ระดับอีโอซิโนฟิลในเลือดสูงและระยะเวลาการนอนโรงพยาบาลในผู้ป่วยโรคปอดอุดกั้นเรื้อรัง ระยะกำเริบเฉียบพลันที่เข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล

บทคัดย่อ

ภูมิหลัง: โรคปอดอุดกั้นเรื้อรัง (Chronic obstructive pulmonary disease; COPD) เป็นปัญหาสาธารณสุขที่สำคัญ การกำเริบเฉียบพลัน (Acute exacerbations of chronic obstructive pulmonary disease; AECOPD) ส่งผลให้ผู้ป่วยต้องเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลและมีภาระค่าใช้จ่ายทางการแพทย์สูง ระดับอีโอซิโนฟิลในเลือดอาจเป็นตัวบ่งชี้ที่ช่วยทำนายผลลัพธ์ทางคลินิก วัตถุประสงค์: เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างระดับอีโอซิโนฟิลในเลือดกับระยะเวลาการนอนโรงพยาบาลในผู้ป่วย AECOPD วิธีการ: การศึกษาแบบ retrospective cohort ในผู้ป่วย AECOPD จำนวน 531 รายที่เข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลกาฬสินธุ์ ระหว่างมกราคม พ.ศ. 2565 ถึงกรกฎาคม พ.ศ. 2567 แบ่งผู้ป่วยเป็น 2 กลุ่มตามระดับอีโอซิโนฟิล โดยแบ่งเป็นกลุ่มที่มีระดับอีโอซิโนฟิลสูง (≥ 300 เซลล์ต่อไมโครลิตร) และกลุ่มต่ำ (< 300 เซลล์ต่อไมโครลิตร) วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติ t-test และ chi-square test ผล: ผู้ป่วยทั้งหมด 531 ราย (ชาย 85.5%, อายุเฉลี่ย 69.1±11.4 ปี) กลุ่มอีโอซิโนฟิลสูง 172 ราย (32.4%) และกลุ่มต่ำ 359 ราย (67.6%) กลุ่มระดับอีโอซิโนฟิลสูงมีระยะเวลาการนอนโรงพยาบาลน้อยกว่าอย่างมีนัยสำคัญ (3.80±0.27 วัน vs. 5.27±0.37 วัน, p = .01) การใช้ยา dexamethasone น้อยกว่า (42.67±2.04 mg vs. 50.37±2.24 mg, p = .03) และมีอัตราการใส่ท่อช่วยหายใจต่ำกว่า (25.8% vs. 74.2%, p = .004) สรุป: ในผู้ป่วย AECOPD กลุ่มระดับอีโอซิโนฟิลในเลือด ≥ 300 เซลล์ต่อไมโครลิตร มีระยะเวลาการนอนโรงพยาบาลที่น้อยกว่ากลุ่มที่มีระดับอีโอซิโนฟิลต่ำ การตรวจระดับอีโอซิโนฟิลในเลือดอาจช่วยในการวางแผนการรักษาและจัดสรรทรัพยากรทางการแพทย์