การพัฒนารูปแบบการส่งเสริมสุขภาพแบบมีส่วนร่วมในการจัดการผลกระทบ ที่เป็นภัยต่อสุขภาพจากควันบุหรี่มือสองในชุมชน อำเภอกันทรารมย์ จังหวัดศรีสะเกษ

ผู้แต่ง

  • ธนะพัฒน์ ทักษิณทร์ คณะศิลปศาสตร์และวิทยาศาสตร์ สาขาวิชาสาธารณสุขชุมชน มหาวิทยาลัยราชภัฎศรีสะเกษ
  • ธนภัทร ศรีวะรมย์ คณะรัฐศาสตร์ สาขาวิชาการปกครองท้องถิ่น มหาวิทยาลัยเฉลิมกาญจนา

คำสำคัญ:

การส่งเสริมสุขภาพแบบมีส่วนร่วม, การจัดการผลกระทบที่เป็นภัยต่อสุขภาพ, ควันบุหรี่มือสอง, การคุ้มครองสุขภาพของผู้ไม่สูบบุหรี่

บทคัดย่อ

การพัฒนารูปแบบการดำเนินงานส่งเสริมสุขภาพแบบมีส่วนร่วมในการจัดการผลกระทบที่เป็นภัยต่อสุขภาพจากควันบุหรี่มือสองในชุมชน เป็นการช่วยเหลือผู้ไม่สูบบุหรี่และลดความเสี่ยงในการได้รับควันบุหรี่มือสองในชุมชน รวมทั้งยังเป็นการบริหารจัดการชุมชนในการบังคับใช้กฎหมายคุ้มครองสุขภาพของผู้ไม่สูบบุหรี่ การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงปฏิบัติการ มีความมุ่งหมายเพื่อศึกษาสภาพปัญหาการสูบบุหรี่และการได้รับควันบุหรี่มือสองในชุมชน และศึกษาผลของการพัฒนารูปแบบการส่งเสริมสุขภาพแบบมีส่วนร่วมในการจัดการผลกระทบที่เป็นภัยต่อสุขภาพจากควันบุหรี่มือสองในชุมชน และกำหนดขอบเขตการวิจัยออกเป็น 3 ระยะและ 4 ขั้นตอนตามวงรอบวิจัยเชิงปฏิบัติการ PAOR Spiral cycle และใช้ระยะเวลาในการวิจัย 12 สัปดาห์ เพื่อเปรียบเทียบก่อนและหลังการพัฒนา กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ ได้แก่ ผู้เข้าร่วมกิจกรรม 45 คน โดยใช้วิธีการเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง ที่มีส่วนได้ส่วนเสียในการดำเนินการวิจัย เครื่องมือในการวิจัย คือ รูปแบบการดำเนินงานส่งเสริมสุขภาพแบบมีส่วนร่วมในการจัดการผลกระทบที่เป็นภัยต่อสุขภาพจากควันบุหรี่มือสองในชุมชน และใช้สถิติเชิงอนุมานโดยวิธี Paired Samples T-test  ในการวิเคราะห์ผลการศึกษาก่อนและหลังการพัฒนา แบบกลุ่มเดียว ค่าความเชื่อมั่นของเครื่องมือชุดนี้ ค่าสัมประสิทธิ์แอลฟาได้ค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.88 และวิเคราะห์ค่า IOC (Item Objective Congruence Index) ทั้งฉบับ เท่ากับ 0.96

                 ผลการวิจัย พบว่าหลังการพัฒนารูปแบบการดำเนินงานส่งเสริมสุขภาพแบบมีส่วนร่วมในการจัดการผลกระทบที่เป็นภัยต่อสุขภาพจากควันบุหรี่มือสองในชุมชน ระดับความรู้ ทัศนคติ การปฏิบัติตน ความพึงพอใจและการมีส่วนร่วมในการดำเนินการพัฒนารูปแบบการดำเนินงานส่งเสริมสุขภาพแบบมีส่วนร่วมในการจัดการผลกระทบที่เป็นภัยต่อสุขภาพจากควันบุหรี่มือสองในชุมชน ดีกว่าก่อนการพัฒนาอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ (p < 0.05) 

