราะห์ข้อมูลรายงานผลการดำเนินงานของหลักสูตร (มคอ.7) และรายงานการประเมินคุณภาพการศึกษาภายในระดับหลักสูตร  ปีการศึกษา 2559

                   ผลการวิจัยพบว่า ความคิดเห็นต่อสภาพปัจจุบัน และปัญหาของการทำนิพนธ์ของนิสิตระดับบัณฑิตศึกษา คณะสาธารณสุขศาสตร์ ภาพรวมทั้ง 6 ด้าน อยู่ในระดับปานกลาง (=2.70) เมื่อพิจารณารายด้าน พบว่า นิสิตมีสภาพปัญหาด้านความรู้ในการทำวิจัยมากที่สุด (=3.02) รองลงมา คือ ด้านขั้นตอน/ระเบียบ/ข้อบังคับ/แนวปฏิบัติ  (=2.82) ด้านการบริการแหล่งค้นคว้าทางวิชาการ (=2.72) ด้านการบริหารจัดการของหลักสูตร (= 2.63) ด้านคุณลักษณะส่วนตัวและความพร้อมของนิสิต (=2.61) ส่วนปัญหาด้านคุณลักษณะของอาจารย์ที่ปรึกษาวิทยานิพนธ์ มีน้อยที่สุด (= 2.45) โดยปัจจัยที่ทำให้การทำวิทยานิพนธ์ของนิสิตประสบความสำเร็จ คือ วางแผนและบริหารเวลาให้เหมาะสม 

โดยสรุป แนวทางการพัฒนาระบบการทำวิทยานิพนธ์จะประสบความสำเร็จได้ด้วยตัวนิสิต อาจารย์ที่ปรึกษา และระบบการทำวิทยานิพนธ์และควรกำหนดแนวปฏิบัติให้ชัดเจนในการกำกับดูแลให้นิสิตได้หัวข้อวิทยานิพนธ์เร็วขึ้นและควรพิจารณากระบวนการขั้นตอนในการพิจารณาวิทยานิพนธ์ให้กระชับ ไม่เสียเวลามากเกินไปในแต่ละขั้นตอนตั้งแต่การเสนอโครงร่าง  การขออนุมัติทำวิทยานิพนธ์ การสอบวิทยานิพนธ์ อาจทำแนวปฏิบัติให้ชัดเจนเพื่อให้กรรมการบริหารหลักสูตร  อาจารย์ที่ปรึกษาวิทยานิพนธ์และนิสิตสามารถวางแผนการบริหารเวลาต่างๆ ได้

เอกสารอ้างอิง

ดิลกรัตน์ โคตรสุมาตย์, ชัญญา อภิปาลกุล. (2554). ปัจจัยที่ส่งผลต่อระยะเวลาการสำเร็จการศึกษาของนักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษามหาวิทยาลัยขอนแก่น. ศึกษาศาสตร์ ฉบับวิจัยบัณฑิตศึกษา, 5(2), 1-10.

ทรงธรรม ธีระกุล. (2547). รายงานวิจัยเรื่องปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จในการทำวิทยานิพนธ์ของมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยทักษิณ. สงขลา: สำนักงานบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยทักษิณ.

ทองสง่า ผ่องแผ้ว. (2553). การเขียนวิทยานิพนธ์. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.

นทนา รัตนอาภา. (2526). ตัวแปรที่เกี่ยวข้องกับการสำเร็วการศึกษาตามกำหนดเวลาและหลังกำหนดเวลา ของหลักสูตรครุศาสตร มหาบัณฑิต. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

บุญธรรม กิจปรีดาบริสุทธิ์. (2531). ระเบียบวิธีการวิจัยทางสังคมศาสตร์. กรุงเทพฯ: สามเจริญพานิช.

ปัทมาภรณ์ อุปโยคิน. (2548). การศึกษาปัญหาและความต้องการในการทำวิจัยของอาจารย์วิทยาลัยดุสิตธานี. กรุงเทพฯ: วิทยาลัยดุสิตธานี.

ล้วน สายยศ, อังคณา สายยศ. (2538). เทคนิคการวิจัยการศึกษา. กรุงเทพฯ: ชมรมเด็ก.

วิเศษ ภูมวิชัย. (2559). สภาพปัญหาในการทำวิทยานิพนธ์ของนักศึกษาระดับดุษฎีบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี. วารสารบริหารการศึกษาบัวบัณฑิต, 15(3), 86-93.

พร พรมมหาราช. (2545). รายงานการวิจัยเรื่องปัญหาในการทำวิทยานิพนธ์ของนักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษา คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

สมจิตร์ แก้วมณี. (2551). ปัญหาในการทำวิทยานิพนธ์ของนักศึกษาระดับมหาบัณฑิต. คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์. วารสารวิชาการคณะมนุษยศาสตร์ และสังคมศาสตร์, 4(1), 133-158.

สมหวัง พิทยานุวัฒน์, ศิริชัย กาญจนวาสี. (2523). การเปรียบเทียบลักษณะและระดับปัญหาของบัณฑิตศึกษา คณะครุศาสตร์ที่ศึกษาด้วยวิธีต่างกัน ในเสริมสมรรถภาพบัณฑิตศึกษา. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สิริรัตน์ คุณจักร. (2539). การวิเคราะห์ตัวแปรจำแนกความสำเร็จในการทำวิทยานิพนธ์ระหว่างนิสิตระดับมหาบัณฑิต สาขาสังคมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยที่สำเร็จการศึกษาภายในสองปีการศึกษา และมากกว่าสองปีการศึกษา. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

อรวรรณ เอกเอื้อมมณี, ประชุมพร คล้ายถม. (2560). การศึกษาปัญหาในกระบวนการทำวิทยานิพนธ์ของนักศึกษาหลักสูตรศิลปะศาสตร มหาบัณฑิต สาขาวิชาศาสนาเปรียบเทียบและสาขาวิชาจริยศาสตร์ศึกษา ภาควิชามนุษย์ศาสตร์ คณะสังคมศาสตร์ และมนุษย์ศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล.
วารสารมหาจุฬาวิชาการ, 1(1), 88-100.

อุทัย ดุลยเกษม. (2557). แนวทางพัฒนาคุณภาพการจัดการศึกษาระดับบัณฑิตศึกษา. วารสารเทคโนโลยีภาคใต้, 7(1), 93-97.

Kerlinger, F.N. (1986). Foundation of Behavioral Research. New York: Holt, Rinehart and Winston, inc.

Krejcie, R. V., Morgan, D.W. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Journal of Educational and Psychological Measurement, 30, 607-610.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2019-02-08

รูปแบบการอ้างอิง

จันทาคึมบง ก. (2019). สภาพปัจจุบัน ปัญหาและแนวทางการพัฒนาระบบการจัดทำวิทยานิพนธ์ของนิสิตระดับบัณฑิตศึกษา คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม. วารสารวิจัยสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี, 7(2), 154–165. สืบค้น จาก https://he02.tci-thaijo.org/index.php/ubruphjou/article/view/171099

ฉบับ

ประเภทบทความ

นิพนธ์ต้นฉบับ