การพัฒนาระบบเฝ้าระวังการติดเชื้อในโรงพยาบาลด้วยวิธีการพัฒนาคุณภาพ โดยความร่วมมือของโรงพยาบาล จังหวัดระนอง
คำสำคัญ:
การเฝ้าระวังการติดเชื้อในโรงพยาบาล, วิธีการพัฒนาคุณภาพด้วยความร่วมมือบทคัดย่อ
การวิจัยนี้ เป็นการวิจัยพัฒนา มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาระบบการควบคุมป้องกันการเฝ้าระวังการติดเชื้อ เพื่อเปรียบเทียบผลการดำเนินการพัฒนาระบบการเฝ้าระวังการควบคุมป้องกันการติดเชื้อในโรงพยาบาล จังหวัดระนอง โดยใช้แนวคิดวิธีการพัฒนาคุณภาพโดยความร่วมมือ ระยะเวลาดำเนินการ 4 เดือน ตั้งแต่ เดือนพฤศจิกายน 2560 ถึง เดือนเมษายน พ.ศ. 2561 ประชากรเป็นพยาบาลวิชาชีพในโรงพยาบาล 5 แห่ง ในจังหวัดระนอง จำนวน 337 คน สุ่มตัวอย่าง แบบเจาะจง (purposive sampling) ที่มีคุณสมบัติตามเกณฑ์ ได้กลุ่มตัวอย่าง จำนวน 120 คน โดยแบ่งกลุ่มตัวอย่างออกเป็น 2 กลุ่ม ดังนี้ กลุ่มที่ 1 ทีมพัฒนา เป็นพยาบาลควบคุมการติดเชื้อ จำนวน 5 คน กลุ่มที่ 2 ทีมดำเนินการ เป็นพยาบาลประจำหอผู้ป่วยที่เกี่ยวข้องกับการควบคุมการติดเชื้อในโรงพยาบาล จำนวน 115 คน กลุ่มตัวอย่างผ่านการอบรมและเข้าร่วมกิจกรรมจำนวน 4 ครั้ง เก็บข้อมูลโดยใช้แบบสำรวจ แบบสอบถาม และแบบบันทึกการเฝ้าระวังการติดเชื้อในโรงพยาบาล วิเคราะห์ข้อมูลใช้สถิติเชิงพรรณนา เช่น ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน คำนวณความไว และความจำเพาะการวินิจการติดเชื้อในโรงพยาบาล
ผลการวิจัยพบว่า
1. การพัฒนาระบบโดยมีการกำหนดนโยบาย แต่งตั้งคณะกรรมการ IC มีคู่มือ มีแผนปฏิบัติงาน แนวทางการปฏิบัติ กำหนดหน่วยงานที่รับผิดชอบในการควบคุมกำกับติดตาม การวิเคราะห์ผล และการคืนข้อมูลสู่หน่วยงาน อบรมและเพิ่มจำนวนบุคลากรผู้รับผิดชอบ ปรับปรุงแบบฟอร์มและระบบรายงาน Online โดยใช้คอมพิวเตอร์ในการรายงานและการจัดเก็บข้อมูล มีการรายงานทุกวัน เพิ่มการวินิจฉัยร่วมกัน มีการทบทวนการให้บริการทางการแพทย์และพยาบาลทันทีเมื่อมีการรายงาน มีการทบทวนประวัติผู้ป่วยทุกวัน และมีหน่วยงานควบคุมการติดเชื้อ
โรงพยาบาล
2. เปรียบเทียบผลการดำเนินการพัฒนาระบบการควบคุมป้องกันการติดเชื้อในโรงพยาบาล พบว่าภายหลังการพัฒนาระบบมีความไวของการวินิจฉัยการติดเชื้อในโรงพยาบาลเพิ่มขึ้นจากร้อยละ 14.3 เป็นร้อยละ 50.0 ความจำเพาะของการวินิจฉัยการติดเชื้อในโรงพยาบาลคิดเป็นร้อยละ 99.9 เท่ากัน
ผลการพัฒนาระบบเฝ้าระวังการติดเชื้อในโรงพยาบาลด้วยวิธีการพัฒนาคุณภาพโดยความร่วมมือของ
โรงพยาบาล จังหวัดระนอง สามารถเป็นแนวทางในการควบคุมป้องกันเฝ้าระวังการติดเชื้อในโรงพยาบาลได้ แต่ต้องมีการกระตุ้น นิเทศ ติดตามควบคุม กำกับให้มีการรายงานอย่างต่อเนื่อง ครบถ้วนและเป็นปัจจุบัน
เอกสารอ้างอิง
จังหวัดนครพนม. รายงานการศึกษาอิสระปริญญาพยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยขอนแก่น. เอกสารอัดสำเนา.