                  โดยสรุปผลการศึกษา สามารถทำให้เกิดความสำเร็จในการจัดการชุมชนในการควบคุมควันบุหรี่มือสอง โดยการสร้างการมีส่วนร่วมในทุกกระบวนการตั้งแต่การดำเนินการระดมความคิดเห็น และจัดทำแผนพัฒนารูปแบบการดำเนินงานควบคุมบุหรี่มือสองในชุมชน การสร้างข้อตกลงความร่วมมือ และการกำหนดข้อตกลงในการแก้ปัญหาที่ผู้มีส่วนได้ส่วนเสียยินยอม และการสร้างเครือข่ายในการควบคุมการละเมิดกฎหมายคุ้มครองสุขภาพของผู้ไม่สูบบุหรี่ในสถานที่สาธารณะ รวมถึงการจัดเขตสูบบุหรี่นอกบ้าน กำหนดเขตสูบบุหรี่ในชุมชนอย่างชัดเจน และหาแนวทางแก้ไขปัญหาเฝ้าระวังร่วมกัน เพื่อให้เกิดชุมชนปลอดควันบุหรี่มือสองโดยการมีส่วนร่วมอย่างแท้จริงในทั้งผู้สูบบุหรี่และผู้ที่ได้รับผลกระทบจากควันบุหรี่มือสอง

ประวัติผู้แต่ง

ธนะพัฒน์ ทักษิณทร์, คณะศิลปศาสตร์และวิทยาศาสตร์ สาขาวิชาสาธารณสุขชุมชน มหาวิทยาลัยราชภัฎศรีสะเกษ

การศึกษา :

ปริญญาตรี สาธารณสุขศาสตรบัณฑิต (ส.บ.) คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม

ปริญญาโท สาธารณสุขศาสตรมหาบัณฑิต (ส.ม.) สาขาการจัดการระบบสุขภาพ คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม

ปริญญาเอก สาธารณสุขศาสตรดุษฎีบัณฑิต (ส.ด.) คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม (กำลังศึกษา)

ตำแหน่งงาน :

อาจารย์ประจำสาขาวิชาสาธารณสุขชุมชน คณะศิลปศาสตร์และวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ

เอกสารอ้างอิง

กัลยาวีร์ อนนท์จารย์ และคณะ. (2561). การลดพฤติกรรมการดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ในชุมชน. วารสารวิจัยสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัย ราชภัฏอุบลราชธานี. 7(1): 15-21.

กิตติศักดิ์ เมืองหนู. (2544). ประสิทธิผลของโปรแกรมสุขศึกษาในการเลิกสูบบุหรี่ของผู้นำชุมชน อำเภอเมือง จังหวัดพัทลุง. วิทยานิพนธ์ปริญญาวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาเอกสุขศึกษาและพฤติกรรมศาสตร์ บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหิดล.

งามนิตย์ ราชกิจ และเรือนทอง ใหม่ศรินทร์. (2547). การขยายผลการพัฒนาระบบสร้างเสริมความ ปลอดภัยรถรับส่งนักเรียนในเขตชนบท จังหวัดเชียงราย. นนทบุรี: สถาบันวิจัยระบบสาธารณสุข.

เชษฐ รัชดาพรรณาธิกุล และกฤษฎา แสงเจริญทรัพย์. (2556). สาระสำคัญและข้อสังเกตบางประการ ตาม พระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการค้ามนุษย์ (ฉบับที่ 2). วารสารกระบวนการ ยุติธรรม สำนักงานกิจการยุติธรรม. 8, 1-12.

ทัศนีย์ ผลชานิโก. (2558). แผนยุทธศาสตร์การควบคุมยาสูบแห่งชาติฉบับที่ 2 พ.ศ.2558-2562. กรุงเทพฯ: กรมประชาสัมพันธ์.

ธนภัทร ศรีวะรมย์. (2561). การพัฒนาบทบาทสตรีในการเสริมสร้างชุมชนปลอดบุหรี่ ผ่านกระบวนการวางแผนแบบมีส่วนร่วม กรณีศึกษา: ตำบลปาฝา อำเภอจังหาร จังหวัดร้อยเอ็ด. วารสารวิจัยสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี. 7(2), 85-94

ธนะพัฒน์ ทักษิณทร์. (2553). ความรู้ ทัศนคติและพฤติกรรมต่อพระราชบัญญัติคุ้มครองสุขภาพของผู้ที่ไม่สูบบุหรี่ พ.ศ. 2535 ของผู้มาใช้บริการสถานีขนส่งจังหวัดมหาสารคาม อำเภอเมือง จังหวัดมหาสารคาม คณะ สาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.

ธวัชชัย วรพงศธร. (2543). หลักการวิจัยทางสาธารณสุขศาสตร์. พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ผ่องศรี ศรีมรกต และรุ้งนภา ผาณิตรัตน์. (2550). การวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วมเพื่อพัฒนารูปแบบการเสริมสร้างความตระหนักในพิษภัยบุหรี่สำหรับเยาวชนไทย. วารสารพยาบาล. 56, 49-61.

