ผลของโปรแกรมขับขี่ปลอดภัยในการป้องกันอุบัติภัยจราจร จากรถจักรยานยนต์ของนักศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม

บทคัดย่อ

การศึกษาครั้งนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลองมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมขับขี่ปลอดภัยในการ
ป้องกันอุบัติภัยจราจรจากรถจักรยานยนต์ของนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม โดยประยุกต์ใช้ทฤษฎี
แรงจูงใจเพื่อป้องกันโรคมาใช้ในการจัดทำโปรแกรม เพื่อพัฒนาพฤติกรรมของนักศึกษาให้รู้จักการป้องกัน
อุบัติภัยจราจรจากรถจักรยานยนต์ได้อย่างถูกต้องและปลอดภัย กลุ่มตัวอย่างเป็นนักศึกษาชั้นปีที่ 1 มหาวิทยาลัย
ราชภัฏมหาสารคาม จำนวน 74 คน คัดเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบสุ่มอย่างง่าย แบ่งเป็นกลุ่มทดลอง 37 คน
และกลุ่มเปรียบเทียบ 37 คน กลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมขับขี่ปลอดภัยในการป้องกันอุบัติภัยจราจรจาก
รถจักรยานยนต์ ประกอบด้วย การบรรยายด้วยสไลด์ สื่อวีดีทัศน์เกี่ยวกับอุบัติภัยจราจร การนำเสนอ
เหตุการณ์จริง การสาธิตและฝึกปฏิบัติขับขี่ปลอดภัย การวิเคราะห์จุดเสี่ยง และการอภิปรายกลุ่ม ระยะเวลา
ดำเนินการ 8 สัปดาห์ เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการใช้สถิติเชิงพรรณนา
ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน เปรียบเทียบค่าเฉลี่ยของคะแนนด้วยสถิติเชิงอนุมาน
โดยใช้สถิติ Independent t-test ผลการวิจัยพบว่า ภายหลังการทดลองกลุ่มทดลองมีคะแนนเฉลี่ยของความรู้
การรับรู้โอกาสเสี่ยงของการเกิดอุบัติภัยจราจรจากรถจักรยานยนต์ การรับรู้ความรุนแรงของอุบัติภัยจราจร
จากรถจักรยานยนต์ ความคาดหวังในประสิทธิผลของการตอบสนองความตั้งใจในการปฏิบัติตัว และการปฏิบัติ
ในการขับขี่รถจักรยานยนต์ที่ปลอดภัยและถูกต้องตามกฎจราจรสูงกว่ากลุ่มเปรียบเทียบอย่างมีนัยสำคัญ
ทางสถิติ (p-value<0.001) จากผลการศึกษานี้ชี้ให้เห็นว่าโปรแกรมที่จัดขึ้นมีประสิทธิภาพเพียงพอ สามารถ
นำไปใช้เพื่อพัฒนาพฤติกรรมการป้องกันอุบัติภัยจราจรจากรถจักรยานยนต์ของนักศึกษาในสถานบันอื่นได้ต่อไป