การตั้งครรภ์เสี่ยงสูง: บทบาทพยาบาลผดุงครรภ์

Main Article Content

รัตนาภรณ์ ธนศิริจิรานนท์

บทคัดย่อ

            พยาบาลผดุงครรภ์เป็นบุคลากรสุขภาพ ที่มีบทบาทสําคัญในการดูแลสตรีที่มีภาวะแทรกซอนทางอายุรกรรมและสูติกรรม ทั้งในระยะตั้งครรภ์ คลอด และหลังคลอด ซึ่งปัจจุบันพบว่าทั่วโลกมีแนวโน้มสูงขึ้นเป็นลําดับรวมทั้งในประเทศไทย ภาวะแทรกซ้อนของการตั้งครรภ์เสี่ยงสูงผลกระทบต่อภาวะสุขภาพของมารดาทั้งด้านร่างกายและจิตใจ รวมทั้งทารกในครรภ์ และทารกแรกเกิด อีกทั้งยังส่งผลต่ออัตราการตายมารดาและทารกปริกําเนิดสูงขึ้น ดังนั้นพยาบาลผดุงครรภ์จึงมีบทบาทสำคัญในการค้นหา คัดกรอง การประเมิน ช่วยในการการวินิจฉัยการตั้งครรภ์เสี่ยง รวมถึงให้การพยาบาลสตรีตั้งครรภ์ที่มีภาวะเสี่ยงอย่างมีคุณภาพ และมีประสิทธิภาพ เพื่อสนับสนุนให้การตั้งครรภ์มีความปลอดภัย และช่วยลดอัตราการตายของมารดาและทารก รวมถึงลดการเกิดความพิการของทารกในครรภ์และทารกแรกเกิด

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ธนศิริจิรานนท์ ร. (2019). การตั้งครรภ์เสี่ยงสูง: บทบาทพยาบาลผดุงครรภ์. ราชธานีนวัตกรรมทางวิทยาศาสตร์สุขภาพ, 3(1), 1–11. สืบค้น จาก https://he02.tci-thaijo.org/index.php/JRIHS/article/view/213342
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

กนกวรรณ ฉันธนะมงคล. (2559). การพยาบาลสตรีที่มีโรคร่วมกับการตั้งครรภ์. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรังสิต.

กระทรวงสาธารณสุข. (2559). สมุดบันทึกสุขภาพแม่และเด็ก. กรมอนามัย กระทรวงสาธารณสุข.

กรรณิการ์ กันธะรักษา. (2562). บทบาทพยาบาลผดุงครรภ์กับสถานการณ์และแนวโน้มของสตรีตั้งครรภ์ที่มีภาวะแทรกซ้อนทางอายุรกรรมและสูติกรรม. เอกสารประกอบการประชุมวิชาการก้าวทันยุคการพยาบาลสูติศาสตร์และการผดุงครรภ์สตรีที่มีภาวะแทรกซ้อน ระหว่าง วันที่ 24 – 26 กรฎาคม 2562 โรงแรมอโมรา ท่าแพ เชียงใหม่. ศูนย์บริการพยาบาล คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

นันทพร แสนศิริพันธ์ และฉวี เบาทรวง. (2560). การพยาบาลและการผดุงครรภ์: สตรีที่มีภาวะแทรกซ้อน. เชียงใหม่: สมาร์ทโคตรติ้ง แอน เซอร์วิส.

ประภัทร วานิชพงษ์พันธุ์, กุศล รัศมีเจริญ และ ตรีภพ เลิศบรรณพงษ์. (2560). ตำราสูติศาสตร์. กรุงเทพฯ: พี. เอ. ลีฟวิ่ง.

ปิยนันท์ ลิมเรืองรอง. (2560). การพยาบาลสตรีระยะตั้งครรภ์. กรุงเทพฯ: พรี-วัน.

สภาการพยาบาล. (2562). ประกาศสภาการพยาบาล เรื่อง มาตรฐานการ
พยาบาลผดุงครรภ์. ราชกิจจานุเบกษา: เล่มที่ 136 ตอนพิเศษ 97ง, ลงวันที่ 18 เมษายน 2562, หน้า 30-36.

อำไพ จารุวัชรพาณิชกุล. (2557). สาระหลักทางการพยาบาลมารดา ทารกแรกเกิด และการผดุงครรภ์. เชียงใหม่: ครองช่างพริ้นติ้ง.

Cunningham, G., Leveno, K. J., Bloom, S. L., Spong, C. Y., Dashe, J. S., Hoffman,B. L., & Casey B. M. (2018). Williams obstetrics (25th ed). New York: McGraw-Hill Education.

Jordan, R. G., Engstrom, J. L., Marfell, J. A., & Faeley, C. L. (2014). Prenatal and care: A woman-centered approach. Singapore: John Wiley & Sons, Inc.

Simpson, K. R., & Creehan, P. A. (2014). Perinatal Nursing. (4thed.). Philadelphia: Lippincott Williams & Wilkins.

World Health Organization (WHO). (2016). Trends in maternal mortality: 1990 to 2015. Retrived on July, 30, 2019 from
https://www.who.int/reproductivehealth/publications/monitoring/maternal-mortality-2015/en/

World Health Organization (WHO). (2018). Maternal mortality; key facts. Retrived on July, 30, 2019 from https://www.who.int/news-room/fact-sheets/detail/maternal-mortality