ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมในการป้องกันพฤติกรรมเมาแล้วขับของประชาชนในชุมชนแม่กาห้วยเคียน หมู่ที่ 2 อำเภอเมือง จังหวัดพะเยา
คำสำคัญ:
การป้องกัน, พฤติกรรมเมาแล้วขับ, ประชาชนบทคัดย่อ
การวิจัยเชิงพรรณนา ณ จุดเวลาใดเวลาหนึ่ง ภาคตัดขวาง มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมในการป้องกันพฤติกรรมเมาแล้วขับของประชาชนในชุมชนแม่กาห้วยเคียน หมู่ที่ 2 อำเภอเมือง จังหวัดพะเยา กลุ่มตัวอย่างจำนวน 330 คน คัดเลือกกลุ่มตัวอย่างด้วยวิธีสุ่มตัวอย่างแบบกลุ่ม เก็บข้อมูลโดยใช้แบบสอบถาม การวิเคราะห์ข้อมูลใช้สถิติค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าสถิติไคสแควร์
ผลการศึกษาพบว่าส่วนใหญ่เป็นเพศชาย ร้อยละ 51.8 อายุระหว่าง 21 – 39 ปี สำเร็จการศึกษามัธยมศึกษาตอนปลาย/ปวช. ร้อยละ 37.6 มีรายได้ต่อเดือนอยู่ระหว่าง 5,001 – 10,000 บาท ร้อยละ 49.7 ไม่มีโรคประจำตัว ร้อยละ 91.2 อาศัยอยู่บ้านพัก ร้อยละ 79.7 สถานภาพครอบครัวอาศัยอยู่ด้วยกัน ร้อยละ 70.0 ดื่มแอลกอฮอล์ ร้อยละ 66.1 มีใบอนุญาตขับขี่ ร้อยละ 80.9 มีความรู้เรื่องเครื่องดื่มแอลกอฮอล์อยู่ในระดับสูง ร้อยละ 75.5 มีความรู้ด้านกฎหมายเมาแล้วขับระดับสูง ร้อยละ 71.8 มีทัศนคติที่เกี่ยวข้องกับแนวทางในการป้องกันพฤติกรรมเมาแล้วขับอยู่ในระดับปานกลาง ร้อยละ 62.4 และมีแนวทางในการป้องกันพฤติกรรมเมาแล้วขับอยู่ในระดับปานกลาง ร้อยละ 60.3 มีพฤติกรรมเมาแล้วขับอยู่ในระดับต่ำ ร้อยละ 50.3 การวิเคราะห์ความสัมพันธ์ พบว่า เพศ อายุ การศึกษา อาชีพ ที่อยู่อาศัย การศึกษา โรคประจำตัว สถานภาพครอบครัว การดื่มแอลกอฮอล์ ทัศนคติและผลกระทบ และแนวทางในการป้องกันพฤติกรรมเมาแล้วขับ มีความสัมพันธ์กับแนวทางในการป้องกันพฤติกรรมเมาแล้วขับ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 ส่วนรายได้ ใบอนุญาตขับขี่ ความรู้เรื่องเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ ความรู้ด้านกฎหมายเมาแล้วขับไม่มีความสัมพันธ์
ทั้งนี้บุคคล ครอบครัว ชุมชน ตลอดจนอาสาสมัครสาธารณสุข ควรมีการจัดกิจกรรมสร้างแรงสนับสนุนทางสังคมเพื่อให้ทุกคนตระหนักถึงข้อดีและข้อเสียของการดื่มเครื่องที่มีแอลกอฮอล์ เพื่อส่งเสริมให้ประชาชนมีทัศนคติที่ดีในการปรับเปลี่ยนพฤติกรรมสุขภาพเพื่อสร้างแนวทางในการป้องกันพฤติกรรมเมาแล้วขับให้เกิดประสิทธิภาพมากขึ้น
เอกสารอ้างอิง
คนึงนุช วโรธรรม (2560). พฤติกรรมการบริโภคเครื่องดื่มแอลกอฮอล์และผลกระทบด้านสุขภาพของผู้นำชุมชน ตำบล แม่กา อำเภอเมือง จังหวัดพะเยา. วิทยานิพนธ์สาธารณสุขศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยพะเยา.
จินตนา เย็นฉ่ำ (2553). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ของวัยรุ่น หมู่บ้านมะนาว ตำบลบ่อพลอย อำเภอบ่อไร่ จังหวัดตราด. ตราด: สำนักงานสาธารณสุขอำเภอบ้านไร่.