ไพศาล ลิ้มสถิต. (2556). การศึกษาความสำคัญของ WHO FCTC มาตรา 5.3 ต่อการควบคุมยาสูบของประเทศไทย. กรุงเทพฯ: ศูนย์วิจัยและจัดการความรู้เพื่อการควบคุมยาสูบ คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล.

มณฑา เก่งการพานิช, ศรัณญา เบญจกุล, ธราดล เก่งการพานิช, ลักขณา เติมศิริกุลชัย และภิฤดี ภวนานนท์. (2555). พฤติกรรมการสูบบุหรี่ผิดกฎหมายของผู้สูบบุหรี่ปัจจุบันในภาคใต้ของไทย. ศูนย์วิจัยและจัดการความรู้เพื่อการควบคุมยาสูบ. กรุงเทพฯ: ศูนย์วิจัยและจัดการความรู้เพื่อการควบคุมยาสูบ คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล.

ศูนย์วิจัยและจัดการความรู้เพื่อการควบคุมยาสูบ. (2555). สรุปสถานการณ์ปัจจัยเสี่ยงหลักด้านยาสูบของประเทศไทย พ.ศ. 2555. กรุงเทพฯ: เจริญดีมั่งคงการพิมพ์ เขตภาษีเจริญ.

ศูนย์วิจัยและจัดการความรู้เพื่อการควบคุมยาสูบ. (2559). สถานการณ์การควบคุมการบริโภคยาสูบ ของประเทศไทย พ.ศ. 2559. กรุงเทพฯ: เจริญดีมั่นคงการพิมพ์.

ศูนย์วิจัยและจัดการความรู้เพื่อการควบคุมยาสูบ. (2560). สายด่วนเลิกสูบบุหรี่. Retrieved June 6, 2019, from http://www.trc.or.th/th/ index.php?option=comcontent&view=article&id=415&Itemid=1139.

สนอง คล้ำฉิม. (2551). ความสัมพันธ์ระหว่างการรับรู้อันตรายจากควันบุหรี่มือสองกับพฤติกรรม สุขภาพของสมาชิกครอบครัวที่มีผู้สูบบุหรี่. นครปฐม: มหาวิทยาลัยศิลปากร.

สมจิต แดนสีแก้ว, สมศักดิ์ ศรีสันติสุข, เอื้อมพร ทองกระจาย และพีระศักดิ์ ศรีฤๅชา (2548). การขับเคลื่อนชุมชนเพื่อต่อสู้กับยาเสพติดในภาคตะวันออกเฉียงเหนือประเทศไทย. วารสารวิจัยทางการพยาบาล. 9 (3), 141-154.

สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2559). สถานการณ์ความสำคัญ และแผนยุทศาสตร์การควบคุมยาสูบ. กรุงเทพฯ: สำนักงานสถิติแห่งชาติ.

สำนักงานสถิติจังหวัดศรีสะเกษ. (2561). การสำรวจพฤติกรรมการสูบบุหรี่และการดื่มสุราของประชากร พ.ศ.2561. สำนักงานสถิติแห่งชาติ.

อังคณา วนาอุปถัมภ์กุล. (2552). ผลของโปรแกรมส่งเสริมการเลิกบุหรี่ที่ประยุกต์ใช้ทฤษฎีขั้นตอน การเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมร่วมกับแรงสนับสนุนทางสังคมในผู้ป่วยวัณโรค. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยมหิดล.

องอาจ นัยพัฒน์. (2548). วิธีวิทยาการวิจัยเชิงปริมาณและคุณภาพทางพฤติกรรมศาสตร์และสังคมศาสตร์. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีนครินทร วิโรฒ.

Jirawoot Kujapun et al. (2562). Factors related to perception of secondhand smoking damage of students in private university. UBRU Journal for Public Health Research. Faculty of Public health. Ubon Ratchathani Rajabhat university. 8(1), 105-109.

US Environmental Protection Agency. (1992). Environmental Equity Workgroup. Environmental Equity: Reducing Risk for All Communities: Report, 2. U.S.: Environmental Protection Agency, Office of Policy, Planning and Evaluation.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2021-05-05

รูปแบบการอ้างอิง

ทักษิณทร์ ธ. . ., & ศรีวะรมย์ ธ. . (2021). การพัฒนารูปแบบการส่งเสริมสุขภาพแบบมีส่วนร่วมในการจัดการผลกระทบ ที่เป็นภัยต่อสุขภาพจากควันบุหรี่มือสองในชุมชน อำเภอกันทรารมย์ จังหวัดศรีสะเกษ. วารสารวิจัยสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี, 10(1), 46–59. สืบค้น จาก https://he02.tci-thaijo.org/index.php/ubruphjou/article/view/240991

ฉบับ

ประเภทบทความ

นิพนธ์ต้นฉบับ