ผลลัพธ์ของการรักษาประคับประคองเทียบกับการรักษาแบบเร่งรัดให้คลอด ในสตรีตั้งครรภ์ที่มีภาวะความดันโลหิตสูงชนิดรุนแรง
คำสำคัญ:
ความดันโลหิตสูงรุนแรงขณะตั้งครรภ์, การรักษาแบบเร่งรัดให้คลอด, การรักษาแบบประคับประคอง, ผลลัพธ์ต่อมารดาและทารกบทคัดย่อ
วัตถุประสงค์ : เพื่อเปรียบเทียบผลลัพธ์ของมารดาและทารกในการรักษาสตรีตั้งครรภ์ที่มีภาวะความดันโลหิตสูงชนิดรุนแรงอายุครรภ์ 28-33 สัปดาห์ แบบประคับประคองกับแบบเร่งรัดให้คลอด
วิธีการศึกษา : การศึกษาภาคตัดขวางในสตรีตั้งครรภ์ที่มีภาวะความดันโลหิตสูงขั้นรุนแรงอายุครรภ์ 28-33 สัปดาห์ ที่เข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลมหาราชนครศรีธรรมราช ตั้งแต่ มกราคม 2554 ถึง ตุลาคม 2557 จำนวน 50 ราย โดยแบ่งเป็น 2 กลุ่ม กลุ่มละ 25 คน กลุ่มที่ 1 รักษาแบบเดิม คือเร่งรัดให้คลอด ใน 48 ชั่วโมง หลังจากได้รับยา dexamethasone กลุ่มที่ 2 รักษาแบบประคับประคอง โดยได้รับยา dexamethasone นอนพัก ให้ยาลดความดันโลหิตและติดตามดูทารกในครรภ์อย่างใกล้ชิดประเมินผลลัพธ์โดยดูผลการรักษาต่อมารดาและทารก เปรียบเทียบกันวิเคราะห์ข้อมูลด้วย t-test และ chi-square test
ผลการศึกษา : ข้อมูลพื้นฐานของ 2 กลุ่มไม่แตกต่างกันความดันโลหิต systolic (170 9.7 กับ 172 9.4 มิลลิเมตรปรอท) ความดันโลหิต diastolic (110 4.2 กับ112 5.4 มิลลิเมตรปรอท) อายุครรภ์ (30.7 1.6 กับ 30.4 1.5 สัปดาห์) ผลลัพธ์การรักษาในกลุ่มเร่งรัดให้คลอดเทียบกับกลุ่มประคับประคองดังนี้ สามารถยืดการตั้งครรภ์ออกไป (2.4 กับ 15.4 วัน,
P < 0.001) อายุครรภ์ขณะคลอด (30.6 1.7 กับ 32.9 1.8 สัปดาห์, P < 0.001) น้ำหนักทารกแรกคลอด (1,286 364 กับ 1,692 548 กรัม,P = 0.004) จำนวนทารกที่เข้ารับการรักษาในหอผู้ป่วยหนักทารกแรกเกิด (ร้อยละ 92 กับ 76, P = 0.002) จำนวนวันที่ทารกนอนในหอผู้ป่วยหนักทารกแรกเกิด (34.6 กับ 20.2 วัน, P < 0.001) ซึ่งแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติพบภาวะรกลอกตัวก่อนกำหนดกลุ่มละ 1 รายไม่พบ eclampsia, มารดาเสียชีวิตหรือทารกเสียชีวิตทั้ง 2 กลุ่ม
สรุป : การดูแลสตรีตั้งครรภ์ที่มีภาวะความดันโลหิตสูงชนิดรุนแรงที่อายุครรภ์ก่อน 34 สัปดาห์ ตามแนวการรักษาแบบประคับประคองร่วมกับการเฝ้าระวังและติดตามดูแลอย่างใกล้ชิดสามารถยืดอายุครรภ์ออกไปได้โดยไม่เพิ่มอันตรายต่อมารดาและทารก ทารกที่คลอดมีภาวะแทรกซ้อนน้อยกว่าเมื่อเทียบกับการรักษาแบบเร่งรัดให้คลอด
เอกสารอ้างอิง
2. Sibai BM, Taslimi M, Abdella TN, Brooks TF, Spinnato JA, Anderson GD. Maternal and perinatal outcome of conservative management of severe preeclampsia in midtrimester. Am J Obstet Gynecol 1985; 152: 32-7.
3. Cunningham FG, Leveno KJ, Bloom SL, Hauth JC, Rouse DJ, Spong CY. Williams Obtetrics 23rd ed. New York: McGrew-Hill, 2010; 706-56.
4. Crowley P. Prophylactic corticosteroids for preterm birth. Cochrane Database Syst Rev 2000; 2: CD000065.
5. Dudley DJ, Waters TP, Nathanielsz PW. Current status of single course antenatal steroid therapy. Clin Obstet Gynecol 2003; 46: 132-49.
6. Sibai BM, Akl S, Fairlie F, Moretti M, A protocol for managing severe preeclampsia in the second trimester. An JOBSTET GYNECOL. 1990; 163:733-8.
7. Haddad B, Deis S, Goffinet F, Paniel BJ, Cabrol D, Siba BM. Maternal and perinatal outcomes during expectant management of 239 severe preeclamptic
women between 24 and 33 weeks, gestation. Am J Obstet Gynecol 2004; 190: 1590-7.
8. Odendaal HJ, Pattinson RC, Bam R, Grove D, Kootze TJ. Aggressive or expectant management for patients with severe preeclampsia between 28-33 weeks’ gestation: a randomized controlled trial. Obstet Gynecol 1990; 76: 1070-5.
9. Fenakel K, Fenakel G, Appelman Z. Nifedipine in the treatment of severe preeclampsia. Obstet Gynecol 1991; 77: 331-7
