ประสิทธิผลของการใช้บทสวดสรภัญญะลดความดันโลหิต ในกลุ่มผู้สูงอายุที่มีภาวะความดันความโลหิตสูง
คำสำคัญ:
สรภัญญะ, ความดันความโลหิตสูง, ผู้สูงอายุบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง แบบกลุ่มเดียววัดผลก่อนหลัง มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาประสิทธิผลของการสวดสรภัญญะต่อการลดระดับความดันโลหิตในผู้สูงอายุที่มีภาวะความดันโลหิตสูง กลุ่มตัวอย่าง จํานวน 23 คน โดยคัดเลือกแบบเฉพาะเจาะจง มีคุณสมบัติตามเกณฑ์คัดเข้า ในเขตพื้นที่โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลดงห่องแห่ อำเภอเมือง จังหวัดอุบลราชธานี รวบรวมข้อมูลจากคู่มือการสวดสรภัญญะ ไฟล์เสียงการสวดสรภัญญะ และแบบบันทึกค่าความดันโลหิตก่อน และหลังการสวด วัดโดยผู้วิจัยใช้เครื่องวัดความดันโลหิตแบบดิจิตอลเครื่องเดียวกันทั้งหมด มีค่าคุณภาพของเครื่องมือเท่ากับ 0.87 วิเคราะห์ข้อมูลทั่วไป และค่าความดันโลหิต โดยใช้ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ทดสอบความแตกต่างของค่าเฉลี่ยความดันโลหิตก่อน และหลังสวดสรภัญญะ โดยใช้ dependent t - test
ผลการวิจัยพบว่า ค่าเฉลี่ยของความดันโลหิตซิสโทลิกและไดแอสโทลิก ในกลุ่มตัวอย่าง ก่อนและหลังการสวดสรภัญญะลดลง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p - value < .05)
อย่างไรก็ตามแม้ว่าผลการวิจัยจะพบว่ามีค่าความดันโลหิตลดลง ควรมีการศึกษาเพิ่มเติมในการทดลองที่มีกลุ่มควบคุม และมีการติดตามผลระยะนานเพื่อตรวจสอบผลการวิจัยอีกครั้งและได้ผลการวิจัยที่นำไปสู่การอ้างอิงในประชากรผู้สูงอายุที่มีความดันโลหิตสูงต่อไป
เอกสารอ้างอิง
กองโรคไม่ติดต่อ สำนักงานปลัดกระทรวงสาธารณสุข. (2561). ข้อมูลโรคไม่ติดต่อ. สืบค้นเมื่อ 3 สิงหาคม 2565, จาก http:// www.thaincd.com/ 2016/mission/documents-detail.php?id=13653&tid=32&gid=1-020.
ขวัญตา กลิ่นหอม. (2560). ผลของการจัดการความเครียดโดยการฝึกสมาธิแบบอานาปานสติและการผ่อนคลายกล้ามเนื้อ ของผู้ดูแลผู้สูงอายุภายหลังโรคหลอดเลือดสมอง. วารสารพยาบาล มหาวิทยาลัยสยาม. 18(34). 21-33.
จุฬาภรณ์ เหตุทอง และบุญเสริม ทองช่วย. (2562). ประสิทธิผลของโปรแกรมสมาธิบำบัดต่อการลดระดับความดันโลหิตในกลุ่มเสี่ยงโรคความดันโลหิตสูง. วารสารวิทยาศาสตร์สุขภาพ มหาวิทยาลัยทักษิณ. 1(1), 43-49.
เจนจิรา เกียรติสินทรัพย์, สาริณี โต๊ะทอง และทานตะวัน แย้มบุญเรือง. (2562). ผลของการใช้โปรแกรมจัดการความเครียดต่อความสามารถ จัดการความเครียด และระดับความเครียดของผู้สูงอายุในเขตอำเภอเมืองนนทบุรี. วารสารเกื้อการุณย์. 26(2), 66–77.
เทวัญ ธานีรัตน์, ทัศนีเวศ ยะโส, สีไพร พลอยทรัพย์ และฐิตินันท์ อินทอง. (2560). แนวทางการดูแลสุขภาพด้วยหลักวิถีธรรมวิถีไทย (3 ส. 3 อ. 1 น.) ของ 5 ศาสนา. พิมพ์ครั้งที่ 2. ปทุมธานี: วี อินดี้ ดีไซน์.
ธานี เมฆะสุวรรณณดิษฐ์, ปรีชา มนทกานติกุล, จุฑามณี สุทธิสีสังข์ และสุรเกียนติ อาชานานุภาพ. (2550). ตำราเภสัชบำบัด. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: โฮลิสติก พับลิชชิ่ง.
บรรทม น่วมศิริ. (2565). งานสร้างสรรค์บทเพลงประกอบบทสวดมนต์ทำนองสรภัญญะ. วารสารศิลปกรรมศาสตร์วิชาการ. 9(1), 27-48.
บุญใจ ศรีสถิตย์นรากูร. (2563). ขนาดอิทธิพล การวิเคราะห์ การคำนวณขนาดตัวอย่างที่เหมาะสมโดยโปรแกรม G*POWER. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย.
ประภาพร สุวรรณกูฏ. (2664). ผลของโปรแกรมการควบคุมตนเองในการฝึกโยคะสมาธิต่อระดับความเครียดและความดันโลหิตของผู้สูงอายุโรคความดันโลหิตสูง ชนิดไม่ทราบสาเหตุในชุมชน. วารสารวิจัยทางวิทยาศาสตร์สุขภาพ. 15(2), 88–99.
