อัตราตายและอัตราการเข้ารักษาซํ้าของผู้ป่วยภาวะหัวใจล้มเหลวในโรงพยาบาลพังงา

บทคัดย่อ

              บทนำ ภาวะหัวใจล้มเหลวเป็นภาวะที่มีความสำคัญและมีค่าใช้จ่ายในการรักษาสูง ในปัจจุบันสามารถแบ่งตามการบีบตัวของหัวใจห้องล่างซ้ายได้เป็น 3 กลุ่มย่อย คือ หัวใจล้มเหลวชนิดที่มีการบีบตัวของหัวใจน้อย, ปานกลาง และดีตามการแบ่งของแนวทางการรักษาหัวใจล้มเหลวของ The European Society of Cardiology (ESC) ปีค.ศ. 2016 โดยทั้งสามกลุ่มน่าจะมีผลลัพธ์ที่แตกต่างกัน การศึกษานี้จะศึกษาอัตราตาย และอัตราการนอนโรงพยาบาลซํ้าด้วยหัวใจล้มเหลว ของภาวะหัวใจวายทั้งหมดและเปรียบเทียบทั้ง 3 กลุ่มในโรงพยาบาลพังงา
              วิธีการศึกษา การศึกษานี้เป็นการศึกษาการศึกษาการวิจัยเชิงพรรณนา ณ จุดเวลาใดเวลาหนึ่ง แบบตัดขวาง โดยรวบรวมข้อมูลจากเวชระเบียนผู้ป่วยในของโรงพยาบาลพังงาที่มีโรคหลักเป็นตามรหัส ICD-10 I11.0 และ I50 ในช่วงเวลา 1 ตุลาคม 2558 ถึง 31 กันยายน 2560 และสัมภาษณ์ประวัติกับญาติของผู้ป่วย ผลการศึกษาหลักประกอบด้วย อัตราตายในโรงพยาบาล, อัตราตายใน 1 ปี และอัตราการนอนโรงพยาบาลซํ้าใน 1 ปี ผลการศึกษารอง คือ การเปรียบเทียบข้อมูลระหว่าง 3 กลุ่มย่อยของภาวะหัวใจล้มเหลว
              ผลการศึกษา มีผู้ป่วย 289 รายเข้าเกณฑ์เข้าร่วมการวิจัย ผู้ป่วยมีอายุเฉลี่ย 71.6 ปี เป็นผู้หญิงร้อยละ 53.3 และมีโรคประจำตัวเป็น ความดันโลหิตสูง และไขมันในหลอดเลือดสูง (ร้อยละ 80.3 และ 67.1 ตามลำดับ) ผู้ป่วยส่วนใหญ่เป็นผู้ป่วยหัวใจล้มเหลวชนิดที่มีการบีบตัวของหัวใจดี (ร้อยละ 51.8) อัตราตายในโรงพยาบาล, อัตราตายใน 1 ปีและอัตราการ
รับรักษาในโรงพยาบาลซํ้าด้วยภาวะหัวใจล้มเหลวในระยะเวลา 1 ปี คือ ร้อยละ 4.2, 18.0 และ 34.6 ตามลำดับ ซึ่งเปรียบเทียบทั้ง 3 กลุ่มแล้วไม่มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ
              สรุปผลการวิจัย อัตราตายและอัตราการรับรักษาในโรงพยาบาลซํ้าภายใน 1 ปีหลังรักษาครั้งแรกในระดับที่มีความสำคัญกล่าวคือ ประมาณร้อยละ 18.0 และ 34.6 ตามลำดับ โดยไม่พบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญของผลดังกล่าวใน 3 กลุ่มที่แบ่งตามการบีบตัวของหัวใจห้องล่างซ้าย