ผลการรักษาเด็กโรคหืดก่อนและหลังเข้าคลินิกโรคหืดอย่างง่าย โรงพยาบาลเพชรบูรณ์ พ.ศ.2558

บทคัดย่อ

              การศึกษาเชิงพรรณนาแบบย้อนหลังครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบผลการดูแลรักษาผู้ป่วยเด็กโรคหืดก่อนและหลังเข้ารับการรักษาในคลินิกโรคหืดอย่างง่าย โดยมีตัวชี้วัดคืออัตราการนอนโรงพยาบาลของผู้ป่วยด้วยภาวะหอบหืดอัตราการมาพ่นยาที่ห้องฉุกเฉินของผู้ป่วยอัตราผู้ป่วยเด็กที่ควบคุมอาการ(total control)ค่าPEFR>ร้อยละ 80 กลุ่มตัวอย่างคือผู้ป่วยเด็กอายุ 1-14 ปีที่เข้ารับการรักษาใหม่ในคลินิกโรคหืดอย่างง่าย ระหว่างวันที่ 1 มกราคม 2558-31ธันวาคม 2558 จำนวน 108 รายรวบรวมข้อมูลจากเวชระเบียนผู้ป่วยและแบบบันทึกการรักษาของคลินิกโรคหืดอย่างง่าย วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ จำนวน ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และ ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติอนุมาน ได้แก่ Chi-square test, Fisher Exact test และ McNemar Test ผลการวิจัยพบว่า อัตรา total control ของผู้ป่วยเพิ่มจากร้อยละ 6.48 ก่อนเข้าคลินิกโรคหืดเป็นร้อยละ 35.1หลังเข้าคลินิกโรคหืดซึ่งเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ การมาพ่นยาที่ห้องฉุกเฉินและอัตราการนอนโรงพยาบาลลดลงจากร้อยละ35.1เป็นร้อยละ 11.1 และร้อยละ 38.8 เหลือเพียง ร้อยละ 13.8 ตามลำดับ ซึ่งลดลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ส่วนผู้ป่วยที่มีค่า PEFR>ร้อยละ 80 เพิ่มขึ้นจากร้อยละ 10.5 เป็นร้อยละ 36.84อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ
              ข้อเสนอแนะจากการวิจัยนี้ได้แก่การจัดตั้งคลินิกโรคหืดอย่างง่ายที่ให้ประสิทธิผลของการรักษาและคุณภาพชีวิตดีขึ้นน่าจะมีการนำคลินิกโรคหืดอย่างง่ายไปใช้ในทุกๆ โรงพยาบาล