ผ่องพรรณ อรุณแสง. ( 2554). การพยาบาลโรคหัวใจและหลอดเลือด. พิมพ์ครั้งที่ 8. ขอนแก่น: คลังนานาวิทยา.
พัชลินจ์ จีนนุ่น. (2563). สถานภาพการวิจัยวรรณกรรมท้องถิ่นภาคเหนือ อีสานและภาคกลางในรอบสองทศวรรษ (พ.ศ.2540-2560). อินทนิลทักษิณสาร มหาวิทยาลัยทักษิณ. 15(1). 49 - 83.
พรทิพย์ คคนานต์ดำรง, อรุณรัตน์ ปัทมโรจน์, ฉัตรภรณ์ มีอาจ, อัญชลี ชุ่มบัวทอง, ชัยยา น้อยนารถ และณัฏฐ์พัชร์ วณิชย์กุล. (2563). ผลของการสวดมนต์แบบออกเสียงต่อความเครียดและอัตราการ หายใจของนักศึกษาชั้นปีที่ 1 มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ. วารสารวิชาการสาธารณสุข. 29(5), 822 - 829.
มานิตย์ โคกค้อ. (2552). วิเคราะห์บทสวดสรภัญญะ บ้านท่าลาด ตำบลแสนสุข อำเภอพนมไพร จังหวัดร้อยเอ็ด. อุบลราชธานี: มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี. สมาคมความดันโลหิตสูงแห่งประเทศไทย. (2562). แนวทางรักษาโรคความดันโลหิตสูงในเวชปฏิบัติทั่วไป. เชียงใหม่: ทริค ธิงค์.
สีไพร พลอยทรัพทย์, ธัญพงษ์ สุวัฒนารักษ์, จิรภฎา วานิชอังกูร, สุธาสินี ไถวศิลป์, นิตยา ปัตพี และนรินทร ทองเสน. (2563). แดชไดเอท บำบัดโรคความดันโลหิตสูง. ปทุมธานี: วี อินดี้ ดีไซน์.
สุภาพ อิ่มอ้วน, ฐปนวงศ์ มิตรสูงเนิน และพะนอ เดชะธิก. (2558). ผลการสวดมนต์ต่อการควบคุมความดันโลหิตในผู้ป่วยความดันโลหิตสูง. วารสารการพยาบาลและการดูแลสุขภาพ. 33(2), 44 – 53.
สายสุนีย์ ดีประดิษฐ์, แสงทอง ธีระทองคำ และสมนึก สกุลหงส์โสภณ. (2556). ผลการสวดมนต์ประกอบดนตรีต่อความเครียดและความดันเลือด ในผู้ที่เป็นความดันโลหิตสูงในชุมชนที่เลือกสรร. วชิรสารการพยาบาล. 15(1), 58-74
เสงี่ยม จิ๋วประดิษฐ์กุล. (2563). พฤติกรรมการดูแลตนเอง และความสามารถในการควบคุมความดันโลหิต ของผู้ป่วยโรคความดันโลหิตสูงชนิดไม่ทราบสาเหตุ ศูนย์สุขภาพชุมชนเมืองโพธาวาส. วารสารวิจัยและนวตกรรมทางสุขภาพ. 3(1), 15 – 30.
สุวรรณี บุญพูนเลิศ. (2564). ผลของโปรแกรมการฝึกการหายใจอย่างช้าต่อการลดความดันโลหิต ในผู้ป่วยโรคความดันโลหิตสูง ระดับที่ 1. Mahidol R2R e – Journal. 8(2), 110-121.
สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดอุบลราชธานี. (2564). จำนวนผู้ป่วยโรคความดันโลหิตสูงที่เข้ารับบริการที่โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลดงห่องแห่. อุบลราชธานี: สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดอุบลราชธานี.
Ahmad L., Semotiuk A., Zafar M., Ahmad M., Sultana S., Liu Q., Zada M,P., Ul Abidin S,Z. and Yaseen G. (2015). Ethnopharmacological documentation of medicinal plants used for hypertension among the local communities of DIR Lower, Pakistan. Journal of Ethnopharmacology. 175(1), 138-146.
Appel, L, J. (2010). ASH Position Paper: Dietary Approaches to Lower Blood Pressure. Journal of the American Society of Hypertension. 4(2), 79 - 89.
Beckett, N,S., Peters R., Fletcher A,E., Staessen J,A., Liu L., Dumitrascu D., Stoyanovsky V., Antikainen R,L., Nikitin Y., Anderson C., Belhani A., Forette F., Rajkumar C., Thijs L., Banya W. and Bulpitt C,J. (2008). Treatment of Hypertension in Patients 80 Years of Age or Older. The new England Journal of Medicine. 358(18), 1887-1896.
Dusek J,A. and Benson H. (2009). Mind - body medicine. Minn Med. 5(1), 47-50.
World Health Organization. (2013). A Global Brief on Hypertension: WHO Press, Geneva, Switzerland.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2024 คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสารวารสารวิจัยสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสาร ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใดๆ
บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารนี้ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารฯ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อกระทำการใดๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักอักษรณ์จากบรรณาธิการวารสารนี้ก่อนเท่านั้น
