พฤติกรรมเสี่ยงต่อการเกิดโรคโนโมโฟเบียจากการที่ใช้โทรศัพท์มือถือ ของนักศึกษาปริญญาตรีคณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชภัฏอุบลราชธานี

บทคัดย่อ

การวิจัยเชิงสำรวจนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาศึกษาพฤติกรรมการใช้โทรศัพท์มือถือที่เสี่ยงต่อการเกิดโรคโนโมโฟเบียของนักศึกษาปริญญาตรีคณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชภัฏอุบลราชธานี รวมทั้งหาความสำพันธ์ระหว่างความรู้ ทัศนคติและพฤติกรรมด้วย เลือกกลุ่มตัวอย่างเป็นนักศึกษาชั้นปีที่ 1-4 จำนวน 260 คน คัดเลือกโดยกลุ่มตัวอย่างแบบชั้นภูมิ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วยข้อมูลส่วนบุคคล แบบสอบถามความรู้ ทัศนคติ และพฤติกรรมเกี่ยวกับการใช้โทรศัพท์ที่มีความเสี่ยงต่อการเกิดโรคโนโมโฟเบีย ค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.92 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนาและ สัมประสิทธิ์สัมพันธ์เพียร์สัน Pearson correlation.
           การวิจัยพบว่า นักศึกษาใช้โทรศัพท์มากกว่า 6 ชั่วโมงต่อวัน ร้อยละ 83.85 นักศึกษามีพฤติกรรมเสี่ยงในการใช้โทรศัพท์ต่อการเกิดโรคโมโนโฟเบียของนักศึกษาส่วนใหญ่อยู่ในระดับพฤติกรรมเสี่ยงสูง ร้อยละ 76.92 มีทัศนคติที่ระดับปานกลางร้อยละ 67.30 แต่มีความรู้ระดับมากร้อยละ 62.30 ความรู้ ทัศนคติในการใช้โทรศัพท์ต่อการเกิดโรคโนโมโฟเบียของนักศึกษามีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมเสี่ยงในการใช้โทรศัพท์ต่อการเกิดโรคโนโมโฟเบียของนักศึกษา อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ p-value < 0.01 และความรู้ มีความสัมพันธ์กับทัศนคติเสี่ยงในการใช้โทรศัพท์ต่อการเกิดโรคโนโมโฟเบียของนักศึกษา อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ p-value < 0.01 การวิจัยนี้ชี้ให้เห็นว่าความรู้และทัศนคติมีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมเสี่ยงต่อการเกิดโรคโนโมโฟเบีย ดังนั้นผู้มีส่วนเกี่ยวข้องควรจัดให้มีการเพิ่มพูนความรู้และปรับเปลี่ยนทัศนคติและพฤติกรรมการใช้โทรศัพท์เพื่อลดความเสี่ยงต่อการเกิดโรคโนโมโฟเบียของนักศึกษา