การพัฒนาการดูแลผู้ป่วยจิตเวชที่มีความเสี่ยงสูงต่อการก่อความรุนแรง ในโรงพยาบาลศีขรภูมิ

บทคัดย่อ

ภูมิหลัง: ผู้ป่วยจิตเวชที่มีความเสี่ยงสูงต่อการก่อความรุนแรง (SMI-V) มีแนวโน้มเพิ่มสูง และส่งผลกระทบต่อสุขภาพจิตของคนในครอบครัว และผู้ใกล้ชิดสำหรับในพื้นที่อำเภอศีขรภูมิ พบว่าระบบการเฝ้าระวังและป้องกันที่มียังขาดประสิทธิภาพที่เพียงพอ วัตถุประสงค์: เพื่อพัฒนาระบบการดูแลผู้ป่วยจิตเวชที่มีความเสี่ยงสูงต่อการก่อความรุนแรง และศึกษาประสิทธิผลของระบบการดูแลผู้ป่วยจิตเวชที่มีความเสี่ยงสูงต่อการก่อความรุนแรงในอำเภอศีขรภูมิ วิธีการ: การวิจัยและพัฒนากลุ่มตัวอย่างคือผู้ป่วยจิตเวช โรงพยาบาลศีขรภูมิ จำนวน 101 คน ผู้ดูแลผู้ป่วย จำนวน 101 คน และบุคลากรในเครือข่ายสุขภาพจิตชุมชนอำเภอศีขรภูมิ จำนวน 48 คน ระหว่าง 1 ตุลาคม 2566-31 ธันวาคม 2567 เครื่องมือประกอบด้วยแบบบันทึกข้อมูล แบบประเมินพฤติกรรมก้าวร้าวรุนแรง (OAS) แบบติดตามผู้ป่วยในชุมชน และแบบประเมินความพึงพอใจ มีขั้นตอนการวิจัย 3 ระยะ ได้แก่ 1) ศึกษาสถานการณ์ 2) พัฒนาระบบการดูแล และ 3) ประเมินผลลัพธ์ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนาและ Wilcoxon signed rank test ผล: ได้พัฒนาระบบดูแลผู้ป่วยจิตเวชที่มีความเสี่ยงสูงต่อการก่อความรุนแรง "SIMPLE Model" ประกอบด้วย 6 องค์ประกอบหลัก คือ การคัดกรอง (S-Screening), การให้การช่วยเหลือทันที (I-Immediate intervention), การติดตามประเมินอาการ (M-Monitoring), การส่งเสริมการมีส่วนร่วมของชุมชน (P-Participation), การปักหมุดพิกัดบ้าน (L-Locating) และการให้ความรู้ผู้ป่วยและญาติ (E-Educating) หลังการพัฒนา พบว่าสัญญาณเตือนก่อนเกิดอาการกำเริบลดลงอย่างชัดเจน อัตราผู้ป่วยที่มีอาการกำเริบซ้ำรุนแรงลดลง เหลือร้อยละ 21.78 อัตราการขาดนัดลดลงเหลือร้อยละ 7.92 และผู้ป่วยที่มีอาการสงบสามารถอยู่ในชุมชนได้เพิ่มขึ้นเป็นร้อยละ 86.14 ทุกตัวชี้วัดผ่านเกณฑ์ที่กำหนดการติดตามผู้ป่วยในชุมชน 10 ด้านดีขึ้นหลังการพัฒนาอย่างมี นัยสำคัญ (p < .001) ความพึงพอใจต่อการใช้ระบบใหม่ อยู่ในระดับมากทุกด้าน สรุป: ระบบการดูแลผู้ป่วยจิตเวชที่มีความเสี่ยงสูงต่อการก่อความรุนแรงที่พัฒนาขึ้นมีประสิทธิผล สามารถลดอาการกำเริบลดการขาดนัด เพิ่มการอยู่ในชุมชนของผู้ป่วย และเพิ่มความพึงพอใจของผู้ปฏิบัติงานในการดูแลผู้ป่วยกลุ่มนี้