การประยุกต์ใช้เทคนิค FMEA ในกระบวนการเบิกจ่ายค่าชดเชยทางการแพทย์: กรณีศึกษาโรงพยาบาลป่าตอง จังหวัดภูเก็ต

บทคัดย่อ

วัตถุประสงค์ของการศึกษาครั้งนี้ เพื่อวิเคราะห์ปัญหาที่เกิดขึ้นจากการทำงานของแต่ละแผนกที่เกี่ยวข้องกับกระบวนการเบิกจ่ายค่าชดเชยทางการแพทย์โดยการใช้เทคนิค FMEA ปรับปรุงกระบวนการเบิกจ่ายค่าชดเชยทางการแพทย์ ตามข้อเสนอแนะ และแก้ไขปัญหาตามผลที่ได้จากเทคนิค FMEA และสำรวจความพึงพอใจของผู้เข้าร่วมวิเคราะห์ปัญหา หลังจากปรับปรุงกระบวนการด้วยเทคนิค FMEA การศึกษาครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพและเชิงปริมาณ โดยใช้การวิจัยเชิงคุณภาพก่อน ผู้เข้าร่วมประชุมมาจากคณะกรรมการสารสนเทศและเวชระเบียน 10 คน และดำเนินการวิจัยเชิงปริมาณ ผู้วิจัยใช้วิธีการสำรวจความพึงพอใจของผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับกระบวนการเบิกจ่ายค่าชดเชยทางการแพทย์ โดยเก็บข้อมูลจากประชากรทั้งสิ้น 61 คน
จากผลการศึกษาในครั้งนี้สามารถวิเคราะห์ปัญหาที่เกิดขึ้นจากการทำงานของแต่ละแผนกที่เกี่ยวข้องกับกระบวนการเบิกจ่ายค่าชดเชยทางการแพทย์โดยการใช้เทคนิค FMEA มีผลกระทบของลักษณะข้อบกพร่องแต่ละหัวข้อทั้งหมด 8 ข้อ โดยลักษณะผลกระทบของลักษณะข้อบกพร่อง ทำให้พบสาเหตุที่ทำให้เกิดข้อบกพร่องจำนวน 37 สาเหตุ จึงประเมินคะแนนค่า S, O, D และคำนวณลำดับความเสี่ยง (RPN) โดยผลลำดับความเสี่ยง (RPN) ที่มีค่าสูงสุดอยู่ที่ 280 คะแนน และที่มีค่าน้อยสุดอยู่ที่ 48 คะแนนผลจากการดำเนินการแก้ไขปรับปรุงข้อบกพร่องตามข้อเสนอแนะของคณะกรรมการสารสนเทศและเวชระเบียน โดยผลลำดับความเสี่ยงเมื่อเปรียบเทียบก่อนและหลังปรับปรุงสามารถลดได้มากสุดถึง 82% และสามารถลดจำนวนวันที่ใช้ในกระบวนการเบิกจ่ายค่าชดเชยทางการแพทย์จาก 43 วัน เหลือ 23 วัน สำหรับความพึงพอใจหลังจากปรับปรุงกระบวนการด้วยเทคนิค FMEA พบว่าอยู่ในระดับปานกลาง มีค่าเฉลี่ยที่ 3.479