การสูญเสียการได้ยินในผู้ป่วยโรคเบาหวาน โรงพยาบาลระนอง

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อตรวจวัดการได้ยินในผู้ป่วยเบาหวานเทียบกับคนปกติ และหาความสัมพันธ์ระหว่างการสูญเสียการได้ยินกับปัจจัยทางคลินิกของผู้ป่วยเบาหวาน โรงพยาบาลระนอง จังหวัดระนอง วิเคราะห์โดยหาความถี่ (Frequency) ร้อยละ (Percentage) ค่าเฉลี่ย (Mean) ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (Standard Deviation) เปรียบเทียบความแตกต่างระดับการได้ยิน ระหว่างผู้ป่วยเบาหวาน และผู้ป่วยทั่วไปด้วยสถิติ t-test และหาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยทางคลินิกกับการได้ยิน ด้วยสถิติ chi-square ประชากรที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ คือ ผู้ป่วยเบาหวานที่มารักษาต่อเนื่องที่คลินิกเบาหวานของโรงพยาบาลระนอง จำนวน 105 คน และกลุ่มเปรียบเทียบเป็นกลุ่มคนปกติ จำนวน 105 คน เพื่อนำมาเปรียบเทียบ โดยมีอายุและเพศ ใกล้เคียงกันทั้งหมดอายุไม่เกิน 60 ปี ตั้งแต่ 1 กุมภาพันธ์ ถึง 31 มีนาคม 2561 ศึกษาจากประชากร เก็บข้อมูลโดยใช้แบบบันทึกการตรวจการได้ยิน
ผลการศึกษา พบว่า ผู้ป่วยเบาหวานมีความผิดปกติสูญเสียการได้ยิน สูงกว่าคนปกติในทุกความถี่ และผู้ป่วยเบาหวาน และคนปกติ มีระดับการได้ยินแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.001 และอายุของผู้ป่วยเบาหวาน มีความสัมพันธ์กับการได้ยินอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 ส่วนเพศ ดัชนีมวลกาย น้ำตาลในเลือด (FBS) ค่าเบาหวานสะสม (HbA1c) Creatinine และอัตราการกรองไต (eGFR) ไม่มีความสัมพันธ์กับการสูญเสียการได้ยินของผู้ป่วยโรคเบาหวาน โรงพยาบาลระนอง ควรให้ความสำคัญในการตรวจการได้ยิน และการรักษาในระยะเริ่มแรกของการเป็นผู้ป่วยเบาหวาน และทุกช่วงเวลา 6 เดือนของการเป็นเบาหวาน นอกจากนี้ควรมีการเฝ้าระวังสมรรถภาพการได้ยินของผู้ป่วยเบาหวานอย่างเป็นระบบ โดยจัดให้มีการประเมินสมรรถภาพการได้ยินแก่ผู้ป่วยเบาหวานเป็นประจำทุกปี เพื่อติดตามประเมินสมรรถภาพการได้ยิน และนำมาเปรียบเทียบการเปลี่ยนแปลงของสมรรถภาพการได้ยินของผู้ป่วยเบาหวานรายบุคคล