ซิ่วฮวย แซ่ลิ้ม และคณะ (2560). “ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ของวัยรุ่น,” วารสารพยาบาลสงขลานครินทร์. 37(2): 25-36.
เนตรดาว ธงชิว (2561). “การป้องกันการใช้แอลกอฮอล์ในทางที่ผิดในวัยรุ่น,” วารสารสมาคมพยาบาลแห่งประไทยฯ สาขาภาคเหนือ. 24(2):1-11.
ปรียาภรณ์ ประยงค์กุล (2562). ปัจจัยทำนายความตั้งใจบริโภคเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ในนักเรียน มัธยมศึกษาตอนต้น. วารสารพยาบาลสภากาชาดไทย.11 (2): 219-235.
ปฏิยุทธ ดุกสุขแก้ว (2558). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย อำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่. วิทยานิพนธ์สาธารณสุขศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยพะเยา.
รัตติยา บัวสอน และเชษฐ รัชดาพรรณาธิกุล (2556). พฤติกรรมการบริโภคเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ของนักศึกษามหาวิทยาลัยระดับปริญญาตรีในเขตกรุงเทพมหานคร. สารนิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต วิทยาการเสพติด สถาบันพัฒนาสุขภาพอาเซียน มหาวิทยาลัยมหิดล.
ภานุพงศ์ สีหามาตย์ (2559). ปัจจัยมีผลต่อพฤติกรรมของผู้กระทำผิดกรณีมึนเมาเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ ในขณะขับขี่ยานพาหนะ ในเขตพื้นที่กรุงเทพมหานคร. สารนิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชานโยบายสังคม คณะสังคมสงเคราะห์ศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
วัชรินทร์ เหรียญหล่อ (2560). “ปัญหาทางกฎหมายกรณีผู้ขับขี่ปฏิเสธการตรวจวัดแอลกอฮอล์,” วารสารวิชาการปัญญาปณิธาน. 5(2):173-182
วิชานีย์ ใจมาลัย และคณะ (2560). “พฤติกรรมการดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ในนักศึกษาระดับอุดมศึกษา อำเภอเมือง จังหวัดพะเยา,” วารสารพยาบาลสาธารณสุขไทย. 31(2):109-126.
ศิริลักษณ์ นิยกิจ (2559). “ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ของประชาชน,” วารสารสำนักงานป้องกันควบคุมโรคที่ 10. 14 (2):16-32.
ศิริพร สุภโตษะ (2560). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการเลือกซื้อเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ประเภทเบียร์ ในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล. การค้นคว้าอิสระบริการธุรกิจมหาบัณฑิต คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ศูนย์อำนวยความปลอดภัยทางถนน (2563). สถานการณ์ช่วงเทศกาลปีใหม่แล้วจังหวัดพะเยาเป็นจังหวัดที่พบการเมาแล้วขับ. พะเยา: ศูนย์อำนวยความปลอดภัยทางถนนจังหวัดพะเยา.
ศุภัชคกร มูลศรี (2558). ปัจจัยทำนายพฤติกรรมการบริโภคเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น อำเภอเชียงม่วน จังหวัดพะเยา. พะเยา: มหาวิทยาลัยพะเยา.
สุรเมศวร์ ฮาชิม, รัตนา เลิศสุวรรณศรี และ รมิดา ศรีเหรา (2559). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ของนักเรียนชั้นมัธยมปลาย. สาขาวิชาคณิตศาสตร์และสถิติ คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต.
สำนักงานสถิติแห่งชาติ (2560). การดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ของวัยรุ่นชายและหญิง.การสำรวจพฤติกรรมการสูบบุหรี่และการดื่มสุราของประชากร พ.ศ. 2560. กรุงเทพฯ: กลุ่มสถิติประชากรและสังคม. กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม.
อุดมศักดิ์ แซ่โง้ว, พลเทพ วิจิตร คุณาการ และสาวิตรี อัษณางค์ กรชัย (2559). ข้อเท็จจริงและตัวเลข:เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ในประเทศไทย. สงขลา : ศูนย์วิจัยปัญหาสุรา.
อุทัยทิพย์ จันทร์เพ็ญ (2554). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์แบบผิดปกติของวัยรุ่นในจังหวัดขอนแก่น.จังหวัดขอนแก่น. ขอนแก่น: มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
Krejcie, R. V. & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement. 30(3): 607-610.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2022 คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสารวารสารวิจัยสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสาร ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใดๆ
บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารนี้ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารฯ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อกระทำการใดๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักอักษรณ์จากบรรณาธิการวารสารนี้ก่อนเท่านั้น