บุญรักษา เกษเจริญคุณ. (2551). การพัฒนาความสามารถการบันทึกการเฝ้าระวังการติดเชื้อในโรงพยาบาลของพยาบาลควบคุมการติดเชื้อประจำหอผู้ป่วยในและพยาบาลวิชาชีพ
กลุ่มการพยาบาลโรงพยาบาลพระยืนจังหวัดขอนแก่น. รายงานการศึกษาอิสระปริญญาพยาบาลศาสตรมหาบัณฑิตมหาวิทยาลัยขอนแก่น. เอกสารอัดสำเนา.
ภาณุมาศ ภูมาศ และคณะ. (2555). ผลกระทบด้านสุขภาพและเศรษฐศาสตร์จากการติดเชื้อ ดื้อยาต้านจุลชีพในประเทศไทย : การศึกษาเบื้องต้น. วารสารวิจัยระบบสาธารณสุข
2555;6,3(ก.ค.-ก.ย.):352-360.
สมหวัง ด่านชัยวิจิตร. (2559). สถานการณ์การติดเชื้อในโรงพยาบาล. เอกสารประกอบการประชมสำหรับบุคลากรสำนักงานป้องกัน และควบคุมโรค และโรงพยาบาลชายแดน.
วันที่14 ธันวาคม 2559. ณ โรงแรมซันธาราเวลเนส จังหวัดฉะเชิงเทรา.
สถาบันบำราศนราดูร. (2559). สถานการณ์และผลการดำเนินงานด้านโรคติดเชื้อ.เอกสารประกอบคำของบดำเนินงาน โครงการปี 2559.
โรงพยาบาลระนอง. (2560). สรุปผลการดำเนินงาน IC ปี 2559. งานป้องกันและ ควบคุมการติดเชื้อในโรงพยาบาล โรงพยาบาลระนอง.
สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดระนอง. (2560).รายงานเฝ้าระวังการติดเชื้อในโรงพยาบาล.กลุ่มงานพัฒนาทรัพยากรบุคคลและคุณภาพบริการ.
ปาริชาติ พิมพ์ดี. (2551). การพัฒนาประสิทธิภาพการเฝ้าระวังการติดเชื้อในโรงพยาบาลของพยาบาลควบคุมการติดเชื้อประจำหอผู้ป่วยและพยาบาลวิชาชีพ โรงพยาบาลเขาสวนกวาง
จังหวัดขอนแก่น. รายงานการศึกษาอิสระปริญญาพยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการพยาบาลคณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ขวัญมงคล คุณนา. (2550). การพัฒนารูปแบบเฝ้าระวังการติดเชื้อโดยใช้การแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์ โรงพยาบาลวังสะพุง จังหวัดเลย. วิทยานิพนธ์พยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการพยาบาลด้านการควบคุมการติดเชื้อ, บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
นุชจรีย์ ชัยขันท์. (2557). การพัฒนาระบบเฝ้าระวังการติดเชื้อในโรงพยาบาล โรงพยาบาลสงเสริมสุขภาพตำบล. วิทยานิพนธ์ (พยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต (สาขาวิชาการพยาบาลผู้ป่วยโรคติดเชื้อและการควบคุมโรคติดเชื้อ)) มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
